VII SA/Wa 2492/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska, Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 20 września 2022 r. nr: 858/OPON/2022 w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Wojewoda Mazowiecki ( dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy", "organ wojewódzki"), decyzją z dnia 20 września 2022 r. nr 858/OPON/2022 znak: WMI.7840.17.44.2022.EL działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M.P. ( dalej "skarżący", "wnioskodawca") od decyzji Prezydenta m st. Warszawy ( dalej: "Prezydent") Nr 45/2022/UCH z dnia 27 czerwca 2022 r., znak: UD-II- WAB.6740.539.2021.KSZ odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 124/2021/UCH z dnia 14 grudnia 2021 r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r., znak: UD-II-WAB.6740.333.2020.ARU, zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia P. Sp. z o.o. Sp.k. (dalej : "inwestor"), obejmującego budowę zespołu 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, wewnętrznym układem drogowym oraz zagospodarowaniem terenu na terenie działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st Warszawy Nr 46/2022/UCH z dnia 27 czerwca 2022 r., znak: UD-II-WAB.6740.539.202EKSZ. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy przypomniał, że decyzją Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r., znak: UD-II-WAB.6740.333.2020.ARU Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia obejmującego budowę zespołu 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, wewnętrznym układem drogowym oraz zagospodarowaniem terenu na terenie działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia 8 października 2021 r., znak: UD-II-WAB.6740.539.2021.JRA Prezydent m.st. Warszawy, po rozpatrzeniu wniosku M.S. z dnia 28 maja 2021 r., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr 414/2020. Wnioskiem z dnia 2 listopada 2021 r. skarżący w związku z postanowieniem z dnia 8 października 2021 r., wniósł o dopuszczenie jako strona do udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym wznowionym z wniosku M.S.. Wezwaniem z dnia 3 listopada 2021 r.. organ I instancji wezwał skarżącego do jednoznacznego określenia czy ww. wniosek stanowi wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Nr 414/2020 z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czy też wniosek o dopuszczenie do udziału na prawach strony we wznowionym postępowaniu. Odpowiedzią z dnia 12 listopada 2021 r., na powyższe wezwanie skarżący wyjaśnił, że wnosi o dopuszczenie do udziału we wznowionym postępowaniu na prawach strony. Pismem z dnia 24 listopada 2021 r., znak: UD-II-WAB.6740.539.2021.JRA Prezydent udzielił skarżącemu informacji w przedmiocie braku przysługiwania mu statusu strony w postępowaniu toczącym się w trybie wznowieniowym. Na powyższe pismo z dnia 24 listopada 2021 r., skarżący złożył zażalenie ( data wpływu do organu 17 grudnia 2021 r.), wyrażając w nim jednocześnie wolę złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie w której wydano decyzję Nr 414/2020, w sytuacji gdyby organ zakończył prowadzone w niej postępowanie wznowione. Decyzją Nr 124/2021/UCH z dnia 14 grudnia 2021 r. Prezydent m.st. Warszawy po rozpatrzeniu ww. wniosku M.S., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r., znak: UD-II- WAB.6740.333.2020.ARU. Postanowieniem Nr 10/OPON/2022 z dnia 10 stycznia 2022 r., znak: WI-II-7840.17.77.2021.EL, Wojewoda, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, stwierdził niedopuszczalność wniesienia zażalenia na pismo Prezydenta z dnia 24 listopada 2021 r., znak: UD-II-WAB.6740.539.2021.JRA dotyczące braku przysługiwania jej statusu strony w postępowaniu toczącym się w trybie wznowieniowym. Jednocześnie zawiadomieniem, organ wojewódzki, przekazał do organu stopnia podstawowego, zgodnie z właściwością do rozpoznania, pismo skarżącego z dnia 17 grudnia 2021 r., w części domagania się przez niego wzruszenia w trybie wznowienia decyzji Nr 414/2020. Wezwaniem z dnia 13 stycznia 2022 r., organ I instancji wezwał skarżącego do jednoznacznego określenia czy wniosek wznowieniowy przekazany przy zawiadomieniu organu wojewódzkiego z dnia 10 stycznia 2022 r., opatrzony datą 8 grudnia 2021 r., jako datą wpływu do organu I instancji, stanowi wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r., czy postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją Nr 124/2021/UCH z dnia 14 grudnia 2021 r., znak: UD-II- W AB.6740.539.202 l.JRA. Odpowiedzią z dnia 4 lutego 2022 r. skarżący wskazał, że wnosi o potraktowanie pisma z dnia 8 grudnia 2021 r., jako wniosku o wznowienie postępowań w obu ww. sprawach tj. co do decyzji Nr 414/2020 i decyzji Nr 124/2021/UCH. Skargą z dnia 21 lutego 2022 r. skarżący zaskarżył postanowienie Wojewody Mazowieckiego Nr 10/OPON/2022 z dnia 10 stycznia 2022 r., znak: WI-II.7840.17.77.2021.EL, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Postanowieniami z dnia 22 lutego 2022 r., znak: UD-I1-WAB.6740.539.2021. .JRA, Prezydent, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 8 grudnia 2021 r., uzupełnionego przy piśmie z dnia 7 lutego 2022 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta m.st. Warszawy Nr 414/2020 oraz w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta m.st. Warszawy Nr 124/2021/UCH. Na powyższe postanowienia, zażalenia z zachowaniem ustawowego terminu wniósł skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Odpowiedzią z dnia 3 marca 2022 r., na ww. skargę Wojewoda wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o jej oddalenie. Postanowieniem Nr 138/OPON/2022 z dnia 30 marca 2022 r., znak: WI-II.7840.17.13.2022.EL Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta z dnia 22 lutego 2022 r., odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr 414/2020. Postanowieniem Nr 141/OPON/2022 z dnia 30 marca 2022 r., znak: WI-II.7840.17.13.2022.EL Wojewoda uchylił w całości zaskarżone postanowienie z dnia 22 lutego 2002 r., i przekazał sprawcę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Nr 124/2021/UCH z dnia 14 grudnia 2021 r. