VII SA/Wa 2484/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2022 r. sprawy ze skargi E. G. i M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2021 r. znak: [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę Przedmiotem skargi E. G. i M. C. ("skarżący") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ("SKO") znak: [...] z [...] września 2021 r. wydane w trybie wydawania zaświadczeń, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z 24 lipca 2020 r. skarżący zwrócili się do Prezydenta [...] W. o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego Nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym [...], 8-kondygnacyjnym z usługami w parterze i parkingiem nad i podziemnym, na nieruchomości przy ul. [...] w W., a to w celu zawarcia umowy notarialnej przenoszącej własność komórki lokatorskiej nr [...] i dokonania zmian w księdze wieczystej pomieszczeń przynależnych do ww. lokalu. Do zgłoszenia dołączono dokumenty, w tym: kopię decyzji Burmistrza Gminy W.Nr [...] z [...] września 2001 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego na nieruchomości przy ul. [...] w W., kopię zaświadczenia Burmistrza Gminy W. z [...] października 2001 r. dotyczącego samodzielności lokali mieszkalnych, lokali usługowych i lokali użytkowych – garażu wielostanowiskowego oraz pomieszczeń technicznych i pomieszczeń pomocniczych – piwnic i komórek lokatorskich w przedmiotowym budynku (między innymi dotyczące przedmiotowego lokalu), wypis z KW dla przedmiotowego lokalu oraz inwentaryzacje, tj.: rzuty II piętra z wyszczególnionym lokalem oraz piwnicy z wyszczególnioną komórka, potwierdzone za zgodność ze stanem faktycznym przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Z uwagi na to, że powyższy wniosek zawierał braki, Prezydent [...] W. pismem z 6 sierpnia 2020 r. wezwał skarżących do uzupełnienia wniosku poprzez m.in. uzupełnienie wniosku o wskazanie działki ewidencyjnej, na której znajduje się budynek, którego dotyczy wniosek oraz kserokopii zaświadczenia o wpisie do odpowiedniej izby oraz kserokopii uprawnień osoby potwierdzającej rzut lub sporządzającej inwentaryzację. Powyższe braki zostały uzupełnione przez skarżących przy piśmie ich pełnomocnika z 7 sierpnia 2020 r., w którym także skorygowano złożone żądanie w ten sposób, że wniesiono o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] oraz przynależnej do tego lokalu komórki lokatorskiej nr [...]. Prezydent [...] W. postanowieniem znak: [...] z [...] sierpnia 2020 r., wydanym na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – "k.p.a.") oraz art. 2 ust. 1a, 2, 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 716, ze zm. – "u.w.l."), odmówił wydania zaświadczenia o samodzielności "lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] oraz przynależnej do tego lokalu komórki lokatorskiej nr [...]". W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji zauważył, że zgodnie z art. 2 ust. 1a u.w.l. ustanowienie odrębnej własności samodzielnego lokalu następuje zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo treścią decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zgodnie z pozwoleniem na budowę albo skutecznie dokonanym zgłoszeniem, i zgodnie z pozwoleniem na użytkowanie albo skutecznie dokonanym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na inne cele niż mieszkalne (art. 2 ust. 2 u.w.l.). Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 4 u.w.l., do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia. Lokal posiada zatem cechę samodzielności, o ile funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. Jednocześnie z ww. przepisów ustawy o własności lokali wynika, że nieruchomością lokalową może być tylko lokal mieszkalny lub użytkowy (lokal o innym przeznaczeniu). Zdaniem Prezydenta [...] W., to czy dany lokal jest samodzielny zależeć będzie od jego przeznaczenia, pozwalającego na samodzielne funkcjonowanie zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, udzielonym pozwoleniem na budowę, a także pozwoleniem na użytkowanie (art. 2 ust. 1a i ust. 2 u.w.l.). Organ ten dodał, że w art. 2 ust. 