VII SA/Wa 2501/12

Sygn. akt VII SA/Wa 2501/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk Sędzia WSA Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Krystyna Tomaszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Dmowska - Paczuska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na wykonanie prac związanych z budową obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., sygn. [...], po rozpatrzeniu odwołania "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2011r, Nr [...], nie pozwalającą na podejmowanie działań mogących prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, polegających na wykonaniu prac związanych z budową obiektu hotelowego na terenie zlokalizowanym u zbiegu ulic [...] i [...] w [...] (dz. Nr [...] i [...]). W uzasadnieniu organ wskazał, iż wcześniejszą decyzją z dnia [...] czerwca 2008r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...], którą także nie pozwolił na wykonanie prac związanych z budową pięciokondygnacyjnego hotelu na działkach geodezyjnych nr ewid [...] i [...], u zbiegu ulic [...] i [...] w [...]. Obie wskazane decyzje zostały jednak uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2009 r, sygn. akt I SA/Wa 1432/08, w uzasadnieniu którego sąd stwierdził, że kluczowe znaczenie dla sprawy powinno mieć dokładne ustalenie w jakim zakresie przedmiotowa nieruchomość jest objęta ochroną zabytków. Ponownie rozpatrując sprawę [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] października 2011, nr [...], odmówił pozwolenia na podejmowanie działań mogących prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru zabytków, polegających na wykonaniu prac związanych z budową obiektu hotelowego na terenie zlokalizowanym u zbiegu ulic [...] i [...] w [...].. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji wskazał przepis art. 36 ust 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, wydanego w formie decyzji administracyjnej, wymaga prowadzenie działań mogących prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru. Wnioskowane prace odpowiadają zakresowi prac wskazanemu w art. 36 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, zgodnie z którym pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. W myśl art. 6 ust 1 pkt. 1 lit. b ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, układ urbanistyczny [...] jest zabytkiem, o którym mowa w przywołanym przepisie art. 36 ust. 1 pkt 1 ww ustawy. Organ II instancji wskazał, że rozstrzygnięcia w sprawach o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. W ocenie organu odwoławczego, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków przy ponownym rozpatrywaniu sprawy biorąc pod uwagę wskazówki zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1432/12, ustalił dokładnie stan faktyczny w sprawie, w sposób wyczerpujący wyjaśnił przesłanki, jakimi kierował się przy załatwieniu sprawy, prawidłowo doręczył decyzję pełnomocnikowi strony oraz szczegółowo ustalił w jakim zakresie przedmiotowa nieruchomośc jest objęta ochroną zabytków. Organ odwoławczy wskazał, że właściwość rzeczowa organu konserwatorskiego wynika z faktu, że objęte wnioskiem działki nr [...] i [...] są wpisane do rejestru zabytków decyzją Wojeówdzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] września 1987 r., nr rej. [...]. Teren inwestycji jest równocześnie położony w granicach układu urbanistycznego miasta [...], który jest wpisany do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 1970 r., nr rej. [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż Generalny Konserwator Zabytków w [...] uchylił ostateczną decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 1970 r, sygn. [...], w sprawie wpisania układu urbanistycznego miasta [...] do rejestru zabytków w części dotyczącej oficyny budynku przy ul. [...] w [...], natomiast pozostałą cześć tej decyzji utrzymał w mocy. W rejestrze zabytków pozostaje więc wpisany na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1970 r układ urbanistyczny [...], a uchylenie wpisu dotyczy jedynie oficyny przy ul. [...] i nie obejmuje terenu działki, na której oficyna była zlokalizowana. Dla terenu inwestycji (działek Nr [...] i [...] obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia [...] – PLAN REWITALIZACJI I ROZWOJU ŚRÓDMIEŚCIA "[...]" uchwalonego przez Radę Miejską W [...] uchwałą [...] z dnia [...] października 2004 r. (Dz.Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...] października 2004r ). Przedmiotowe działki znajdują się w kwartale oznaczonym symbolem "[...]", w granicach strefy konserwatorskiej "[...]", tj. strefy ścisłej ochrony konserwatorskiej. Teren ten został także w ww. planie objęty Stefą "[...]" tj. obszarem wymagającym rewitalizacji, dla którego zalecono by dla terenów pozbawionych zabudowy, a uprzednio zabudowanych, nowe obiekty wzdłuż ulic projektować w układzie zbliżonym do pierwotnego, dążąc do jak najwierniejszego odtworzenia historycznego układu urbanistycznego całego kwartału. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia [...] dla terenu działek nr [...] i [...] w zakresie kształtowania wysokości zabudowy ustala wysokość – do 5 kondygnacji powyżej poziomu gruntu (przy wysokości obiektu max. 20 m). W ocenie organu odwoławczego przyjęcie określonych maksymalnych wskaźników urbanistycznych dla określonego terenu nie oznacza automatycznie, iż konserwator nie może narzucić ściślejszych ograniczeń, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 27 stycznia 2009 r, sygn. akt I SA/Wa 1432/12. Zdaniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zawarta w planie zagospodarowania przestrzennego wysokość zabudowy "[...]" (wysokość obiektu max. 20 m.) dla strefy [...], została zakreślona dla szerszego obszaru o bardzo zróżnicowanej wysokości zabudowy. Kwartał ten wchodzi równocześnie w skład dodatkowo wyodrębnionego terenu jako strefa "[...]" – ścisłej ochrony konserwatorskiej, obejmującej obszary wpisane do rejestru zabytków oraz obiekty i zespoły obiektów wpisane do tego rejestru i oznaczone na rysunku planu. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, iż teren inwestycji podlega szczególnej ochronie prawnej wynikającej z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez wpisanie do rejestru zabytków. Działki inwestycyjne nr [...] i nr [...] znajdują się zarówno w granicach układu urbanistycznego [...] jak i w granicach zabytkowego zespołu budowlanego z drugiej połowy XIX wieku obejmującego dwa kwartały, a omawiany kwartał tworzy zwarta zabudowa II, III, i IV kondygnacyjna. Organ odwoławczy wskazał, iż w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ I instancji wystąpił do Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków w [...] o zaopiniowanie inwestycji objętej wnioskiem tj. budowy V-kondygnacyjnego hotelu. Z przedstawionej opinii z dnia [...] czerwca 2009 r wynika możliwość budowy omawianego obiektu hotelowego wg przedstawionego projektu pod warunkiem dostosowania wysokości gmachu do wysokości pozostałej, historycznej zabudowy kwartału i najbliższego otoczenia. Teren ten mieści się w ścisłej strefie ochrony konserwatorskiej i historycznego krajobrazu [...], ukształtowanego od średniowiecza po XX w. Wartościami podlegającymi ochronie konserwatorskiej jest wykształcony w średniowieczu, wpisujący się w owalny obręb szachownicowy plan miasta, mieszczące się w jego obrębie czworoboczne kwartały oraz centralnie ulokowany rynek, charakter zabudowy całego terenu ujętego w rejestrze, jak i poszczególnych kwartałów, linie i wysokość zabudowy, ukształtowanie placów miejskich, charakterystyczne dominanty oraz zachowane elementy tkanki miejskiej powstałe do XX w. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji odnióśł się do przekształceń jakie zaszły w układzie przestrzennym Centrum [...] w szczególności do lokalizacji na jego terenie zabudowy dysharmonizującej zabytkową przestrzeń, przeanalizował również możliwość wkomponowania bryły wnioskowanego budynku w kwartał zabudowy [...] posiłkując się studium urbanistyczno-koserwatorskim Miasta [...]. Widoczność poszczególnych dominant powinna podlegać szczególnej ochronie, gdy stanowią one zamknięcia kompozycyjne wnętrz urbanistycznych. Dla analizowanego terenu dominantę przestrzenną stanowi kościół pw. [...], którego widoczność z ulicy [...] odbywa się przez ul. [...] oraz północno - wschodni narożnik kwartału ograniczonego ulicami [...]-[...], czyli przez teren inwestycji. Wieża kościoła widoczna jest także od strony [...] i ulicy [...]. W ocenie organu odwoławczego powyższe ustalenia są zgodne ze stanem faktycznym. Zdaniem organu odwoławczego wnioski organu I instancji, iż budowa wysokiego budynku ograniczy widoczność kościoła od strony ul. [...] oraz wieży kościoła z [...] i ulicy [...], nie znajdują potwierdzenia w świetle materiału dowodowego. Zabudowa przedmiotowej nieruchomości wiąże się ze zmianą obecnego widoku na kościół z ulicy [...], stanowić ona będzie domknięcie kwartału zabudowy [...]-[...], a zmiany zabytku są dopuszczalne. W stosunku do analizy kościoła [...] i zachowania jego pozycji jako historycznej dominanty, wnioskowana wysokość budynku o pięciu kondygnacjach nie odgrywa tak znaczącej roli jaką przypisuje mu organ I instancji. W związku z gabarytami wnioskowanego budynku trudno mówić o kontrdominancie, jaką by budynek ten stanowił dla kościoła. Ocena analizy widoczności dominant nie zmienia całościowej oceny dopuszczalności inwestycji w kontekście ochrony zespołu budowlanego zabudowy kwartałów wskazanych w decyzji z dnia [...] września 1987r oraz układu urbanistycznego [...], którego stanowią istotną część. Organ II instancji stwierdził, że nie można podzielić w całości argumentacji organu I instancji, iż budowa budynku V-kondygnacyjnego wiąże się z niekorzystnymi zmianami w rozległej panoramie miasta zakłócając jego ukształtowana historycznie sylwetę miasta. Wpływ wnioskowanej zabudowy ogranicza się zasadniczo do przedmiotowego kwartału, niemniej jednak powodując jego niekorzystną zmianę, wywiera wpływ na zabytkowy układ urbanistyczny [...], stanowi bowiem jego istotną część. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego akceptacji innych wskazanych inwestycji mogących stanowić faktyczną dominantę na terenie Centrum [...], organ odwoławczy wskazał, że żadna z tych inwestycji nie dotyczy przedmiotowego kwartału zabudowy. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podkreślił, że po rozważeniu interesów obu stron uznał prymat interesu społecznego jakim jest wpisanie obiektu do rejestru zabytków nad interesem strony wynikającym z ograniczenia prawa własności. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1/ art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że budowa hotelu na terenie zlokalizowanym u zbiegu ul. [...] i ul. [...] w [...] doprowadziłaby do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru; 2/ art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece zabytkami poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasad tzw. uznania administracyjnego; 3/ art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece zabytkami poprzez naruszenie równowagi przy podejmowaniu decyzji i rozstrzygnięcie sprawy przy przyjęciu nadrzędności ochrony nad interesem strony; 4/ art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece zabytkami poprzez pominięcie, że projekty i zmiany planu zagospodarowania przestrzennego podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków; 5/ art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie interesu społecznego i rażące naruszenie słusznego interesu skarżącego; 6/ art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153/2002 poz. 1270 z późn. zm.) poprzez całkowite pominięcie i nie ustosunkowanie się do zarzutów skarżącego w kwestii naruszenia zasad ochrony zabytków przy lokalizacji i budowie centrum handlowego [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest zasadna. Z niekwestionowanych ustaleń organów konserwatorskich wynika, że teren niezabudowanych działek inwestycyjnych (dz. Nr [...] i [...]) zlokalizowany u zbiegu ulic [...] i [...] w [...] położony jest w granicach układu urbanistycznego miasta [...], który jest wpisany do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 1970 r., nr rej. [...]. Spośród zabudowy chronionego układu urbanistycznego wyróżniono dodatkowo indywidualnym wpisem do rejestru zabytków - decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] września 1987 r., nr rej. [...] dwa najwartościowsze kwartały zabudowy obejmujące między innymi teren działek inwestycyjnych. Teren inwestycyjny wpisany do rejestru zabytków podlega szczególnej ochronie prawnej wyrażającej się m.in. w konieczności uzyskania pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] na podejmowanie działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru zabytków ( art. 36 ust 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ). Jednocześnie przedmiotowy teren objęty jest ochroną konserwatorską na mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] pod nazwą "PLAN REWITALIZACJI I ROZWOJU ŚRÓDMIEŚCIA "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r i ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz [...] z dnia [...] października 2004r. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dopuszcza wysokość zabudowy do 5 kondygnacji powyżej poziomu gruntu (przy wysokości obiektu max. 20 m). Projektowany obiekt hotelowy posiada pięć kondygnacji, a jego wysokość nie przekracza 20m. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że projektowany obiekt hotelowy spełnia także wymogi planu w zakresie sytuowania na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługowo-mieszkaniową, spełnia wymogi dotyczące funkcji uzupełniających i nieprzekraczalnych linii zabudowy. Zdaniem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przedstawiony przez inwestora projekt nie budzi zastrzeżeń pod względem formy zewnętrznej budynku i rozwiązań architektonicznych w zakresie elewacji budynku, jednakże niedopuszczalna jest zaprojektowana wysokość budynku. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] przeprowadził analizę mającą na celu ustalenie możliwości wkomponowania bryły pięciokondygnacyjnego budynku w istniejącą zabudowę kwartału. W wyniku analizy organ pierwszej instancji uznał, iż budowa przedmiotowego budynku ograniczy widoczność kościoła pw. [...], który dla analizowanego terenu stanowi dominantę przestrzenną. Zdaniem organu pierwszej instancji wzniesienie w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła kontrdominanty spowoduje naruszenie podstawowych zasad ochrony konserwatorskiej, a tym samym negatywnie wpłynie zarówno na zabytkowy kościół jak i na staromiejski układ urbanistyczny miasta [...] bezpowrotnie obniżając walory estetyczne, wpływające na historię i charakter miejsca. Odmowę możliwości realizacji inwestycji organ pierwszej instancji uzasadnił niedopuszczalną zaprojektowaną wysokością budynku, która stanowi kontrdominantę dla istniejącego kościoła pw. [...], ograniczając jego widoczność i zakłócając ukształtowaną historycznie sylwetkę miasta. Stanowiska powyżej zaprezentowanego przez organ pierwszej instancji nie podzielił organ odwoławczy, pomimo utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w uzasadnieniu decyzji wskazał, że "wnioskowana wysokość budynku o pięciu kondygnacjach nie odgrywa tak znaczącej roli jaką przypisuje mu organ pierwszej instancji. Przede wszystkim jednak w związku z gabarytami wnioskowanego budynku trudno mówić o kontrdominancie jaką by ten budynek stanowił dla kościoła." Zdaniem organu odwoławczego "zabudowa przedmiotowej nieruchomości niewątpliwie wiąże się ze zmianą obecnego widoku na kościół z ulicy [...] jednak jak sam [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, stanowić będzie ona domknięcie kwartału zabudowy, a zmiany zabytku są dopuszczalne". Organ odwoławczy stwierdził, iż wnioski organu I instancji dotyczące ograniczenia widoczności kościoła przez zaprojektowany V – kondygnacyjny obiekt hotelowy nie znajdują potwierdzenia w świetle materiału dowodowego, a w szczególności dokumentacji fotograficznej sporządzonej w dniu [...] czerwca 2009r przez pracownika Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Organ odwoławczy nie podzielił także oceny organu pierwszej instancji z której wynika, iż budowa budynku V – kondygnacyjnego wiąże się z niekorzystnymi zmianami w rozległej panoramie miasta zakłócając ukształtowaną historycznie sylwetkę miasta. Zdaniem organu odwoławczego "zarzut, że budowa budynku V – kondygnacyjnego wiąże się z niekorzystnymi zmianami w rozległej panoramie miasta zakłócając jego ukształtowaną historycznie sylwetkę miasta, nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym". Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego kwestionując stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie wyżej omówionym nie wyjaśnił jednocześnie przyczyn odmowy udzielenia pozwolenia na budowę obiektu hotelowego V – kondygnacyjnego. Organ odwoławczy nie wyjaśnił w jaki sposób zaprojektowany obiekt, usytuowany na terenie działek podlegających szczególnej ochronie prawnej wynikającej z ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez wpisanie do rejestru zabytków wpłynie na chronione wartości danego obszaru zabytkowego. Rozstrzygnięcia w sprawach, o których mowa w art. 36 ust 1 pkt 1 i 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wydawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że przepisy prawa nie określają w jakich przypadkach konieczne jest wydanie pozwolenia, a w jakich odmawia się jego udzielenia, pozostawiając tę kwestię ocenie organu ochrony zabytków. Ocena ta powinna każdorazowo opierać się na ustaleniu jaki wpływ konkretna inwestycja będzie miała na chronione wartości danego obszaru zabytkowego (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1441/11, LEX nr 1232718). Decyzja o charakterze uznaniowym powinna także odpowiednio wyważyć interesy przeciwstawnych stron, poprzez wskazanie jaki interes społeczny jest chroniony i dlaczego jest on na tyle ważny, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Uzasadnienie decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie zawiera takiej oceny, a tym samym nie spełnia warunków uzasadnienia prawnego decyzji. Podkreślić należy, iż teren inwestycji objęty jest ochroną konserwatorską na mocy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Śródmieścia [...] – PLAN REWITALIZACJI I ROZWOJU ŚRÓDMIEŚCIA "[...]" uchwalonego przez Radę Miejską w [...] uchwałą [...] z dnia [...] października 2004 r. (Dz.Urz. Woj. [...] nr [...] poz. [...] z dnia [...] października 2004r ). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w zakresie kształtowania wysokości zabudowy ustala wysokość – do 5 kondygnacji powyżej poziomu gruntu (przy wysokości obiektu max. 20 m). Organ odwoławczy nie wyjaśnił przyczyn narzucenia ściślejszych ograniczeń od wynikających z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, a także art. 107 § 3 k.p.a. wobec czego należało ją uchylić stosownie do art. 145 §1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm). Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku na podstawie art. 152 w/w ustawy, a orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 w/w ustawy.