VII SA/Wa 2478/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek N. Spółki z o.o. z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2010 r., skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej: p.p.s.a.). Powyższą decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r. stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2008 r., zmieniającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] grudnia 2007 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą G. K. pozwolenia na budowę budynku usługowo – handlowego w [...], przy ul. [...], przeniesioną decyzją Prezydenta Miasta [...] z [...] czerwca 2009 r. na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu skargi, w części dotyczącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżąca podała, że stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oznacza, że wybudowany obiekt -w niniejszej sprawie sklep- jest samowolą budowlaną. W takiej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje, że organy nadzoru budowlanego wznowią postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu, które to pozwolenie zostanie uchylone jako wydane bez decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca Spółka wskazała, że nie chcąc dopuścić do użytkowania obiektu wybudowanego bez pozwolenia na budowę oraz bez pozwolenia na użytkowanie, będzie musiała zamknąć sklep, a to narazi ją na straty finansowe. W piśmie z 7 marca 2011 r. (data prezentaty Sądu) skarżąca podała, że postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wznowił postępowanie zakończone decyzją z [...] października 2009 r. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu handlowego w [...] i wezwał ją do udzielenia informacji o ewentualnym wstrzymaniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek. Zaznaczyć bowiem trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest więc wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia przynajmniej jednej z ww. przesłanek. Zatem, strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać te okoliczności, poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń, które to czyniłby wniosek o wstrzymanie zasadnym. Należy także zauważyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Co do zasady, z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Kierując się powyższym Sąd stwierdza, iż rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Istotą tej decyzji było więc ustalenie, czy będąca przedmiotem oceny w tym postępowaniu nadzwyczajnym inna decyzja narusza porządek prawny w stopniu kwalifikowanym, czy też nie. Zaskarżona decyzja nie nakłada więc na skarżącą Spółkę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Z uwagi na swój formalny charakter i zakres, nie ma charakteru decyzji wymagającej wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61. Konkludując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania. Jednocześnie Sąd zauważa, iż okoliczności, na które powołuje się skarżąca Spółka -uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji- uzależnione są od wystąpienia zdarzeń przyszłych, takich jak ewentualne działania organów. Sąd podkreśla przy tym, iż mogą to być działania podjęte ewentualnie przez organy nadzoru budowlanego, co do których skarżącej będzie przysługiwać ochrona sądowa. Na marginesie Sąd również zaznacza, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tych też powodów Sąd nie uwzględnił rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.