VII SA/Wa 2494/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala Prezydent [...] decyzją z dnia [...]kwietnia 2012 r. nr [...]na podstawie art. 104 i art. 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w związku z art. 36a ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) uchylił decyzję Nr [...]z dnia [...]maja 2000 r. wydaną z upoważnienia Burmistrza Urzędu Gminy [...]dotyczącą zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę II-go etapu zabudowy mieszkaniowej tj. ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na terenie działek ew. nr [...]do nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...] (dawna ulica [...])[...]dla J. M. i G. R. działających w imieniu i na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku ze stwierdzonymi istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego przy budowie ww. ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]decyzją Nr [...]z dnia [...]grudnia 2007 r. nałożył na K. F., U. i A. K., A. i W. C., E. Z., R. M., I. i A. P., J. T.-K. oraz na U. i D. K. obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych przy budowie ww. budynków mieszkalnych. Organ powołał się na art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji oraz na art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w przypadku naruszenia przepisu ust. 1, właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę. A także na uwzględnienie wskazanych przez Wojewodę [...]wytycznych zwartych w decyzji Nr [...]z dnia [...]grudnia 2011 r. Z uwagi na powyższe organ orzekł o uchyleniu ww. decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Od ww. decyzji odwołał się E. Z.. Wojewoda [...]decyzją z dnia [...]sierpnia 2012 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...]kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]decyzją z dnia [...]grudnia 2007 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na K. F., U. i A. K., A. i W. C., E. Z., R. M., I. i A. P., J. T. – K. oraz U. i D. K. obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu zamiennego na budowę ww. budynku mieszkalnego z ośmioma lokalami mieszkalnymi uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz zalecenia wskazane w "Opinii technicznej określającej prawidłowość wykonania robót przy budowie 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...]" wykonanej przez mgr inż. F. K.. Dalej Wojewoda wskazał, że z informacji uzyskanych w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego [...]oraz analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż ww. rozstrzygnięcie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji (Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]marca 2010 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]lutego 2010 r. stwierdzającą nieważność [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...].01.2009 r. oraz decyzją z dnia [...].07.2011 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].05.2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...]z dnia [...]października 2008 r. i poprzedzającą ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]Nr [...]z dnia [...]grudnia 2007 r. Powyższe decyzje są ostateczne). Jak wynika zatem z dyspozycji zawartej w art. 36a ust. 2 wyżej cytowanej ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej, zobowiązany jest uchylić decyzję zezwalającą na budowę, w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3. Organ zatem wskazał, iż w powyższym przypadku, przesłanka do zastosowania art. 36a ust. 2 przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, w postaci wydania decyzji przez organ nadzoru budowlanego (na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) została spełniona. W związku z powyższym "właściwy organ" czyli Prezydent [...]był zobligowany, na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy Prawo budowlane do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Sprawa została przejęta przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w związku ze stwierdzeniem istotnego odstąpienia od zatwierdzonego przez Prezydenta [...]pozwolenia na budowę II-go etapu zabudowy mieszkaniowej tj. ww. ośmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Wojewoda wskazał, że odstępstwo dokonane w trakcie budowy, dokonane bez zmiany pozwolenia na budowę skutkuje wszczęciem procedury określonej w art. 51 Prawa budowlanego. W rozpatrywanym przypadku, wydanie przez organ nadzoru budowlanego decyzji określonej w art. 51 ust. 1 pkt 3 rodzi po stronie organu, który wydal pozwolenie na budowę, obowiązek uchylenia tego pozwolenia. Organ ten ma obowiązek podjąć decyzję o uchyleniu bezzwłocznie po tym, jak wspomniana wcześniej decyzja stanie się ostateczna, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł zatem, w tym konkretnym przypadku, postąpić inaczej niż zastosować się do dyspozycji z art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego i uchylić decyzję Nr [...]z dnia [...]maja 2000 r. Wojewoda dodał, że z chwilą wydania decyzji na podstawie art. 36a ust. 2 postępowanie z prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej postępowania zmierzającego do zatwierdzenia projektu budowlanego, przechodzi pod jurysdykcję organów nadzoru budowlanego jako postępowanie zmierzające do doprowadzenia istniejącego