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2022 r., znak: UD-II-WAB.6740.539.2021 .KSZ Prezydent, w związku z postanowieniem Nr 141/OPON/2021, wznowił z wniosku skarżącego postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Nr 124/2021/UCH. Decyzją Nr 45/2022/UCH z dnia 27 czerwca 2022 r., znak: UD-II-WAB.6740.539.2021.KSZ Prezydent odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Nr 124/2021/UCH z dnia 14 grudnia 2021 r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r., znak: UD-II-WAB.6740.333.2020.ARU. Od ww. decyzji Nr 45/2022/UCH odwołanie wniósł skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Pismem z dnia 18 sierpnia 2022 r., do sprawy Wl-II.7840.17.77.2021.EL, do organu wojewódzkiego wpłynął odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 459/22, oddalający skargę skarżącego na postanowienie Wojewody Nr 10/OPON/2022 z dnia 10 stycznia 2022 r. Organ odwoławczy uzasadniając decyzję z dnia 20 września 2022 r. wyjaśnił istotę postępowania wznowieniowego. Organ odwoławczy zauważył, że jeżeli skarżący - jak to założył organ I instancji - w dacie 8 grudnia 2021 r., wniósł podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją podjętą dopiero 14 grudnia 2021 r., to z pewnością w chwili jego złożenia decyzja ta nie istniała jeszcze jako przedmiot wznowienia. Tym samym organ nie mógł przyjąć, ani że skarżący dowiedział się o niej w dacie wniosku z grudnia 2021 r, ani też że była ona nieostateczna. W takim przypadku bowiem za relewantną z punktu widzenia początku biegu miesięcznego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uznać należało datę 25 stycznia 2022 r., kiedy zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki z wezwaniem z dnia 13 stycznia 2022 r., otrzymał on dopiero zawartą w nim informację pozwalającą na rzeczywiste powzięcie wiadomości umożliwiającej identyfikację rozstrzygnięcia administracyjnego. Tym samym to wniosek o wznowienie z dnia 4 lutego 2022 r., należało potraktować jako właściwy w zakresie żądania kontroli w trybie wznowienia decyzji Nr 124/2021/UCH. Nadto organ zwrócił uwagę, że z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wynika, że w dacie 19 stycznia 2022 r., decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności. W takich okolicznościach sprawy, uwidocznić należy zdaniem Wojewody należy, że w nawiązaniu do postanowienia Nr 141/OPON/2022, organ I instancji, wobec powołanej przez skarżącego podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postanowieniem z dnia 6 czerwca 2022 r., znak: UD-11- WAB.6740.539.2021.KSZ przyjmując, że skarżący złożył wniosek o wznowienie w dacie 4 lutego 2022 r., a o decyzji Nr 124/2021/UCH dowiedział się 25 stycznia 2022 r., wznowił postępowanie w sprawie zakończonej tą decyzją. Wojewoda wyjaśnił, że przy ostatecznym charakterze postanowienia z dnia 30 marca 2022 r., organ I instancji badając na nowo formalne przesłanki do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego z wniosku skarżącego z dnia 4 lutego 2022 r., wobec ww. okoliczności faktycznych dowodzących powzięcia informacji o decyzji Nr 124/2021/UCH w dniu 25 stycznia 2022 r., przyjął tę datę jako tę w której bez wątpliwości był on już w posiadaniu informacji o wydaniu tej decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a., czyli miał znajomość istotnej treści zawartego w niej rozstrzygnięcia, to z pewnością stwierdzić należało, że nie podlega to negacji. Tym samym, w tym więc dniu rozpoczął się dla niego bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Dla jego zachowania należało go zatem złożyć najpóźniej (zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a.) w dniu 25 lutego 2022 r. To zaś oznacza, że składając go w dniu 4 lutego 2022 r,, skarżący nie przekroczył terminu do jego wniesienia określonego w art. 148 § 2 k.p.a. W takim stanie sprawy wobec ziszczenia się warunku formalnego dopuszczalności ww. wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w postaci dochowania przesłanki terminowości żart. 148 § 2 k.p.a., przy ostatecznym charakterze decyzji Nr 124/2021/UCH oraz niezachodzeniu oczywistości braku przymiotu strony u skarżącego, uznać, należało, iż zaszły w niej podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej tą decyzją. W związku z tym, organ I instancji zasadnie postanowieniem z dnia 6 czerwca 2022 r., wznowił postępowanie z wniosku skarżącego. Akt ten z kolei otworzył organowi drogę do przejścia do fazy właściwej wznowionego postępowania, w ramach którego zobowiązany był on do weryfikacji wskazanej przez skarżącego podstawy wznowienia. W jej wyniku z kolei, organ Prezydent orzekający w postępowaniu wznowieniowym, ustalił, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., z pomimo powołania jej we wniosku i wydania postanowienia o wznowieniu. W następstwie czego wydał decyzję Nr 45/2022/UCH z dnia 27 czerwca 2022 r, znak: UD-II-WAB.6740.539.2021.KSZ odmawiającą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Nr 124/2021/UCH z dnia 14 grudnia 2021 r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r, znak: UD-II-WAB.6740.333.2020.ARU. Wobec powyższego, Wojewoda wskazał, ze był zobligowany do oceny czy organ I instancji słusznie, w toku wznowionego postępowania odmówił skarżącemu prawa do przysługiwania przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Nr 124/2021/UCH. Wskazał, że w postępowaniu wznowieniowym mają prawo brać udział podmioty, którym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym weryfikowaną w trybie nadzwyczajnym decyzją, niezależnie od tego, czy uczestniczyły one w postępowaniu zwykłym. Tym samym w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie wznowienia postępowania mają prawo brać udział wszystkie te podmioty, które mają w tym interes prawny. Stroną w tym postępowaniu jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki wznowienia. W konsekwencji legitymacja bycia stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji w trybie wznowienia przysługuje nie tylko tym podmiotom, które uczestniczyły w postępowaniu zwykłym, lecz wszystkim tym, które mogą wykazać się interesem prawnym. W postępowaniu w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym również w postępowaniu wszczętym na skutek wznowienia postępowania zakończonego udzieleniem pozwolenia na budowę, wyżej rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o normę materialnoprawną art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego. W art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ustawodawca ograniczył w porównaniu z regulacją art. 28 k.p.a. zakres podmiotowy postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, przez z jednej strony wskazanie kategorii podmiotów uprawnionych do bycia stroną tego postępowania, z drugiej zaś - przez zdefiniowanie pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, mającego na celu, w założeniu, ułatwić ustalenie interesu prawnego osób trzecich w ramach tego postępowania. Przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie określa w sposób bezpośredni ograniczeń w zakresie zagospodarowania terenu, pozwalających na jego podstawie ustalić obszar oddziaływania, lecz zawiera odesłanie do odrębnych przepisów prawa materialnego. W świetle regulacji art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiącej szczegółowe unormowanie w odniesieniu do pojęcia strony postępowania zawartego w art. 28 k.p.a., tylko zatem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości położonej w otoczeniu obiektu objętego postępowaniem o pozwolenie na budowę mogą wywodzić, że przysługuje im status strony postępowania takiego pozwolenia, jeżeli wskażą przepis prawa materialnego przewidujący w skonkretyzowanym stanie faktycznym danej sprawy, ograniczenie w zagospodarowaniu ich nieruchomości, ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Sytuacja, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia sprawy, lecz nie może tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa materialnego powszechnie obowiązującego i dotyczącego sprawy rozpatrywanej przez organ, oznacza istnienie po jego stronie interesu faktycznego, a nie prawnego, który musi być umocowany w określonej normie prawa. Interes faktyczny natomiast nie daje prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym. Wojewoda wskazał, że jak wynika z wniosku skarżącego o wznowienie, swoją legitymację w zakresie występowania jako strona postępowania zakończonego decyzją Nr 124/2021/UCH odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej tj. decyzji Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r., wywiódł z bycia właścicielem niezabudowanej działki ew. nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną oznaczoną numerem [...] oraz z bycia właścicielem działki ew. nr [...] graniczącej z działką ew. nr [...] i nieprzylegającą do działek stanowiących teren inwestycji. Z zawartej w aktach sprawy informacji z rejestru gruntów, dotyczącej nieruchomości gruntowych o numerze ew. [...] i [...] położnych przy ul. [...] oraz z treści księgi wieczystej dla nich prowadzonej wynika, że skarżący posiada do nich tytuł współwłasności. Mając więc na uwadze prawo skarżącego do dysponowania nieruchomościami, mającymi w jego opinii leżeć w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, dalszej ocenie poddać należało kwestię istnienia przepisu prawa materialnego mającego świadczyć w przypadku jego zastosowania, o tym że zgoda na pozwolenie na budowę wynikająca z zatwierdzonego decyzją Nr 414/2020 projektu budowlanego, wpływa na jego sytuację prawną jako współwłaściciela tych konkretnych nieruchomości. Uzasadniając we wniosku wznowieniowym prawo do bycia stroną postępowania wznowieniowego dotyczącego przedmiotowego pozwolenia na budowę, skarżący jako przedmiot ograniczeń jego praw do korzystania ze swoich nieruchomości, występujących z racji zamierzenia budowlanego objętego decyzją Nr 414/2020 wskazała naruszenia § 13 i § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r. poz. 1065, dalej : "r.w.t.). Powołał się także na ograniczenia jego praw wynikające z art. 23, 24, 140, 143 i 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r., - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm., dalej " k.c."). Nadto skarżący w zakresie własnego interesu prawnego powołał się na art. 21 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 17 Karty Praw Podstawowych UE. Odnosząc się do § 13 r.w.t., organ wyjaśnił, że wskazuje on wymagania dla oświetlenia naturalnego. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń . Organ powtórzył, że decyzja Nr 414/2020, której uchylenia podmówiono decyzją Nr 124/202 l/UCH została wydana dla budowy na części działek o numerach ew. [...] oraz [...] przy ul. [...], czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, oznaczonych zgodnie z rysunkiem projektu zagospodarowania terenu jako budynek A1, A2, A3 oraz B, przy czym od strony działek skarżącego, zlokalizowano budynek B, którego wysokość zgodnie z projektem budowlanym ma wynosić 9 m. Budynek B (dalej "budynek") zaprojektowany został w odległości 21 m od granicy niezabudowanej działki skarżącego i ponad 21 m od znajdującego się na działce ew. nr [...] budynku mieszkalnego. Wysokość budynku B i wskazane odległości dzielące go od nieruchomości skarżącego sprawiają, że niemożliwa jest sytuacja w której między ramionami kąta 60 stopni wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, znajdzie się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Tym samym gdy odległość pomiędzy przesłaniającą częścią budynku zatwierdzonego decyzją Nr 414/2020 od sąsiednich budynków skarżącego, w tym (z punktu widzenia art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) budynku potencjalnego na działce ew. nr [...], wynosi co najmniej 21 m, a więc nie mniej niż wysokość przesłaniania (maks. 9 m), to tym samym budynek inwestora spełnia warunki techniczne zawarte w § 13 ust. 1 pkt 1 r.w.t., co oznacza że budynek ten w żaden sposób nie będzie niósł za sobą ograniczeń związanych z dostępem do naturalnego światła dla okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, w istniejącym jak i potencjalnym budynku skarżącego. W konsekwencji może on bez przeszkód wybudować na własnej nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie nr [...] budynek z otworami okiennymi skierowanymi w stronę działki inwestycyjnej w najmniejszej odległości dopuszczalnej przez przepisy prawa tj. 4 m. Odległość dzieląca taki budynek od nowopowstającego wynosiłaby ok. 25 m i byłaby znacznie większa, aniżeli wysokość przesłaniania, o której mowa w art. 13 ust.1 r.w.t. Odnosząc się do § 60 ust. 1 r.w.t., organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z tym przepisem, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8.00-16.00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7.00-17.00. Regulacja § 60 ust. 1 r.w.t., wymaga zapewnienia minimalnego nasłonecznienia w konkretnych godzinach pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Organ wskazał, że według projektu zagospodarowania terenu, działki inwestycyjne z realizowanymi budynkami znajdują się na południe od nieruchomości skarżącego. Tym samym działka nr [...] oraz postawiony budynek na działce ew. nr [...] są po stronie północnej względem terenu inwestycji co oznacza, że zgodnie z zasadą, że południe jest słoneczne, istniejąca zabudowa na działce skarżącego jak i potencjalna na jego działce niezabudowanej, nie dozna ograniczenia nasłonecznienia wskutek powstających spornych budynków, w tym budynku B. Z uwagi bowiem na taki układ względem stron świata jak i wyżej wskazane odległości, nie ma podstaw do twierdzenia, że budowa obiektu wielorodzinnego będzie źródłem zacieniania sąsiednich budynków skarżącego. Z tej przyczyny przy niezachodzącym braku zapewnienia nasłonecznienia jej budynkom, wiążącym się z normą prawa materialnego z § 60 ust. 1 r.w.t., nie ma miejsca jej niedochowanie przez inwestora, co powoduje brak naruszenia uzasadnionych interesów skarżącego. To zaś sprawia, że działki należące do niego, nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym na podstawie § 60 r.w.t. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego w zakresie wywodzenia jego uprawnienia z przepisów prawa cywilnego do posiadania statusu strony postępowania wznowieniowego zakończonego decyzją wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda zauważył, że naruszenie przepisów prawa cywilnego może uzasadnić interes prawny w dopuszczeniu do udziału w postępowaniu administracyjnym jedynie wtedy, gdy takie działanie godzi równocześnie w normę administracyjnoprawną. Muszą one więc, aby stanowić podstawę do uznania za stronę postępowania administracyjnego, zostać powiązane z przepisem z zakresu prawa budowlanego który w związku z działaniem inwestora spowodował ograniczenie prawa w zagospodarowaniu danej nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Jeżeli więc zdaniem Wojewody, skarżący domagając się ochrony w oparciu o podstawę prawną z art. 23 i 24 k.c., określających dobra osobiste człowieka i sposób ich ochrony, jak i z art. 140 i 143 k.c. regulujących treść i sposób wykonywania własności oraz z art. 144 k.c., zawierającego zakaz dokonywania tzw. "immisji pośrednich" z własnej nieruchomości na inne nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, nie powiązał tychże norm z odrębnym przepisem administracyjnoprawnym zawartym w ustawie - Prawo budowlane czy w r.w.t., przyznającym mu określone prawa czy rodzącym obowiązki, w związku ze sporną inwestycją, to w rezultacie uznać należało, że powołane samodzielnie przepisy prawa cywilnego nie mogą stanowić podstawy jego interesu prawnego jako stwarzającego legitymację procesową strony postępowania wznowieniowego w przedmiocie udzielonego pozwolenia na budowę. W kwestii powołanego przez skarżącego przepisu Konstytucji RP jako źródła interesu prawnego organ odwoławczy wyjaśnił, że nie potwierdza on tego interesu, gdyż wyznacza ogólną dyrektywę podlegającą konkretyzacji w przepisach ustaw i aktów wykonawczych do nich, podczas gdy interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, a więc trzeba by istniała konkretna norma prawna, która gwarantuje podmiotowi określone prawa, czy jest źródłem ograniczeń w związku z realizacją zamierzenia budowlanego. Podobnie nie statuuje interesu prawnego skarżącego art. 17 Karty Praw Podstawowych UE, na który osoby fizyczne mogą się powoływać jedynie przed sądami krajowymi. Wojewoda tym samym wskazał, że w zaistniałych okolicznościach sprawy, analiza zebranego w niej materiału dowodowego i ocena podniesionych przez skarżącego zarzutów, prowadzą do przekonania, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że w oparciu o przepisy odrębne wprowadzone zostaną jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego, co byłoby przesłanką do objęcia ich obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Skoro wiec we wniosku o wznowienie skarżący podniósł okoliczności nie dające się powiązać z konkretnym przepisem prawa materialnego pozwalającym uznać, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomości godząc w konkretne uprawnienia do zagospodarowania nimi, a też w sprawie nie zaszedł stan powstania takiego powiązania, to stwierdzić należało, że mimo posiadania tytułu prawnego do działek nr [...] i [...], skarżący nie wykazał naruszenia własnego, skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego, który mógłby podlegać ochronie przed sposobem zabudowy nieruchomości inwestycyjnej. Argumenty podnoszone przez skarżącego należało zatem zdaniem Wojewody potraktować jako świadczące o posiadaniu w rozpoznawanej sprawie przez skarżącego interesu faktycznego. Interes ten jednak pomimo, że istotny dla zainteresowanych, nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania. Interes ten nie jest więc prawnie chroniony i jego nieuwzględnienie jest prawnie dopuszczalne. W sytuacji zatem, gdy w niniejszej sprawie nie nastąpiło wykazanie przez skarżącego, że objęte trybem wznowieniowym pozwolenie na budowę wynikające z zatwierdzonego decyzją Nr 414/2020, projektu budowlanego wpływa na sytuację prawną skarżącego jako współwłaściciela konkretnych nieruchomości, to nie mogło dojść w niej do przyjęcia stanowiska, że powinien przysługiwać skarżącemu w postępowaniu zakończonym decyzją Nr 124/2021/UCH status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., jak i art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W konsekwencji, w sprawie nie zaistniała okoliczność wymieniona wart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to jest że strona nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym ww. pozwolenia na budowę. Z uwagi na poczynione ustalenia Wojewoda przyjął, że organ I instancji, zasadnie po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, stwierdził, że z uwagi na brak podstaw do uznania skarżącego za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Nr 124/2021/UCH, w sprawie nie wystąpiła okoliczność z jego wniosku o wznowienie. Stąd też stosownie do wymogu art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., Prezydent w zaskarżonej decyzji słusznie odmówił uchylenia tej decyzji, wobec niespełnienia przesłanki wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wobec zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przez zaskarżoną decyzję przepisów prawa procesowego tj. art. 7 w zw. z art. 75 i 77 § 1 k.p.a., art. 8, 9, 10, 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. jak i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ podniósł, że z uwagi na dokonane ustalenia nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Organ przeprowadził postępowanie w zgodzie z zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w art. 7 -11 k.p.a. oraz art. 75 i 77 § 1 k.p.a.. Rozstrzygnięcie zaś oparto na właściwej podstawie prawnej, a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Skargę na decyzję Wojewody nr 858/OPON/2022 z dnia 20 września 2022 r. złożył skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zaistniała okoliczność wskazana w tym przepisie, to jest, że strona nie brała bez własnej winy udziału w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym pozwolenia na budowę udzielonego ostateczną decyzją Prezydenta M. St. Warszawy Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r., w sytuacji, gdy na gruncie niniejszej sprawy ww. przesłanka wznowienia wystąpiła; 2. art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji - Prezydenta M. St. Warszawy słusznie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Nr 124/2021/UCH z dnia 14 grudnia 2021 r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta M. St. Warszawy Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r., w sytuacji, gdy skarżący bez własnej winy nie brał udziału w ww. postępowaniu; 3. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że powstający zespół zabudowy wielorodzinnej nie oddziałuje na możliwość zabudowy i zagospodarowania działek, których współwłaścicielem jest skarżący M.P.; 4. art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżącemu nie powinien przysługiwać status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Nr 124/2021/UCH z dnia 14 grudnia 2021 r.; 5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji wadliwe decyzji organu I instancji pomimo naruszenia przez ww. decyzje przepisów: a) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego oraz braku podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy i ciążącego na organach administracji publicznej obowiązku stania na straży praworządności, b) art. 8 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, z naruszeniem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, c) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ I instancji z należytą starannością i wnikliwością postępowania wyjaśniającego i dowodowego, co doprowadziło do błędnego zastosowania norm prawa materialnego i miało wpływ na wynik sprawy poprzez dokonanie nierzetelnej oceny dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, d) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego M.P. i A.P., który to dowód bezsprzecznie przyczyniłby się do wyjaśnienia sprawy, e) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ I instancji wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin działek nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] oraz działek nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...], który to dowód bezsprzecznie przyczyniłby się do wyjaśnienia sprawy, f) art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., 11 k.p.a. i art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz nienależytego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych skarżącej, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania, a także poprzez nieudzielanie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek oraz nienależyte czuwanie nad tym, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, g) art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr 49/2022/UCH z dnia 27 czerwca 2022 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że obszerne uzasadnienie zaskarżonej decyzji de facto w niewielkim zakresie odnosi się do meritum przedmiotowej sprawy, tj. faktu przysługiwania skarżącemu statusu strony zarówno na gruncie postępowania wznowieniowego zainicjowanego przez skarżącego, postępowania wznowieniowego zakończonego wydaniem decyzji z dnia 14 grudnia 2021 r., jak i postępowania zakończonego decyzją z dnia 2 października 2020 r., udzielającą pozwolenia na budowę kompleksu budynków wielorodzinnych na działce bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością skarżącego. Podniósł, że uprawnienia skarżącego są przez organy architektoniczno - budowlane ignorowane, a interesy dewelopera przedkładane są ponad uprawnienia zwykłych mieszkańców miasta. Skarżący wskazał, że po pierwsze przepisy prawa cywilnego każdorazowo wskazywane były przez skarżącego w powiązaniu z przepisami prawa administracyjnego, gwarantującymi określone prawa, czy będące źródłem ograniczeń w związku z realizacją zamierzenia budowlanego. Po drugie, organ II instancji całkowicie pomija stanowisko wyrażone w tym przedmiocie przez sądy administracyjne. Skarżący powołał się w tym miejscu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2021 r., II OSK 2436/21. Zdaniem skarżącego, organ II instancji nie tylko nie dokonał samodzielnego i wszechstronnego zbadania prawdopodobnego wpływu inwestycji na działki skarżącego, ale odmówił skarżącemu praw przysługujących mu jako współwłaścicielowi nieruchomości na gruncie prawa cywilnego. Organ II instancji w dużej mierze powielił jedynie argumentację przedstawianą dotychczas na różnych etapach postępowania dotyczącego realizowanej inwestycji. Podniesiono również, że to do organów administracji architektoniczno - budowlanej należy obowiązek prawidłowego określenia stron postępowania i wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. Na gruncie niniejszej sprawy organ II instancji, podobnie jak wcześniej organ I instancji, zaniechał swoim obowiązkom. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji nie odniósł się w sposób należyty do problematyki wpływu planowanej (i już realizowanej) inwestycji na działki sąsiadujące. Organ II instancji pobieżnie odniósł się do norm wynikających z przepisów statuujących warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, opierając się przy tym jedynie na informacjach wynikających z dokumentacji projektowej i oświadczeniach tamże zawartych. Tymczasem jak wskazuje się w orzecznictwie, to organ powinien na potrzeby konkretnej inwestycji każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania. Jeżeli przepisy prawa materialnego nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samymi właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tej działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Przy ustalaniu obszaru oddziaływania inwestycji nie jest bowiem wystarczające wykazanie, że zostały zachowane odległości tego obiektu od granic działek sąsiednich, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy również rozważyć czy tego rodzaju inwestycja będzie w inny sposób negatywny oddziaływać na nieruchomość sąsiednią. Organ II instancji nie dokonał natomiast wszechstronnej oceny wpływu inwestycji na możliwość zabudowy i zagospodarowania nieruchomości skarżącego. Istotnym również pozostaje, że określenie obszaru oddziaływania obiektu przez organ nie może ograniczać się jedynie do ustaleń dokonanych przez projektanta i zawartych w dokumentacji projektowej. Ustalenia te nie są dla organu wiążące i nie zwalniają organów administracji od samodzielnego określenia obszaru oddziaływania obiektu. Prawidłowe ustalenie stron postępowania wymaga ostatecznego określenia tego obszaru przez organy orzekające, które nie mogą powoływać się w tym względzie jedynie na fakt ustalenia obszaru oddziaływania w projekcie budowlanym i we własnym zakresie zobowiązane są do jego zweryfikowania. Tymczasem ostateczne ustalenie obszaru oddziaływania obiektu zawsze pozostaje w kompetencji organu. Organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pomimo że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ II instancji do powołanych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów odniósł się zaledwie w kilku zdaniach, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że organ I instancji przepisów tych nie naruszył. Powyższe całkowicie uniemożliwia weryfikację dokonanej przez organ II instancji kontroli. Ponadto organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącego okoliczności związanych ze sferą gromadzenia dowodów przez organ I instancji i czynności dowodowych, których przeprowadzenia zaniechano. Decyzja organu I instancji wydana została pomimo naruszenia podstawowych zasad prawa administracyjnego. Utrzymanie w mocy wadliwej decyzji przez organ II instancji stanowi naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i stanowi kolejny przejaw braku poszanowania dla słusznych interesów skarżącego. Pomimo nieustalenia w sposób prawidłowy kręgu stron postępowania w niniejszej sprawie, na żadnym jej etapie i przez żaden z organów orzekających w sprawie, organ II instancji nie dokonał samodzielnej i wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i nie ustalił w sposób należyty obszaru oddziaływania planowanej zabudowy. Wręcz przeciwnie, organ II instancji przyjął, że organ I instancji słusznie uznał, że skarżącemu nie przysługuje status strony, czy to na podstawie art. 28 k.p.a., czy też art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Tym samym powielane na każdym etapie postępowania administracyjnego (w tym również w trybie nadzwyczajnym) błędy i naruszenia przepisów prawa nadal nie zostały konwalidowane. W konsekwencji powyższego skarżący nadal pozbawiony jest możliwości obrony swoich praw właścicielskich. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody, nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc i wskazanych w skardze: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 28, art. 75, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym więc i wskazanego w skardze art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przedmiotem kontroli Sądu, jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 20 września 2022 r. , Nr 858/OPON/2022 (znak: WI-II.7840.17.44.2022.EL), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta M. St. Warszawy Nr 45/2022/UCH z dnia 27 czerwca 2022 r. (znak: UD-II-WAB.6740.539.2021.KSZ) o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta M. St. Warszawy Nr 124/2021/UCH z 14 grudnia 2021 r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta M. St. Warszawy Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r., o pozwoleniu na budowę dla P. Sp. z o.o. Sp. k. obejmującego budowę zespołu 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, wewnętrznym układem drogowym oraz zagospodarowaniem terenu na terenie działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...]. Tytułem wstępu wskazać należy, że kontrolowana decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych, a mianowicie w trybie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w przepisach art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Zgodnie z art. 147 k.p.a., wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a., następuje tylko na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 i § 3 k.p.a., wznowienie postępowania lub odmowa wznowienia następuje w drodze postanowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwa etapy. Pierwszy etap polega na badaniu formalnych podstaw wznowienia postępowania i kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) lub postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.).  Oceniając formalne podstawy wznowienia postępowania organ sprawdza, czy wniosek pochodzi od strony, czy strona powołała się na przyczyny wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. oraz czy został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, określony w art. 148 k.p.a. Dopiero podczas drugiego etapu tj. po wznowieniu postępowania, organ przeprowadza postępowanie, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie stanowiące przedmiot wznowienia było dotknięte kwalifikowanymi wadami, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. i w jakim zakresie wadliwość postępowania wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w tym postępowaniu oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydanie nowej decyzji, rozstrzygającej o istocie sprawy, albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Zatem samo złożenie wniosku nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną zastrzeżoną wyłącznie dla zbadania prawidłowości wniosku o wznowienie podania tylko pod względem formalnym. Negatywne ustalenia dokonane we wspomnianym wstępnym etapie w odniesieniu do którejś z badanych w nim przesłanek, uzasadniają odmowę wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Odmowa ta może nastąpić z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstawy do wznowienia postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dotyczącej sytuacji gdy wnioskodawca uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, którego wznowienia żąda, a został w tym postępowaniu pominięty. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2010 r., II OSK 1286/09, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. art. 149 § 2 k.p.a. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, nie zwalnia jednak organu od konieczności przeprowadzenia formalnoprawnej oceny wniosku wznowieniowego w zakresie tego czy w dacie jego składania, decyzja nim objęta była ostateczna, a także tego czy został zachowany termin do złożenia takiego wniosku zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. Jednocześnie wydanie postanowienia na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. w związku z przesłanką określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie przesądza, że podmiot zgłaszający żądanie wznowienia, posiada przymiot strony w postępowaniu, którego to żądanie dotyczy. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że organ odwoławczy słusznie ocenił, że skarżący nie przekroczył terminu do złożenia wniosku określonego w art. 148 § 2 k.p.a. w odniesieniu do decyzji Prezydenta M. St. Warszawy Nr 124/2021/UCH z 14 grudnia 2021 r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta M. St. Warszawy Nr 414/2020 z dnia 2 października 2020 r., o pozwoleniu na budowę dla P. Sp. z o.o. Sp. k. obejmującego budowę zespołu 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, wewnętrznym układem drogowym oraz zagospodarowaniem terenu na terenie działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...]. Dlatego słusznie organ I instancji postanowieniem z dnia 6 czerwca 2022 r., wznowił postępowanie z wniosku skarżącego. Jednak jak wyżej wspomniano, przejście postępowania wznowieniowego do drugiego jego etapu, nie przesądza jeszcze zasadniczej w niniejszej sprawie kwestii, a mianowicie czy skarżącemu przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Prezydenta z dnia 14 grudnia 2021 r. nr 124/2021/UCH. Ustalenia w tym zakresie determinują natomiast zasadność zarzutów postawionych w punktach 1, 2, 3 4 i 5 skargi W ocenie Sądu, organy obu instancji słusznie oceniły, że skarżącemu nie przysługiwał status strony w tym postępowaniu, co prowadzi do wniosku o niezasadności wspomnianych zarzutów. Odnosząc się do kwestii przymiotu strony, przypomnieć należy, że zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu wznowieniowym, a z takim mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, mają prawo brać udział podmioty, którym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym weryfikowaną w trybie nadzwyczajnym decyzją, niezależnie od tego, czy uczestniczyły one w postępowaniu zwykłym (zob. wyrok NSA z dnia 5 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1406/06). Tym samym w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie wznowienia postępowania, mają prawo brać udział wszystkie te podmioty, które mają w tym interes prawny i to niezależnie od tego, czy wznowienie postępowania nastąpiło z urzędu, czy na wniosek strony. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 kwietnia 2017 r., II OSK 2117/15, nie ma podstaw, by krąg stron postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę, określany był według innych zasad niż krąg stron postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Mimo, iż postępowanie wznowieniowe, w którym zapadła decyzja o odmowie uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, jest postępowaniem odrębnym od postępowania zwyczajnego, to krąg stron winien być oceniony w oparciu o art. 28 ust. 2 p.b., który to przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r., II OSK 2096/13). Mając na uwadze powyższe, interes prawny skarżącego, słusznie był ustalany przez organy w oparciu o normę materialnoprawną art. 28 ust. 2 Prawa budowalnego, ( w brzmieniu na dzień wydania decyzji będącej przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, Dz. U. 2020 r., poz. 1333 w związku z art. 25 ustawy z dnia 3 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 r., poz. 471, z późn. zm.), zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są oprócz inwestora, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu, został zdefiniowany w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Podkreślić zatem należy, że w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ustawodawca ograniczył w porównaniu z regulacją art. 28 k.p.a. zakres podmiotowy postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, z jednej strony przez wskazanie kategorii podmiotów uprawnionych do bycia stroną tego postępowania, z drugiej zaś - przez zdefiniowanie pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, mającego na celu, w założeniu, ułatwić ustalenie interesu prawnego osób trzecich w ramach tego postępowania. Art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie określa w sposób bezpośredni ograniczeń w zakresie zagospodarowania terenu, pozwalających na jego podstawie ustalić obszar oddziaływania, lecz zawiera odesłanie do odrębnych przepisów prawa materialnego. Zatem tylko właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości położonej w otoczeniu obiektu objętego postępowaniem o pozwolenie na budowę mogą wywodzić, że przysługuje im status strony postępowania takiego pozwolenia, jeżeli wskażą przepis prawa materialnego przewidujący w skonkretyzowanym stanie faktycznym danej sprawy, ograniczenie w zagospodarowaniu ich nieruchomości, ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Należy podkreślić, że sytuacja, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia sprawy, lecz nie może tego zainteresowania poprzeć przepisem prawa materialnego powszechnie obowiązującego i dotyczącego sprawy rozpatrywanej przez organ, oznacza istnienie po jego stronie interesu faktycznego a nie prawnego, który musi być umocowany w określonej normie prawa. Interes faktyczny natomiast nie daje prawa do udziału w postępowaniu administracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt: I OSK 982/17). Wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji następuje w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę, na potrzeby każdej konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Należy mieć przy tym na uwadze, że przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane nie zawsze jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji. Stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być nie tylko osoby, których prawa mogą zostać jednoznacznie naruszone w wyniku realizacji inwestycji, ale też władający nieruchomościami, na zagospodarowanie których inwestycja ta może oddziaływać w takim stopniu, że właściwy organ ma obowiązek sprawdzić w postępowaniu wyjaśniającym, czy zostały spełnione wszystkie wymagania wynikające z przepisów ustawy - Prawo budowlane i przepisów odrębnych. Nie chodzi jednak o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zagospodarowanie. Niezbędne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą - Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 403/21, z 16 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1655/17, czy z 25 września 2018 r., sygn. akt 2352/16). Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, które ma kluczowe znaczenie dla przyznania statusu strony postępowania, będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2021 r., II OSK 34/19). Podsumowując powyższe rozważania, do wykazania statusu strony, konieczne jest wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą - Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy. Tego rodzaju ograniczenia nie zostały w niniejszej sprawie wykazane przez skarżącego. Oczywiście organ ma obowiązek prawidłowego określenia stron postępowania, jednak negatywna ocena dotycząca przysługującego skarżącemu statusu strony nie świadczy jak to wskazano w skardze, o zaniechaniu tego obowiązku. Skarżący wywodzi swój interes prawny z prawa współwłasności działki ew. nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną oznaczoną numerem [...] oraz z bycia właścicielem działki ew. nr [...] graniczącej z działką ew. nr [...] i nieprzylegającą do działek stanowiących teren inwestycji. Podkreślić w tym miejscu należy, że samo legitymowanie się prawem własności nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji nie przemawia za przyjęciem, że jej właściciel powinien być stroną postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2018 r., II OSK 1957/16). Jako przedmiot ograniczeń jego praw do korzystania ze swoich nieruchomości, występujących z racji zamierzenia budowlanego objętego decyzją Nr 414/2020, skarżący wskazał naruszenia § 13 i § 60 r.w.t oraz ograniczenia jego praw wynikające z art. 23, 24,140, 143 i 144 k.c. Ponadto w zakresie własnego interesu prawnego powołał się na art. 21 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 17 Karty Praw Podstawowych UE. Organ szczegółowo przeanalizował kwestie naruszeń wspomnianych wyżej przepisów r.w.t., zasadnie w ocenie Sądu stwierdzając, że nie wchodzą one w grę z uwagi na odległość działek skarżącego od działek inwestycyjnych a zwłaszcza budynku B zlokalizowanego najbliżej działek skarżącego. Sąd w pełni podziela ocenę organu w tym zakresie. W odniesieniu do wspomnianych przepisów techniczno-budowlanych przypomnieć należy konkluzję organu, że zabudowa działki inwestycyjnej nie narusza obowiązujących przepisów zarówno w odniesieniu do już istniejącej zabudowy na działce o nr ewid [...], jak również nie będzie powodować ograniczeń w zakresie potencjalnej zabudowy na niezabudowanej działce o nr ewid. [...]. Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy słusznie uznał także, że zatwierdzony projekt budowlany nie prowadzi do wniosku, aby powstający zespół zabudowy wielorodzinnej, a w szczególności budynek B naruszał § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t., w sytuacji gdy jego elewacje posiadające okna zostały zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 4 m od strony działek skarżącego. W projekcie zachowano też wymaganą § 271 ust. 1 r.w.t., odległość 8 m między zewnętrznymi ścianami budynku należącego do skarżącego i budynków inwestora. Inwestycja nie narusza także r.w.t., w zakresie § 19 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 co do odległości miejsc postojowych od okien budynku skarżącego oraz od granicy z jego działką niezabudowaną jak i w zakresie § 23 ust 1 określającego odległość pojemników i kontenerów od okien i drzwi do budynków oraz od sąsiedniej działki. Projekt budowlany nie przewiduje równocześnie zmiany spływu wód opadowych na nieruchomości skarżącego (§ 29 r.w.t.). W realiach rozpoznawanej sprawy, niezasadne jest w ocenie Sądu wywodzenie interesu prawnego skarżącego z przepisów prawa cywilnego. Sąd orzekający w sprawie, stoi na stanowisku, że obszar oddziaływania obiektu jako teren w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, nie może być wyznaczony na podstawie regulacji cywilnoprawnych, dotyczących ochrony prawa własności oraz immisji. Nawet fakt naruszenia przepisów prawa cywilnego (np. przekroczenie immisji pośrednich), rodzi bowiem określone roszczenia cywilnoprawne, wśród takowych można wskazać np. powództwo negatoryjne (art. 222 § 2 k.c.), czy roszczenie odszkodowawcze (art. 415 k.c. i nast.) dochodzone w postępowaniu przed sądem powszechnym, zaś ustawodawca wprowadził definicję obszaru oddziaływania obiektu z zamiarem oparcia ochrony interesu prawnego właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wyłącznie na przepisach materialnego prawa administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. II OSK 1241/06). Inaczej mówiąc, naruszenie przepisów prawa cywilnego może uzasadnić interes prawny w dopuszczeniu do udziału w postępowaniu administracyjnym jedynie wtedy, gdy takie działanie godzi równocześnie w normę administracyjnoprawną. Zatem przepis prawa cywilnego aby stanowić podstawę do uznania za stronę postępowania administracyjnego, musi być powiązany z przepisem z zakresu prawa budowlanego który w związku z działaniem inwestora spowodował ograniczenie prawa w zagospodarowaniu danej nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08). Powołane przez skarżącego przepisy prawa cywilnego bez powiązania ich z regulacjami z zakresu materialnego prawa administracyjnego, nie mogą zatem stanowić podstawy jego interesu prawnego jako stwarzającego legitymację procesową strony postępowania wznowieniowego w przedmiocie udzielonego pozwolenia na budowę. Stanowiska tego nie zmienia przywołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2021 r., II OSK 2436/21. Dotyczył on bowiem postępowania nieważnościowego oraz inwestycji o zupełnie innym charakterze (inwestycji liniowej) i związany był z interesem prawnym właściciela sieci elektroenergetycznej przebiegającej przez nieruchomość (grunt), na której zaprojektowano określone zamierzenie budowlane. Sąd podziela także ocenę Wojewody, co do tego, że powołany przez skarżącego przepis Konstytucji RP, również nie potwierdza tego interesu gdyż wyznacza ogólną dyrektywę podlegającą konkretyzacji w przepisach ustaw i aktów wykonawczych do nich podczas gdy interes prawny musi wynikać z przepisów prawa, a więc trzeba by istniała konkretna norma prawna, która gwarantuje podmiotowi określone prawa, czy jest źródłem ograniczeń w związku z realizacją zamierzenia budowlanego. Sąd podziela również ocenę, że nie statuuje interesu prawnego skarżącego art. 17 pkt 1 Karty Praw Podstawowych UE, zgodnie z którym każdy ma prawo do władania, używania, rozporządzania i przekazania w drodze spadku mienia nabytego zgodnie z prawem. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym, w przypadkach i na warunkach przewidzianych w ustawie, za słusznym odszkodowaniem za jej utratę wypłaconym we właściwym terminie. Korzystanie z mienia może podlegać regulacji ustawowej w zakresie, w jakim jest to konieczne ze względu na interes ogólny. Tak jak przepisy prawa cywilnego dotyczące ochrony własności, nie może on stanowić samodzielnej podstawy uzasadniającej status strony w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym pozwolenia na budowę. Brak jest w rozpoznawanej sprawie podstaw do stwierdzenia, że w oparciu o przepisy odrębne, w wyniku realizacji inwestycji, wprowadzone zostaną jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego a tylko to byłoby przesłanką do objęcia ich obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Należy zgodzić się z organem, że skoro we wniosku o wznowienie, skarżący podniósł okoliczności nie dające się powiązać z konkretnym przepisem prawa materialnego pozwalającym uznać, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomości godząc w konkretne uprawnienia do zagospodarowania nimi, a też w sprawie nie zaszedł stan powstania takiego powiązania, to stwierdzić należało, że mimo posiadania tytułu prawnego do działek ew. nr: [...] i [...], nie wykazał on naruszenia własnego, skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego, który mógłby podlegać ochronie przed sposobem zabudowy nieruchomości inwestycyjnej. Podnoszone zatem przez skarżącego argumenty świadczą jedynie o posiadaniu w rozpoznawanej sprawie przez skarżącego interesu faktycznego, który w postępowaniu administracyjnym nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 k.p.a., jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Nie można więc przyjąć, że zaistniała okoliczność wymieniona wart. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a mianowicie że skarżący jako strona nie brał bez własnej winy udziału w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 28, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Organ bowiem zebrał a następnie ocenił materiał dowodowy, zaś jego argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest w ocenie Sądu przekonująca. Organ szczegółowo ustosunkował się do wniosku skarżącego oraz wskazał dlaczego skarżącemu nie przysługuje przymiot strony powołując zarówno przepisy techniczne, jak też odnosząc się do argumentacji skarżącego związanej z naruszeniem przepisów prawa cywilnego. Jednocześnie ustaleń organu nie zmieniłyby zdaniem Sądu oględziny działek, jak też przesłuchanie A.P. i M.P., zaś w skardze nie wykazano jakie istotne dla sprawy okoliczności te dowody miałyby wykazać. Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.