VII SA/Wa 2499/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2011 r. postanawia: zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. A. M. 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) oraz kwotę 41,40 zł (czterdzieści jeden złotych i czterdzieści groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych i czterdzieści groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2012 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., pełnomocnikiem strony skarżącej wyznaczony został adw. A. M. W dniu 7 marca 2012 r. w niniejszej sprawie odrzucona została skarga na pismo Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2011 r., gdyż sprawa nie należała do właściwości sądów administracyjnych. W dniu 21 maja 2012 r. pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego orzeczenia oświadczając, iż pomoc ta nie została opłacona w całości ani w części. Do wniosku pełnomocnik załączył fakturę opiewającą na kwotę 221,40 zł. Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłaty, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym II instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 (a więc 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki. Sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika i orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia.