VII SA/Wa 2494/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – W. M.złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W wykonaniu zarządzenia z dnia 14 grudnia 2015 r. skarżący został wezwany do wyjaśnienia czy skarżący w skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej do uzasadnienia wniosku i wykazania okoliczności wskazujących, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki W piśmie z dnia 5 stycznia 2016 r. skarżący wskazał, że skarga zawiera wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji naraziłoby skarżącego na niepowetowane i nieodwracalne straty, ponieważ skarżącego nie poinformowano czy zaskarżona decyzja jest ostateczna. Skarżący wskazał, że nie rozpoczął procedury egzaminacyjnej ani merytorycznego przygotowania do egzaminu. Zdaniem skarżącego, ma prawo do 3 miesięcy na wykonanie decyzji, czyli na przygotowanie się do egzaminu. Dodał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest oczywiste, przynajmniej do momentu gdy Sąd poinformuje skarżącego, że decyzja jest ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, publ.). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi i zarazem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został prawidłowo uzasadniony. Skarżący we wniosku nie wskazał, ani nie udokumentował takich okoliczności, które mogłyby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Za takie z pewnością nie można uznać twierdzeń, że skarżący nie został poinformowany czy zaskarżona decyzja jest ostateczna, czy też faktu, że skarżący nie rozpoczął procedury egzaminacyjnej i merytorycznego przygotowania się do egzaminu. Podane twierdzenia nie przesądzają o spełnieniu którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo wyjaśnić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom psychologicznym, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Badania takie mają bowiem na celu jedynie ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia, na podstawie orzeczenia psychologicznego, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 155), jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu. Wobec powyższego należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z uwagi na powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.