VII SA/Wa 2479/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2011r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...].na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej daje K.p.a.) odmówił uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie na cele mieszkalne istniejącego budynku biurowego (oficyna), stanowiącego część siedziby H.S.A. przy ul. W. w W., obecnie ul. J. K. B.. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskami z dnia 29 grudnia 2005 r. i 3 stycznia 2006 r. E. P., P. M., I. D., M.T. K., E. I., J. K. właściciele lokali w budynku przy ul. W. w W. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...]. Organ wskazał, że po wznowieniu przedmiotowego postępowania postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r., nr [...] w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r., postępowanie zostało umorzone decyzją z dnia [...] marca 2006 r., nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] r. uchylił przedmiotową decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ zwrócił się do wnioskodawców o wyjaśnienia dotyczące wniosków złożonych w dniach 29 grudnia 2005 r. i 3 stycznia 2006 r. poprzez : - potwierdzenie że wnioskodawcy mają interes prawny i przysługuje im przymiot strony; - przedstawienie dowodów na negatywne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na nieruchomość każdej z wnioskujących osób; - potwierdzenie, że pełnomocnictwa z dnia 8 grudnia 2005 r., złożone przy wnioskach o wznowienie w/w postępowania nie zostały cofnięte, - potwierdzenie, że o wydaniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] o pozwoleniu na budowę dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie na cele mieszkalne istniejącego budynku biurowego (oficyna), stanowiącego część siedziby H. S.A. przy ul. W. w W. wnioskodawcy otrzymali informację w terminie przysługującym na wniesienie wniosków o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją. W dniu 14 lipca 2010 r. wpłynęło pismo wnioskodawców, w którym potwierdzili, że udzielone pełnomocnictwa nie zostały cofnięte. Pozostałych informacji organ nie uznał za wystarczające uzasadnienie wniosku. Organ pierwszej instancji stwierdził, że nie został udowodniony faktyczny i prawny interes poszczególnych wnioskodawców. Nie przedstawiono żadnego dokumentu z którego by wynikało, że lokale mieszkalne nr 7, nr 6, nr 10, nr 24, nr 25, nr 26 i nr 40 w budynku ul. W. zostały pozbawiane światła słonecznego. Opinia biegłego, dołączona jako dowód w sprawie, dotyczy warunków nasłonecznienia lokalu nr [...] w budynku "Spółdzielni Mieszkaniowej "H." i nie może potwierdzić negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość każdej z wnioskujących osób posiadających lokale w budynku przy ul. W. W ocenie organu pierwszej instancji dokument ten nie stanowi zatem dowodu potwierdzającego interes prawny wnioskodawców. Dodatkowo, otrzymanie przez wnioskodawców w dniu 5 grudnia 2005 r. informacji o postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy nie jest tożsame z otrzymaniem informacji o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, że wniosek o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji złożył inwestor – U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dołączając do niego nakazane przepisami dokumenty, tj.: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzje o warunkach zabudowy oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego posiadającego uzgodnienia i inne dokumenty wymagane przepisami szczególnymi, w wyniku czego została wydana decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...], która stała się ostateczna w dniu 21 kwietnia 2005 r. W związku z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz tym, że nie zaistniały dowody mogące stanowić podstawę uchylenia decyzji organ odmówił uchylenia weryfikowanej decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania I. D., E. I., M. T. K., J.K., P. M., E.P., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego inteersu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organ odwoławczy wskazał, że ustalenie kręgu stron postępowania powinno nastąpić na podstawie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, przepis art. 28 K.