4 u.w.l. ustawodawca wyodrębnił pomieszczenia (nie będące izbami), mogące przynależeć do lokalu, zaliczając do takich m.in. piwnicę, strych, komórkę. Pomieszczenia te są częściami składowymi lokalu (co oznacza, że będą własnością tej samej osoby, do której należy lokal, a ich powierzchnia wliczana będzie do powierzchni lokalu), przy czym owe pomieszczenia przynależne nie muszą przylegać bezpośrednio do lokalu, a nawet mogą być położone poza budynkiem, w którym znajduje się dany lokal. Niemniej pozostają ściśle związane z lokalami głównymi jako mające służyć zaspokajaniu ich potrzeb związanych z użytkowaniem lokalu głównego. Prezydent [...] W., kierując się orzecznictwem sądów administracyjnych oraz obowiązującymi przepisami u.w.l., stwierdził w efekcie, że nie można przyjąć, aby pomieszczenie, którego funkcją jest przechowywanie rzeczy, mogło stanowić samodzielny lokal, tj. lokal użytkowy. Pomieszczenie to winno stanowić część składową lokalu głównego i także stosownie do art. 2 ust. 4 u.w.l. winno być wyodrębnione. I dalej: nie bez przyczyny ustawodawca w art. 2 u.w.l. wyróżnił lokal mieszkalny, lokal o innym przeznaczeniu, a także pomieszczenia pomocnicze raz przynależne, wyraźnie przy tym regulując w ust. 1, co może stanowić odrębną nieruchomość; nie jest dopuszczalne wydzielenie jako odrębnej własności pomieszczenia, które nie jest lokalem mieszkalnym lub lokalem użytkowym, a także wydzielenie lokalu w budynku, wybudowanym na podstawie pozwolenia wydanego po 1 stycznia 1995 roku, który nie był przewidziany w udzielonym pozwoleniu na budowę i użytkowanie, a także, który naruszałby ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie organ podkreślił, że ustawodawca przewidział jedynie wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego lub użytkowego (o innym przeznaczeniu niż mieszkalne). Przepis prawa nie wymaga wydawania zaświadczenia przy każdorazowej zmianie własności tego lokalu, a tym bardziej przy dokupieniu lub zbyciu komórki lokatorskiej (pomieszczenia przynależnego do danego mieszkania). Zmiany w przynależnych pomieszczeniach nie powodują większej ani mniejszej samodzielności danego lokalu mieszkalnego. Przedmiotowy lokal mieszkalny stanowi nadal samodzielny lokal mieszkalny. Ponadto, Prezydent [...] W. wskazał, że z posiadanych przez niego rejestrów i dokumentów nie wynika, aby komórka lokatorska nr [...] została ostatecznie dokupiona przez skarżących. Z tych też względów skonkludował, że brak jest możliwości wydania zaświadczenia o tym fakcie na podstawie posiadanych dokumentów i prowadzonych rejestrów. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem znak: [...] z [...] września 2021 r. wydanym na podstawie art. 127 w zw. z art. 17 pkt 2 k.p.a. oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] W. z [...] sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że skarżący wystąpili o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] oraz przynależnej do tego lokalu komórki lokatorskiej nr [...] i wykazali, że jego uzyskanie jest niezbędne do przedłożenia w ewidencji lokali oraz zawarcia umowy notarialnej ustanawiającej odrębną własność komórki lokatorskiej; to wskazuje na posiadanie przez nich interesu prawnego, o którym mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. w ubieganiu się o wydanie przedmiotowego zaświadczenia. Dalej organ drugiej instancji zauważył, że kryterium decydującym o odrębnej własności lokalu jest samodzielność lokalu. Jest to jedyna przesłanka, jaką musi spełniać lokal, aby mógł stać się odrębną nieruchomością. Natomiast samodzielny lokal to taki, który jest zdolny do zaspokajania określonych potrzeb zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym, zaś pewność w tym zakresie gwarantuje wydanie pozwolenia na użytkowanie, które potwierdza możliwość zgodnego z prawem korzystania z lokalu, zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem organu przy ocenie samodzielności lokalu liczy się nie tylko jego stan techniczny czy też stan techniczny budynku, ale także ogół uwarunkowań o charakterze funkcjonalnym: lokal może mieć cechę samodzielności, jeżeli funkcjonalnie nie stanowi części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością korzystania z pomieszczeń znajdujących się w innym lokalu. Samo wydzielenie trwałymi ścianami w obrębie budynku nie czyni poszczególnych pomieszczeń np. komórek lokatorskich czy garaży samodzielnymi lokalami. Odnosząc swoje uwagi do rozpatrywanej sprawy SKO zauważyło, że objęta wnioskiem komórka lokatorska nr [...] znajduje się w piwnicy i ma powierzchnię 2,4 m2. Komórka ta została dokupiona do istniejącego już lokalu mieszkalnego nr [...]