VII SA/Wa 2505/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Maria Tarnowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę Przedmiotem skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], znak: [...]. Postanowieniem tym organ, po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], znak: [...][...] nakładające na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 50.000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] i wynikającego z części decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], znak: [...], nakładającej obowiązek wykonania określonych robót budowlanych oraz zakazującej [...] Sp. z o.o. (poprzednikowi prawnemu skarżącej Spółki) użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] do czasu wykonania robót budowlanych określonych w tej decyzji mających na celu usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego niniejszego budynku, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w związku z niewykonaniem przez [...] Sp. z o.o. wymagalnej części obowiązku wskazanego w decyzji PINB dla [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], znak: [...], tj. wyłączenia z użytkowania budynku do czasu wykonania robót budowlanych nakazanych tą decyzją - organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wszczął względem prawonabywcy [...] Sp. z o.o. postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego. W dniu [...] lipca 2015 r. do podmiotu zobowiązanego - [...]Sp. z o.o. zostało skierowane upomnienie wzywające do wykonania ww. obowiązku, które zostało skutecznie doręczone stronie w dniu [...] lipca 2015 r.  Następnie w dniu [...] maja 2016 r. PINB dla [...] wystawił tytuł wykonawczy nr [...] skierowany do podmiotu obecnie zobowiązanego - [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie. Powyższy tytuł wykonawczy został skutecznie doręczony w dniu [...] maja 2016 r. Wobec uchylania się przez [...] Sp. z o.o. od wykonania egzekwowanego obowiązku, tj. wymagalnej części decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], PINB dla [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 119 § 1 i art. 121 § 2 i § 4 w związku z art. 17 § 1 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), nałożył na podmiot zobowiązany - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] grzywnę w kwocie 50.000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych). Zażalenie na postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. wniosła w terminie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie organu powiatowego z dnia [...] czerwca 2016 r., w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] wskazał, że PINB dla [...] przeprowadził przedmiotowe postępowanie egzekucyjne zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a wydanie przez ten organ postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia było zasadne. Powołując się na art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że organ egzekucyjny wydając postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]uzasadnił w sposób niebudzący wątpliwości kwotę, w jakiej ustalił wysokość przedmiotowej grzywny nałożonej na podstawie art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. PINB dla [...] uznał, że przedmiotowa kwota grzywny ustalona w wymiarze 50.000 zł ma na celu zapewnienie efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Kwota ta nie przekracza dopuszczalnych ustawowych granic, w jakich organ egzekucyjny może w sposób uznaniowy ustalić wymiar grzywny w celu przymuszenia. Wskazał, że decyzja z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] stała się wymagalna, bowiem podmiot zobowiązany nie wykonał obowiązku z niej wynikającego, co potwierdzono podczas czynności kontrolnych dokonanych przez przedstawiciela organu powiatowego w dniu [...] czerwca 2016 r. W trakcie ww. czynności przedstawiciel organu powiatowego stwierdził, że w poziomie parteru budynku (od strony ul. [...]) pomieszczenia użytkowane są jako usługi gastronomiczne - [...]