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę mimo, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi w stosunku do niego normę szczególną. Wzajemna relacja między obiema regulacjami polega na tym, że pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w art. 28 K.p.a. zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Dlatego też unormowanie art. 28 K.p.a. ma zastosowanie w sprawie pozwolenia na budowę, albowiem na jego podstawie posiłkowo ustala się interes prawny podmiotów określonych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ stwierdził, że z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. o pozwoleniu na budowę, wydana przez Prezydenta W., dotyczy inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie na cele mieszkalne istniejącego budynku biurowego zlokalizowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. J.K. B. (dawniej ul. W.) w W. Skarżący podnoszą, że nie brali udziału w postępowaniu dotyczącym wydania powyższej decyzji bez własnej winy mimo, iż przysługuje im status strony. Dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie kluczowe jest ustalenie czy skarżącym przysługiwał status strony w postępowaniu zakończony wydaniem decyzji Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dotyczącym postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wskazuje się, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego czyni stroną tego postępowania podmiot, któremu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo do zgodnej z przepisami zabudowy jego nieruchomości. Nawiązując natomiast do pojęcia obszaru oddziaływania obiektu i jego definicji zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego organ wskazał, że w regulacji tej chodzi o wszelkie przepisy, które wymuszają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu. Tym samym posiadanie przymiotu strony przez właściciela nieruchomości położonej w zasięgu oddziaływania obiektu uzależnione jest od tego, czy projektowany obiekt może oddziaływać ujemnie na jego nieruchomość, co jest równoznaczne z naruszeniem interesu prawnego. Właściciel nieruchomości, aby mógł występować jako strona postępowania w sprawie pozwolenia na budowę powinien wskazać konkretną okoliczność, która godzi w jego indywidualny interes prawny oraz przepis prawa, który upoważnia go do działania. Organ odwoławczy za niedopuszczalne uznał stwierdzenie organu pierwszej instancji, który stwierdził, że skarżący w niewystarczającym stopniu udowodnili, iż przysługuje im. przymiot strony. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu wynikająca z art. 10 K.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. To na organie prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek przeprowadzenia dowodów i ustalenia stron tego postępowania. Skarżący winni wskazać jedynie okoliczności, które godzą w ich interes prawny, natomiast to na organie ciąży obowiązek określenia kręgu stron danego postępowania. Warunkiem jednak uznania legitymacji właściciela lokalu do występowania w postępowaniu jest wskazanie własnego, indywidualnego interesu prawnego chronionego konkretnym przepisem prawa materialnego. W ocenie organu odwoławczego skarżący nie wykazali własnego indywidualnego interesu prawnego upoważniającego ich do uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony. Skarżący podnoszą, że zrealizowana inwestycja pozbawiła światła słonecznego lokale mieszkalne nr 7, 10, 24, 25, 26 i 40. których są właścicielami. Ponadto podnieśli, iż inwestycja ta spowodowała znaczne ograniczenie cyrkulacji powietrza. Zdaniem organu odwoławczego z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że nie można podzielić argumentów podniesionych w odwołaniu. W świetle przeprowadzonych analiz nasłonecznienia organ stwierdził, że cień rzucany od budynku z projektowaną rozbudową na posesji przy ul. B. zlokalizowanej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] nie zmienił sytuacji naświetlenia w odniesieniu do stanu sprzed rozbudowy gdyż elewacja budynku przy ul. W. podlega w znacznym stopniu zacienieniu od własnych części budynku oraz od istniejącego budynku przy ul. W.. Powyższe potwierdza dokumentacja projektowa przedmiotowej inwestycji. Ponadto odwołanie nie dostarcza żadnych argumentów, z których wynikałoby, że realizacja przedmiotowej inwestycji ogranicza w jakiś sposób możliwość zagospodarowania lokali mieszkalnych skarżących lub negatywnie na nie oddziaływuje. W odniesieniu do przedłożonej przez skarżących opinii biegłego w sprawie warunków nasłoneczniania, organ odwoławczy stwierdził, iż jest ona bezprzedmiotowa gdyż zawarta w niej analiza dotyczy lokalu nr [..] przy ul. W.. Skarżący zawarli jedynie ogólnikowe stwierdzenia o bezpośrednim wpływie inwestycji na ich prawo własności, które nie znalazły potwierdzenia w świetle analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administrracyjnego w Warszawie złożyła I. D. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa: - art. 6 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania wbrew jego redakcji, organy w postępowaniach przed nimi prowadzonych omijały przepisy prawa chroniące interes skarżącej i innych osób, - art. 9 K.p.a. poprzez nie udzielenie informacji istotnych dotyczących postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 roku, sprzeczności projektu obiektu budowlanego z decyzją lokalizacyjną będącą podstawą wydania pozwolenia, odmowa wglądu do dokumentacji technicznej, i innych dokumentów, brak dopuszczenia dowodu z opinii biegłych dotyczących zacienienia lokalu skarżącej, braku cyrkulacji powietrza, dotyczącej utraty wartości lokalu. - art. 8 K.p.a. poprzez działanie wbrew zasadom określonym w tym przepisie, wręcz pogłębienie braku zaufania do organów Państwa, ograniczanie świadomości prawnej obywateli. - art. 10 § 1 K..a. poprzez zaniechanie poinformowania stron o zamiarze zamknięcia postępowania i wysłuchania strony przed jego zamknięciem i wydaniem decyzji nr [...], odmawiającej uchylenia pozwolenia na budowę nr [...] z [...] kwietnia 2005 r., co miało wpływ na rozstrzygnięcie, pozbawiło strony możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w zasadzie nie zgromadzonego w sprawie. - art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 84 K.p.a. poprzez: a) zaniechanie zebrania materiału dowodowego w tej sprawie, mimo iż strona przedstawiła opinię z której wynika, że inwestycja ta spowodowała zacienienie jednego z lokali, zatem odnosi się to także do innych lokali, w tym Skarżącej b) oględzin rozbudowanego budynku zmierzających do wykazania, że decyzja ta narusza decyzję lokalizacyjną z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...] w punktach 2.1. i następne tj. nie spełnia warunku nieprzekroczenia linii dotychczasowej zabudowy budynku, gdyż zabudowę przekroczono i to rażąco, co jest głównym powodem szkód sąsiadów; przekroczenie wysokości górnej elewacji frontowej i jej gzymsu oraz wycięcie szpaleru topoli włoskich - jest z nią niezgodne - art. 80 K.p.a. poprzez brak oceny całokształtu materiału dowodowego w sprawie z powodu jego nie zebrania oraz pominięcia dowodów istotnych, np. wytyczne decyzji lokalizacyjnej, ekspertyza dotycząca zacienienia, oględziny. Ponadto w ocenie skarżącej decyzja ta rażąco narusza następujące przepisy prawa: - art. 5 ust. 1 punkty 8) i 9) Prawa Budowlanego poprzez usankcjonowanie w zaskarżonej decyzji rozbudowy przedmiotowego budynku, tym samym wystąpił brak poszanowania interesów osób trzecich znajdujących się w obszarze oddziaływania tego obiektu, zacienienie lokalu, brak cyrkulacji powierza, ograniczenie widoku, zwiększenie hałasu, a co za tym idzie spadek wartości lokalu. - art. 9 ust. 1 oraz ust. 3 pkt 2 Prawa Budowlanego poprzez jego zastosowanie, mimo, że w sprawie nie wystąpiła szczególna, wyjątkowa, uzasadniona potrzeba wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów określających warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, - § 12 ust. 3 pkt. 1a i 1b Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków w technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego rażące naruszenie rozbudowanie nieruchomości w ścisłej granicy mimo nie wystąpienia istotnych, ważnych przesianek ku temu. - art. 35 ust. 1 pkt. 1, 2, 3, w związku z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo Budowlane poprzez brak zgodności decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] listopada 2004 r., nr [...], brak uzgodnień i opinii oddziaływania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że jej nieruchomość sąsiaduje bezpośrednio z nadbudowanym budynkiem. Z lokali jej budynku roztacza się widok na szarą, betonową, ścianę, brak jesi dostępu światła słonecznego oraz cyrkulacji powietrza, w lecie ludzie się duszą, zaś skarżąca cierpiąca na astmę odczuwa znaczny dyskomfort zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Organ I i II instancji z urzędu winien ustalić krąg podmiotów, których interesy inwestycja może naruszać. Zatem skoro zaistniała faktyczna okoliczność negatywnego oddziaływania tego obiektu na lokale nieruchomości sąsiedniej, w tym lokal skarżącej, organy winny okoliczność ową rzetelnie zbadać. Powzięły bowiem informacje o takim negatywnym oddziaływaniu na skutek dostarczonej ekspertyzy dotyczącej zacienienia nieruchomości skarżącej. Organy pobieżnie oceniły dowód, nie prowadziły oględzin obiektu, nie dopuściły dowodu z opinii biegłych. W ocenie skarżącej to organ winien prowadzić dowody z urzędu jeśli w jego przekonaniu są istotne. Organ nie zawiadomił skarżącej o terminie analiz nasłonecznienia, o której wspomina Wojewoda [...] i nie doręczył takiej analizy, co uniemozliwiło zajęcie stanowiska w tej sprawie. Argumentacji organu nie potwierdza dokumentacja projektowa, bowiem jest ona sprzeczna z wytycznymi decyzji lokalizacyjnej. W sprawie nie zaistniała uzasadniona, istotna potrzeba do odstąpienia od zasady określonej 12 ust. 3 pkt. 1a i 1b Roporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 1 kwietnia 2002 r. Powyższe pozbawia skarżącą nie tylko możliwości dalszego zamieszkiwania w lokalu, ale także uzyskania za niego takiej ceny jaką mogła uzyskać gdyby inwestycji tej nie przeprowadzono. Organy rażąco naruszyły art. 35 ust. 1 pkt. 1, 2, 3, w związku z art. 35 ust. 3 Prawa Budowlanego, nie dostrzegając, że inwestycja, polegająca na nadbudowie i rozbudowie nieruchomości położonej przy