. Pierwotnie, przy wydawaniu uprzedniego zaświadczenia dla lokalu mieszkalnego nr [...], nie uwzględniono tej komórki. Skarżący w zażaleniu wskazali, że nie wnosili o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu w postaci komórki lokatorskiej, lecz o uwzględnienie w ramach samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...], komórki lokatorskiej oznaczonej na przedłożonych rzutach, jako pomieszczenia przynależnego do lokalu mieszkalnego nr [...]. Tym samym -jak stwierdziło SKO- w samym wniosku jako cel uzyskania zaświadczenia wskazano zawarcie umowy notarialnej przenoszącej własność pomieszczenia komórki lokatorskiej nr [...] ww. lokalu; jednakże nie chodzi w rzeczywistości o sprzedaż samej tej komórki lecz o sprzedaż lokalu mieszkalnego nr [...] wraz z tą nową dokupioną komórką lokatorską nr [...]. Tak powinna być odczytana intencja skarżących zawarta w ich wniosku o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu. SKO zaznaczyło przy tym, że sama komórka nie może podlegać obrotowi prawnemu. Jeśli jednak nastąpiło dokupienie komórki lokatorskiej nr [...], to taki stan nie rodzi obowiązku wydania kolejnego zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...]. Owa komórka przed ewentualnym dokonaniem określonej czynności prawnej przenoszącej własność lokalu mieszkalnego nr [...] winna być ujawniona w księdze wieczystej. Do samego zaś zbycia lokalu nie jest konieczne uzyskanie nowego zaświadczenia o tej samodzielności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższe postanowienie SKO z [...] września 2021 r. złożyli skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ust. 2 u.w.l. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że dokupienie komórki lokatorskiej nie rodzi obowiązku wydania kolejnego zaświadczenia o samodzielności lokalu oraz art. 2 ust. 4 u.w.l. poprzez jego niezastosowanie skutkujące przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie nie ma konieczności uzyskiwania nowego zaświadczenia o samodzielności lokalu. Ponadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, czyli art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie drugiej instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie, a w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a. Rozwijając zarzuty, skarżący podkreślili, że występując z wnioskiem o wydanie nowego zaświadczenia dla będącego ich własnością lokalu chcieli uregulować prawnie zaistniałą sytuację faktyczną. Podkreślili, że 29 listopada 2017 r. zawarli umowę sprzedaży komórki lokatorskiej oznaczonej numerem [...] o powierzchni 2,40 m2 położonej w budynku nr [...], przy ul. [...] w W., następnie zapłacili za nią ustaloną cenę, jak również dokonali jej odbioru. Nie zgadzając się, ze stanowiskiem organu skarżący wskazali, że wystąpili z wnioskiem o wydanie nowego zaświadczenia nie dlatego, że planowali sprzedaż lokalu będącego ich własnością. Ich intencją było doprowadzenie do sprostowania treści księgi wieczystej założonej dla ich lokalu z rzeczywistym stanem prawnym. Aby dokonać tej czynności, tj. wpisać w dziale 1-0 i l-SP prawidłową powierzchnię oraz składowe lokalu niezbędne jest uzyskanie nowego zaświadczenia o samodzielności lokalu. W ich ocenie podstawą odmowy wydania zaświadczenia nie może być to, że wcześniej wydano zaświadczenie o innej treści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Organ wskazał, że w całości podtrzymuje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna; zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO z [...] września 2021 r. znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] W. z [...] sierpnia 2020 r. o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności "lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] oraz przynależnej do tego lokalu komórki lokatorskiej nr [...]". W uzasadnieniach tych orzeczeń wskazano przede wszystkim na to, że w świetle u.w.l. nie jest dopuszczalne wydzielenie jako odrębnej własności pomieszczenia, które nie jest lokalem mieszkalnym lub lokalem użytkowym; przepis prawa nie wymaga wydawania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego lub użytkowego przy każdej zmianie własności tego lokalu, jak i przy dokupieniu do takiego lokalu pomieszczenia pełniącego funkcję pomocniczą (następnie do niego przynależnego); z posiadanych rejestrów i dokumentów nie wynika, aby komórka lokatorska nr [...] została dokupiona do ww. mieszkania, stanowiącego własność skarżących. Biorąc pod uwagę przepisy u.w.l. i ustalenia poczynione w sprawie, Sąd stwierdza, że rozstrzygnięcia organów orzekających nie naruszają prawa, a zawarte w nich stwierdzenia (krótko powyżej wskazane) są w istocie zasadne. Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że sprawa wywołana została żądaniem skarżących z 24 lipca 2020 r., sprecyzowanym pismem z 7 sierpnia 2020 r., w którym wnieśli oni o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] oraz przynależnej do tego lokalu komórki lokatorskiej nr [...] w celu jej dokupienia i dokonania zmian w księdze wieczystej (poprzez przypisanie jej do ww. lokalu mieszkalnego). Skarżący wykazali przy tym, że wskazany lokal mieszkalny stanowi ich własność, znajduje się w budynku oddanym do użytkowania (pozwoleniem z [...] września 2001 r.) oraz że w budynku tym znajduje się także ww. komórka lokatorska o powierzchni 2,40 m2. Nie wykazali natomiast, aby ww. komórka lokatorska miałaby przynależeć do ww. lokalu mieszkalnego. W myśl art. 1 u.w.l. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanego postanowienia), ustawa określa sposób ustanawiania odrębnej własności samodzielnych lokali mieszkalnych, lokali o innym przeznaczeniu, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.w.l. samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (art. 2 ust. 2). Zgodnie z art. 2 ust. 4, do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Spełnienie wymagań, o których mowa w ust. 1a-2, stwierdza starosta w formie zaświadczenia (v. art. 2 ust. 3 u.w.l.), a postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter administracyjny - z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się odnosi. Procedura ta stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania, stąd oceny kwestii samodzielności lokalu (i wydania stosownego zaświadczenia), organ dokonuje na podstawie posiadanej dokumentacji, w tym w szczególności przedłożonej przez stronę – kierując się treścią art. 217 i nast. k.p.a. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (§ 2 pkt 1); osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2 pkt 2). W myśl art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis ten nie dotyczy sytuacji przewidzianych w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., gdyż w pkt 1 następuje odwołanie się do odrębnych przepisów. Za odrębne przepisy należy uznać art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Stąd też w niniejszej sprawie (wobec przedmiotu żądania) przyjąć należało, że zastosowanie znajduje art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 3 u.w.l., która to określa m.in. właściwość rzeczową organu i zakres ustaleń tego organu przed wydaniem zaświadczenia o samodzielności lokalu. Przy czym, przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski; nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Co równie istotne, zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. W granicach żądania wnioskodawcy organ administracyjny obowiązany jest do potwierdzenia, w formie zaświadczenia, tylko tego co wynika z danych znajdujących się w jego posiadaniu. W przypadku zaświadczenia o samodzielności lokalu winno odbywać się to ze wszystkimi modyfikacjami wynikającymi z konieczności zastosowania się organu do treści art. 2 ust. 3 u.w.l. (v. art. 2 ust. 1a-2 tej ustawy). Orzekając w niniejszej sprawie, organy prawidłowo przyjęły, że nie ma możliwości pozytywnego załatwienia wniosku skarżących o wydanie zaświadczenia akcentując treść tego żądania i celowość jego wydania, jak i posiadaną wiedzę co do przynależności komórki lokatorskiej nr [...] do lokalu mieszkalnego nr [...]