już obiektu do stanu zgodnego z prawem. Z tych względów Wojewoda uznał, że decyzja Prezydenta [...]Nr [...]z dnia [...]kwietnia 2012 r. wydana została zgodnie z przepisami Prawa budowlanego, w związku z czym należało utrzymać ją w mocy. Skargę do sadu administracyjnego na ww. rozstrzygnięcie złożył E. Z.. Wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji. Wskazał, że decyzje rażąco naruszają przepisy prawa administracyjnego, budowlanego i interes skarżącego. Podniósł, że decyzji organu I instancji nie można było wydać, przed zakończeniem sprawy dot., decyzji nr [...] odnośnie której trwa postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (skarga kasacyjna), ponadto decyzja organu I instancji narusza interes skarżącego przez pozbawienie go prawa do planowanej realizacji segmentu nr [...]. Zarzucił też organom nieskompletowanie całej dokumentacji sprawy. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję uchylającą pozwolenie na budowę w następujących warunkach wynikających ze zgromadzonych dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych oraz w oparciu o znane stronom postępowania , a Sądowi z urzędu, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego: Burmistrz Gminy [...]decyzją z dnia [...]maja 2000 r. nr [...]zatwierdził projekt budowlany obejmujący II etap zabudowy mieszkaniowej – ośmiu budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, na działce ew.nr [...]w [...]przy ul. [...] ( obecnie ul. [...] ) i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...]pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...]października 2000 r. nr [...]Burmistrz Gminy [...]przeniósł powyższe pozwolenie na budowę na "[...]" Sp. z o.o. w [...] (w dacie wydania tej decyzji działka nr [...]została już podzielona na osiem działek nr. ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...]. W toku prowadzonych robót budowlanych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]stwierdził dokonanie przez inwestora odstępstw od warunków i ustaleń pozwolenia na budowę. Odstępstwa polegały m. in. na niewykonaniu w budynkach poddaszy użytkowych, przez co zmianie uległa wysokość budynków, wielkość kubatury oraz geometria dachów, a nadto niezrealizowaniu schodów na poddasze. Pierwszym wydanym w sprawie orzeczeniem – postanowieniem z dnia [...] września 2002 r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nałożył na [...] Sp. z o.o. obowiązek przedłożenia opinii technicznej określającej prawidłowość wykonanych robót budowlanych, a decyzją z tego samego dnia nr [...]na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) zobowiązał tegoż inwestora do przedłożenia w wyznaczonym terminie inwentaryzacji budowlanej wykonanych robót, odrębnie dla każdego segmentu mieszkalnego. W wyniku zażaleń od wymienionego postanowienia oraz decyzji, wniesionych przez K. F. i E. Z., [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...]grudnia 2002 r. nr. [...]oraz decyzją z dnia [...]grudnia 2002 r. nr. [...]uchylił zaskarżone rozstrzygnięcia w częściach dotyczących terminu i określił nowy termin wykonania nałożonych obowiązków (przedłożenia opinii technicznej i inwentaryzacji powykonawczej), a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie i decyzję. Na skutek skarg wniesionych od tych rozstrzygnięć [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 526 /03 oddalił skargi K. F. i E. Z. od postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2004 r., sygn. akt 7/IV SA 543/03 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2002 r. Sąd ten uznał, że decyzje wydane zostały z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, gdyż nie można było nałożyć na inwestora w tym trybie obowiązku przedłożenia dokumentów, nakaz taki powinien mieć swoje oparcie w art. 81c tej ustawy. Na dalszym etapie postępowania, wobec bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uwzględnieniu skargę K. F. wyrokiem z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt VII SAB/Wa 92/05 zobowiązał organ nadzoru budowlanego do wydania rozstrzygnięcia, a wyrokiem z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 690/07 wymierzył temu organowi grzywnę za niewykonanie wyroku. Po złożeniu opinii technicznej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...]postanowieniem z dnia [...]grudnia 2007 r. na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót i nakazał K. F., E. Z., U. i A. K., A. i W. C., R. M., I. i A. P., J. T.- K. oraz U. i D. K. (właścicielom ośmiu segmentów mieszkalnych) wykonanie niezbędnych zabezpieczeń. Z kolei decyzją z dnia [...]grudnia 2007 r. nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, organ ten nałożył na wymienione osoby obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego obejmującego budowę budynku mieszkalnego składającego się z ośmiu segmentów. K. F. i E. Z. zakwestionowali w zażaleniach i odwołaniach nałożenie na nich tych obowiązków, uznając że takie obowiązki organ winien kierować do inwestora, tj. Spółki [...], brak zaś jest podstaw by ich traktować jako następców prawnych inwestora. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił jednak tych zażaleń i odwołań i postanowieniem z dnia [...]października 2008 r. [...]oraz decyzją z tego dnia nr [...]utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia. Od tych orzeczeń K. F. i E. Z. wnieśli skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skargach ponowili swą argumentację, iż nie można ich uważać jako następców prawnych inwestora. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), decyzją z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...], znak [...]uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]listopada 2007 r. oraz przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że zachodzą podstawy do uwzględnienia obu skarg w całości. Spółka [...]w upadłości, nie brała czynnego udziału w postępowaniu, co wypełniało przesłankę wznowienia postępowania z art.145 § 1 pkt 4 Kpa. Nadto zauważył, że obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego powinien być adresowany do inwestora zamierzenia budowlanego. Postanowieniem z dnia [...]stycznia 2009r., nr [...][...]WINB uchylił również własne postanowienie z dnia [...]października 2008r. nr. [...]i poprzedzające go postanowienie PINB [...]z dnia [...]grudnia 2007r. nr. [...]wydane w trybie art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego o wstrzymaniu robót budowlanych przy budynku z ośmioma segmentami i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Mając na względzie wydanie decyzji autokontrolnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniami z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 2146/08 i z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 2145/08 umorzył jako bezprzedmiotowe postępowania wywołane wniesieniem skarg odpowiednio przez K. F. i E. Z. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]października 2008 r. nr [...]. Również postępowania sądowe ze skarg K. F. i E. Z. na postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]października 2008 r. nr [...]wobec autokontroli organu zostały umorzone, sygn. akt VII SA/Wa 2147/08 i VII SA/Wa 2148/08. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, jeszcze przed umorzeniem przez sąd administracyjny postępowań w tych sprawach, drugą decyzją z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...], w związku z podjęciem autokontrolnego rozstrzygnięcia, uchylił zaskarżoną przez K. F. i E. Z. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z dnia [...]listopada 2008 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu właścicielom ośmiu segmentów mieszkalnych pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...]października 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił K. F., E. Z., U. i A. K., A. i W. C., R. M., I. i A. P., J. T.- K. oraz U. i D. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i nałożył na nich obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Po rozpatrzeniu odwołań od tej decyzji, wniesionych przez K. F. i E. Z., [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]stycznia 2010 r. nr. [...]na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Od powyższej decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł E. Z.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010r., sygn. akt VII SA/Wa 510/10, oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013r., sygn.. akt. II OSK 300/13, oddalił skargę kasacyjną wniesioną od tego wyroku przez E. Z.. W międzyczasie A. P., właściciel jednego z lokali w budynku przy ul. [...] w [...], wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...], wydanej w trybie autokontroli. Wskazał, że organ niesłusznie przyjął, że inwestorem budynku jest Spółka [...]Sp. z o.o. w upadłości, skoro Spółka ta nie istnieje, a właścicielami budynku są osoby będące właścicielami ośmiu działek, na których usytuowane są poszczególne segmenty mieszkalne. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]lutego 2010 r. nr [...], działając na podstawie art.156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu tej sprawy stwierdził nieważność wymienionej decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja wydana w trybie art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może jedynie zadośćuczynić skardze, nie może natomiast przynieść skutku otwarcia możliwości cofnięcia sprawy do etapu postępowania odwoławczego, a następnie korzystania z art. 138 § 2 Kpa. Organ administracji działający w trybie autokontroli, który uchyla swoją decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia działa bez podstawy prawnej. Skoro wydając decyzję w trybie autokontroli organ nie mógł zastosować art. 138 § 2 Kpa, to decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2009 r. należało uznać za wydaną bez podstawy prawnej, co skutkować musiało stwierdzeniem jej nieważności. Nadto zauważył, że organy nadzoru budowlanego decyzje winny adresować "do inwestora przedmiotowego obiektu" i w tym kontekście stwierdził, że z dniem [...]grudnia 2008 r. uprawomocniło się postanowienie Sądu Rejonowego [...], mocą którego z dniem [...]listopada 2008 r. dokonano wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym polegającego na wykreśleniu z rejestru [...]Sp. z o.o. Powołał się również na odpis pełny KRS z dnia [...]maja 2009 r. z którego wynika, że w dniu [...]września 2007 r. zapadło postanowienie Sądu stwierdzające zakończenie postępowania upadłościowego. K. F. oraz E. Z. skierowali do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że wszelkie decyzje winny być kierowane do inwestora. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...]marca 2010 r. nr [...]utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...]lutego 2010 r. podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację. Dodatkowo stwierdził, że w okolicznościach sprawy prawnie niedopuszczalne byłoby kierowanie decyzji do nieistniejącego podmiotu, tj. Spółki [...], na co w sposób błędny wskazał w autokontrolnej decyzji z dnia [...]stycznia 2009 r. [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli K. F. oraz E. Z. domagając się uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]lutego 2010 r. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2010r., sygn.. akt. VII SA/Wa 957/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił obie skargi po uprzednim ich połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2013r., sygn. akt. II OSK 124/13, oddalił skargę kasacyjną E. Z. wniesioną od powyższego wyroku Sądu I instancji. Z powyższego wynika, że decyzja organu nadzoru budowlanego z dnia [...]grudnia 2007r., nakładająca, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt.3 Prawa budowlanego, na uczestników niniejszego postępowania obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego na budowę budynku mieszkalnego z ośmioma segmentami w zabudowie szeregowej na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]uwzględniającego zmiany dokonane z wykonanych robot budowlanych, na datę wydania zaskarżonej decyzji, tj. [...]sierpnia 2012r., jak również decyzji I instancji, tj. [...]kwietnia 2012r., była rozstrzygnięciem ostatecznym w administracyjnym toku instancji. Dawało to podstawę do orzekania organu architektoniczno-budowlanego w przedmiocie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w oparciu o art. 36a ust.2 Prawa budowlanego. Słusznie organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 36a ust.2 Prawa budowlanego właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę , w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust.1 pkt. 3 tej ustawy. Z treści wymienionego przepisu art. 36a ust.2 wynika obowiązek uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest to element uznaniowy. Zatem jeżeli w obiegu prawnym jest ostateczna decyzja wydana na podstawie art. 51 ust.1 pkt. 3 Prawa budowlanego to organ architektoniczno- budowlany musi wydać decyzje o wskazanej treści art. 36a ust.2 wymienionej ustawy. Jedynym elementem koniecznym do ustalenia jest okoliczność czy decyzja nakładająca obowiązek sporządzenia i dostarczenia do organu nadzoru budowlanego projektu budowlanego zamiennego jest ostateczna. Wynika to z treści art. 16 k.p.a. stanowiącego zasadę trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Wbrew zarzutom skargi organ architektoniczno-budowlany nie jest władny badać w przedmiotowym postępowaniu poprawności wydania decyzji o nałożeniu obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Byłoby to niezgodne z treścią art. 16 k.p.a. Podnoszony w skardze zarzut wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia PINB [...]z dnia [...]grudnia 2007r , nr. [...], wydanego w trybie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego, o wstrzymaniu robót budowlanych, orzeczeniem [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]stycznia 2012r.,nr. [...], nie może skutecznie podważyć istnienia i obowiązywania decyzji z dnia [...]grudnia 2007r. o nałożeniu obowiązku sporządzenia projektu zamiennego. Prawo budowlane, ani kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują w takim przypadku nieważności z mocy prawa decyzji o nałożeniu obowiązku. Zatem dopóki ostateczna decyzja istnieje w obrocie prawnym to rodzi skutki prawne z niej wynikające. Nieuprawniony jest też zarzut niewykonania zaleceń Sądu wskazanych w poprzednim postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, tj. w wyroku z dnia 16 grudnia 2009r., sygn. akt. VII SA/Wa 1023/09 Niezasadny też jest zarzut odmiennego orzekania organu w tym samym stanie faktycznym sprawy. W przedmiotowej sprawie były wcześniej wydane w toku instancji decyzje uchylające pozwolenie na budowę na podstawie art. 36a ust. 2 ustawy. Pierwsza decyzja PINB [...], uchylająca to pozwolenie, wydana była [...]tycznia 2008r. [...]WINB utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...]kwietnia 2009r. Obie decyzje zostały uchylone wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 16 grudnia 2009r., syn. Akt. VII SA/Wa 1023/09. Uchylenie oparte było na ustaleniu, że w dacie orzekania organu I instancji decyzja z dnia [...]grudnia 2007r nr. ,wydana na podstawie art. 51 ust.1 pkt. 3 Prawa budowlanego, nie była ostateczna, czego nie zauważył organ II instancji. Sąd zarzucił niewyjaśnienie pełnego stanu faktycznego w sprawie. W ustaleniach zaskarżonej decyzji wydanej w toku instancji taka sytuacja nie występuje. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów postępowania, które w sposób istotny mogłyby wpłynąć na wynik sprawy jak też nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które wpłynęłoby na wynik sprawy. W tych warunkach uznając skargę za niezasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ją na podstawie art. 151 ust. Z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz. 2070).