ul. W. [...] w W. wprost narusza interes prawny i faktyczny skarżącej. Inwestor przedstawił nierzetelną i nie odpowiadającą prawdzie dokumentację techniczną przedmiotowej inwestycji. Natomiast organy administracji publicznej nawet nie zweryfikowały znajdujących się tam nieścisłości i błędów. Organowi z urzędu winien być znany fakt utraty wartości nieruchomości w pobliżu których przeprowadzane są inwestycje w postaci spalarni śmieci, masztów telefonii komórkowej i innych. Nie można naruszenia prawa ignorować i tłumaczyć rozwojem urbanistycznym miasta. Pozwolenie na budowę nie jest zgodne z decyzją lokalizacyjną nr [...] bowiem inwestor realizując inwestycję naruszył pkt. 2.1, pkt. 2.2.4, pkt. 5 tej decyzji oraz pkt. 1.1, pkt. 1.5 decyzji nr [...] - linia zabudowy budynku została przekroczona o kilka metrów, zabudowa dziedzińca została dokonana bez jakichkolwiek uzgodnień z właścicielami działek sąsiednich, nie zapewniono miejsc parkingowych w takiej samej ilości jak ilość mieszkań, pozbawiono dostępu światła słonecznego do mieszkań przeznaczonych na pobyt ludzi. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w askarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Przedmiotowe postępowanie było prowadzone w trybie nadzwyczajnym wznowieniowym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy wznowienia postępowania wymienione są enumeratywnie w art. 145 § 1 i art. 145 a K.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 145 § 1 i art. 145 K.p.a. zważywszy na fakt, że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 K.p.a. Skarżąca w niniejszej sprawie powołała jako przesłankę wznowienia postępowania przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Twierdziła, że jako strona bez własnej winy nie brała udziału w sprawie. Wskazana przez skarżącą podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy obligowała organy do ustalenia kręgu podmiotów, którym przysługiwał przymiot strony. Dwufazowa konstrukcja postępowania w przedmiocie wznowienia dopuszcza badanie tej przesłanki dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu w trybie art. 149 § 2 K.p.a. Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego określa, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przytoczony przepis prawa budowlanego jest normą lex specialis względem przepisu kodeksu postępowania administracyjnego, jednak nie powoduje wyłączenia jego stosowania. Wzajemna relacja między obu regulacjami jest tego rodzaju, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego zawęża, ale nie sprawia że przepis art. 28 K.p.a., nie ma zastosowania w zakresie ustalania stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W orzecznictwie i doktrynie wyrażany jest pogląd, że przepis art. 28 K.p.a. ma zastosowanie w sprawie pozwolenia na budowę, albowiem na jego podstawie posiłkowo ustala się interes prawny podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. Wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., II OSK 233/08; wyrok NSA z 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06, niepubl. i "Prawo budowlane. Komentarz" pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2007r., s. 332). Pojęcie "interes prawny" nie zostało zdefiniowane w przepisach kodeksu, doktryna i orzecznictwo przyjmuje, że oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo tj. interes oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Wskazane przez skarżącą naruszenie przepisów prawa w postaci pozbawienia jej lokalu oświetlenia dziennego, nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z analiz nasłonecznienia wynika, że cień rzucany od budynku z projektowaną rozbudową na posesji przy ul. B. zlokalizowanej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] nie zmienił sytuacji naświetlenia w odniesieniu do stanu sprzed rozbudowy, gdyż elewacja budynku przy ul. W. podlega w znacznym stopniu zacienieniu od własnych części budynku oraz od istniejącego budynku przy ul. W. . Powyższe potwierdza dokumentacja projektowa przedmiotowej inwestycji. Natomiast argumenty skarżącej, że z jej lokalu rozciąga się bliski widok na szarą betonową ścianę, brak jest cyrkulacji powietrza, w lecie ludzie duszą się, zamykają się w pojęciu interesu faktycznego. Okoliczności te skutkują tym, że skarżąca nie może być uznana za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Skoro tak, to nie można przyjąć, że pominięcie jej udziału w tym postępowaniu stanowi przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Wobec stwierdzenia, że wskazana we wniosku przesłanka wznowienia postępowania nie zachodzi, organy prawidłowo wydały decyzję w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. i zasadnie odmówiły wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją pozwolenia na budowę, bowiem skarżąca nie jest stroną tego postępowania. Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).