. Prawidłowo uznały, że komórka lokatorska nr [...], mogąca stanowić wyłącznie pomieszczenie przynależne w rozumieniu u.w.l., nie może być wyłącznym przedmiotem zaświadczenia o samodzielności lokalu. Zasadnie też (na etapie I instancji) zwrócono uwagę na to, że z danych znajdujących się w posiadaniu organu nie wynika, aby została ona zakupiona przez skarżących, czy też: aby miała stanowić pomieszczenie "uzupełniające" dla ich lokalu mieszkalnego. Wbrew treści skargi nie wynika z akt sprawy, aby wskazana komórka lokatorska została nabyta przez skarżących w przewidzianej do tego formie prawnej w dniu 29 listopada 2017 r., nadto – aby w związku z tym nabyciem powstała konieczność "ponownego" wydania zaświadczenia o samodzielności ww. lokalu mieszkalnego (i ponownego jego wyodrębnienia). Zajmując takie stanowisko Sąd wziął pod uwagę załączoną do skargi kopię umowy sprzedaży zawartej pomiędzy J. S.A. a skarżącymi w dniu [...] listopada 2017 r. (a także złożoną przez nich korektę wniosku o wydanie zaświadczenia - v. pismo z 7 sierpnia 2020 r., w którym jako cel wydania zaświadczenia wskazano na zawarcie umowy notarialnej przenoszącej własność komórki lokatorskiej nr [...]). Miał też na względzie, że co do zasady nie jest wykluczony obrót pomieszczeniami przynależnymi, stanowiącymi elementy składowe samodzielnych lokali prawnie wyodrębnionych. Wskazał na to Sąd Najwyższy w uchwale z 15 listopada 2018 r., sygn. III CZP 52/18, którą przyjął, że "dopuszczalne jest zbycie pomieszczenia przynależnego do lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość wraz z odpowiednim udziałem w nieruchomości wspólnej w celu przyłączenia tego pomieszczenia do innego lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość i położonego w granicach tej samej wspólnoty mieszkaniowej; do dokonania w ten sposób podziału prawnego lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość wymagana jest zgoda właścicieli lokali wyrażona w formie uchwały, o której stanowi art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst: Dz.U. z 2018 r., poz. 716 ze zm.)". Sąd orzekając w niniejszej sprawie wziął pod uwagę także treść uzasadnienia ww. uchwały, w której SN wskazał m.in. na to, że w świetle art. 3 ust. 3 u.w.l. z przeniesieniem własności pomieszczenia przynależnego musi łączyć się przeniesienie udziału w nieruchomości wspólnej, skoro powierzchnia pomieszczenia przynależnego jako elementu samodzielnego wyodrębnionego lokalu ma wpływ na wysokość, związanego z własnością lokalu, udziału w nieruchomości wspólnej. "W związku z czym, zmiany w zakresie wysokości udziałów związanych z lokalami objętymi transakcją zbycia części nieruchomości lokalowej w postaci pomieszczenia przynależnego, w ramach tej samej wspólnoty mieszkaniowej, powinny znaleźć odzwierciedlenie we wpisach w księgach wieczystych prowadzonych dla dzielonej w taki sposób nieruchomości lokalowej, a także nieruchomości lokalowej, którą powiększa ta część oraz w księdze wieczystej prowadzonej dla nieruchomości wspólnej." W konsekwencji Sąd przyjął, że nie można wykluczyć konieczności uzyskania "ponownie" zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego w celu przyłączenia do tego lokalu komórki lokatorskiej – pomieszczenia przynależnego (i "nowego" jego wyodrębnienia), niemniej winno to mieć miejsce z wniosku podmiotu uprawnionego do takiego pomieszczenia. W okolicznościach niniejszej sprawy Prezydent [...] W., z wniosku skarżących i przyczyn powyżej podniesionych, nie mógł natomiast wydać zaświadczenia "o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] oraz przynależnej do tego lokalu komórki lokatorskiej nr [...]". W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.