VII SA/Wa 2504/14

WyrokWSA w Warszawie2015-02-25

Skład orzekający: Tadeusz Nowak, Mirosława Kowalska, Elżbieta Zielińska-Śpiewak

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy błędne pouczenie organu I instancji lub organu II instancji w innej sprawie może stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w innej, odrębnej sprawie administracyjnej?
Ratio decidendi
Sąd oddalił skargę, uznając, że błędne pouczenie organu I instancji lub organu II instancji w innej, odrębnej sprawie administracyjnej nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w niniejszej sprawie. Termin do wniesienia zażalenia został skutecznie przekroczony, a organ prawidłowo stwierdził uchybienie terminu.
Stan faktyczny
Strona skarżąca wniosła skargę na postanowienie Wojewody stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta odmawiające wznowienia postępowania. Skarżący argumentował, że błędne pouczenia w innych postępowaniach powinny skutkować przywróceniem terminu. Wojewoda stwierdził, że zażalenie zostało złożone po upływie ustawowego terminu, licząc od dnia doręczenia postanowienia Prezydenta.
Rozstrzygnięcie
Oddalił skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak ( spr), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi E. K. i K. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia skargę oddala Zaskarżonym postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 134 w zw. art. 141 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej k.p.a. , po rozpatrzeniu zażalenia E. K. i K. K., reprezentowanych przez P. K., na postanowienie Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającą własną decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na rozbiórkę zespołu pawilonów handlowych, na działce nr ew. [...] z obrębu [...] i zespołu garaży (boksy nr 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 17, 20), na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] oraz o pozwoleniu na budowę zespołu wielorodzinnego z usługami przy ul. [...] róg ul. [...] - na działkach lir ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] z obrębu [...] w [...] - stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na w/w postanowienie Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Wojewoda [...] stwierdził, że P. K. reprezentując E. K. i K. K., złożył zażalenie na postanowienie Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, w dniu [...] grudnia 2013 r ( w tym dniu zostało nadane w placówce pocztowej). Wojewoda stwierdził również, że postanowienie Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. zostało odebrane przez P. K. w dniu [...] stycznia 2013 r. Zatem, zdaniem Wojewody, zażalenie zostało złożone po upływie ustawowych 7 dni, licząc od dnia doręczenia tego postanowienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu i dlatego nie mógł przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a miał obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. P. K. w skardze skierowanej do Sądu zarzucił Wojewodzie [...], że błędnie ustalił stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy, wyciągnął błędne wnioski a tym samym wydał wadliwe rozstrzygnięcie. Skarżący wskazał, że zgodnie z pouczeniem zawartym w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...].11.2013r. nr [...] pismem z dnia [...].12.2013r. P. K. w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik E. K. i K. K. wystąpił w terminie wynikającym z przepisów kpa do Wojewody [...] za pośrednictwem Prezydenta m. [...] z zażaleniem na postanowienie Prezydenta m. [...] z dnia [...].01.2013r. nr [...] znak [...]. P. K. wyjaśnił, ze działając w imieniu własnym oraz E. K. i K. K. w przedmiotowej sprawie dostosował się do pouczeń złożonych przez Prezydenta Miasta [...] i Wojewody [...] i nie może ponosić negatywnych skutków tych wadliwych pouczeń. Ponadto, wydając zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Wojewoda [...] nie zauważył w przedmiotowej sprawie własnych wydanych wcześniej rozstrzygnięć i pouczeń.  W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył ,co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie odbioru postanowienia Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającą własną decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na rozbiórkę zespołu pawilonów handlowych. Powyższe postanowienie zostało odebrane przez P. K., reprezentującego E. K. i K. K., w dniu [...] maja 2013 r zatem termin do wniesienia zażalenia od powyższego postanowienia wynoszący 7 dni upłynął w dniu 3 czerwca 2013 r. Tymczasem P. K. złożył zażalenie dopiero w dniu [...] grudnia 2013 r. powołując na pouczenie zawarte w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...].11.2013r. nr [...]. To postanowienie Wojewody [...] z dnia [...].11.2013r. nr [...] wydane również na podstawie art. 134 k.p.a. i stwierdzające również niedopuszczalność zażalenia dotyczyło wprawdzie rozbiórki zespołu pawilonów objętych decyzją ostateczną Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., lecz wydane zostało w związku z odrębnym postępowaniem administracyjnym dot. wniosku P. K. o uzupełnienie postanowienia Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiającego wznowienia postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., zmieniającą własną decyzję Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. o pozwoleniu na rozbiórkę zespołu pawilonów handlowych. Uzasadniając postanowienie z dnia [...].11.2013r. nr [...] Wojewoda wyjaśnił stronie , że organ I instancji błędnie pouczył o możliwości wniesienia zażalenia na odmowę uzupełnienia postanowienia w sytuacji gdy przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia orzeczenia. Z tych wyjaśnień Wojewody nie można więc wywodzić, tak jak to uczynił skarżący, że błędne pouczenie organu I instancji i powyższe wyjaśnienia organu II instancji a dot. innego postępowania dają prawo stronie skarżącej do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezydenta m. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. doręczone stronie skarżącej w dniu [...] maja 2013 r., o które strona nie wnosiła. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 23.07.2026. · Źródło