. Z protokołu spisanego podczas czynności kontrolnych wynika również, że istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia ze względu na to, że w budynku prowadzone są jednocześnie roboty budowlane. W ocenie organu II instancji, PINB dla [...] zasadnie zastosował w przedmiotowej sprawie środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia wyjaśniając przy tym przesłanki, jakimi kierował się ustalając jej kwotę. Podkreślił, że innym poza grzywną środkiem egzekucyjnym możliwym do zastosowania w sprawie jest zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku na koszt i niebezpieczeństwo podmiotu zobowiązanego. Zdaniem [...]WINB argumentacja zawarta w zażaleniu pozostaje bez wpływu na ocenę postanowienia organu I instancji, bowiem aktualnie prowadzone postępowanie egzekucyjne odnosi się do niewykonania obowiązku zakazu użytkowania przedmiotowego budynku, które zostało w sposób jednoznaczny udowodnione przez organ powiatowy. PINB dla [...], wydając postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny, działał zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i uzasadnił przy tym swoje stanowisko w sposób niebudzący wątpliwości. Wskazał, że podmiotem zobowiązanym jest [...] Sp. z o.o. i to na niej spoczywa odpowiedzialność za wykonanie dyspozycji wymagalnej części egzekwowanej decyzji. Jednocześnie wskazał, że sposób użytkowania pomieszczeń na parterze budynku (objętych zakazem użytkowania) nie wiąże się z koniecznością zapewnienia lokali zamiennych podmiotom, które je wynajmują. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że w myśl art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie znaczy to jednak, iż organ nadrzędny jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Zgodnie z art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nie uiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Ponadto według art. 126 ww. ustawy na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, grzywny uiszczone lub ściągnięte w celu przymuszenia mogą być w uzasadnionych przypadkach zwrócone w wysokości 75% lub w całości. Mając na uwadze powyższe, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji z dnia [...] czerwca 2016 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] złożyła [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 § 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art. 32 ustawy ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, przez błędne zastosowanie oraz błędne ustalenia faktyczne dotyczące wykonania nałożonego decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] obowiązku zakazu użytkowania budynku, gdyż nałożenie na skarżącą środka egzekucyjnego nie jest w stanie zapewnić wykonania decyzji z uwagi na to, że podmiotem odpowiedzialnym za dostarczenie lokali zamiennych jest właściwa Gmina; 2) art. 59 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez jego niezastosowanie w przypadku, gdy obowiązek nałożony decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr I[...] nie jest wymagalny, co obligowało organ do podjęcia działania z urzędu i umorzenia postępowania; 3) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 8 k.p.a. przez brak odniesienia się w zaskarżonym postanowieniu do zarzutów zażalenia, co w konsekwencji doprowadziło naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że tytuł wykonawczy z dnia [...] maja 2016 r. w chwili obecnej nie powinien stanowić podstawy do egzekwowania obowiązków z decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., gdyż jej wymagalność została zmieniona decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. a na jej podstawie termin wykonania robót określono do dnia [...] czerwca 2018 r. Natomiast w przedmiocie obowiązku polegającego na zakazie użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] nie było ustalonego odrębnego terminu. Nadto, skarżąca podniosła, że o ile obowiązek wyłączenia budynku z użytkowania obciąża właściciela, o tyle zobowiązanym do zapewnienia lokali zamiennych jest w tym przypadku inny podmiot - gmina. Źródłem obowiązku zapewnienia lokali socjalnych i zamiennych jest art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu Cywilnego (t. j. Dz. U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 ze zm.). Zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 4 i ust. 9 ww. ustawy w przypadku opróżnienia lokalu, w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku lokatorowi przysługuje prawo do lokalu zamiennego. Obowiązek dostarczenia lokalu spoczywa do dnia [...] grudnia 2017 r. na właściwej gminie (art. 32 ustawy). Wszelkie opóźnienia w wykonaniu nakazu opróżnienia lokalu będą więc obciążały podmiot zobowiązany do dostarczenia lokali. Do momentu, gdy lokale takie nie zostaną dostarczone obowiązek nie jest więc możliwy do wykonania. Skarżąca podała także, że wykonała prace budowlane mające za przedmiot lokale użytkowe zlokalizowane w parterze przedmiotowego budynku, a to – na podstawie stosownego zezwolenia, tj. decyzji nr [...] oraz decyzji nr [...] zmieniającej ostateczną decyzję nr [...]. W części wykonanych prac zawiadomiła PINB o ich zakończeniu, a organ w przypisanym prawem terminie nie zgłosił sprzeciwu do użytkowania budynku w tym zakresie. Przy czym, prace te, jak i zawiadomienie o ich zakończeniu miały miejsce po wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2012 r., co utwierdziło skarżącą w przekonaniu, iż może użytkować budynek w części parterowej. Skarżąca dodała przy tym, że nie jest możliwy do spełnienia obowiązek zaprzestania użytkowania wszystkich lokali użytkowych, gdyż nie jest właścicielem m. in. lokalu [...]. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutów w niej podniesionych, nie znalazł też żadnych innych przyczyn, które czyniłyby koniecznym co najmniej uchylenie zaskarżonego w sprawie postanowienia. I tak, Sąd kontrolował w niniejszej sprawie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie organu powiatowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], wydane w oparciu o art. 119 i nast. ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: ustawa egzekucyjna) i orzekające o nałożeniu na skarżącą Spółkę jednorazowej grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000,00 zł. Orzeczenia te zapadły więc (jak wynika z powyższego) w postępowaniu egzekucyjnym, a to powodowało, że w pierwszej kolejności należało w sprawie zbadać, czy postępowanie egzekucyjne zostało prawidłowo uruchomione, a następnie - czy zachodziły przesłanki do wydania orzeczenia na podstawie wskazanego powyżej przepisu. Dokonując oceny sprawy w tym zakresie Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości. Rozwijając powyższe Sąd zauważa, iż w aktach administracyjnych znajduje się decyzja PINB dla [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], którą to nakazano wykonanie wskazanych w niej robót budowlanych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] w terminie 12 miesięcy od daty, kiedy niniejsza decyzja stanie się ostateczna, oraz zakazano użytkowania przedmiotowego budynku do czasu wykonania ww. robót. Decyzja ta stała się ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym, przy czym - na mocy późniejszych decyzji wydanych w trybie art. 155 k.p.a. – został zmieniony określony w niej termin wykonania robót budowlanych (v. m. in. decyzja PINB dla [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], w której to termin ten określono na dzień [...] czerwie 2018 r., a pozostałe warunki decyzji z dnia 2012 r. pozostawiono bez zmian). Zatem, ww. decyzja z dnia [...] lutego 2012 r., w zakresie dotyczącym zakazu użytkowania budynku przy ul. [...] w [...], podlega wykonaniu od dnia, kiedy decyzja ta stała się ostateczna (o czym stanowi art. 130 k.p.a., wobec czego brak zakreślenia terminu wykonania ww. decyzji w tej części nie ma znaczenia prawnego). Wskazany zakaz użytkowania stał się więc wymagalny po upływie terminu ustawowego do wniesienia odwołania od tej decyzji, nadto – wobec ziszczenia się tej okoliczności, podlega wykonaniu, co więcej - obowiązuje bezwzględnie do czasu wykonania robót budowlanych określonych w przedmiotowej decyzji. Wobec ustalenia, że obowiązek ten nie został wykonany, organ powiatowy uruchomił postępowanie egzekucyjne, co nastąpiło w sposób prawidłowy, w wyniku doręczenia skarżącej – tj. właścicielowi ww. budynku (bo do właściciela tego obiektu omawiana decyzja została skierowana), tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2016 r. Nr[...] (poprzedzonego doręczeniem poprzednikowi prawnemu skarżącej w dniu [...] lipca 2015 r. upomnienia z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...]), zawierającego wszystkie elementy wymienione w art. 27 ustawy egzekucyjnej. Wskazany tytuł wykonawczy spowodował więc wszczęcie postępowania egzekucyjnego z zachowaniem wymogu określonego w art. 15, w zakresie części obowiązku określonego w decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]. W przedmiotowym tytule wykonawczym wskazano bowiem jedynie na: zakaz użytkowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] do czasu wykonania robót budowlanych określonych decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. W tych też okolicznościach Sąd stwierdza, iż nie ma racji skarżąca wskazując, że postępowanie egzekucyjne winno być umorzone na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej, albowiem dotyczy obowiązku, który to nie jest wymagalny. Co więcej, zdaniem Sądu, stwierdzić trzeba, że pomimo wymagalności ww. decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. we wskazanej części, decyzja ta nie została w tym zakresie wykonana. Na powyższe wskazuje protokół kontroli przeprowadzonej przez pracowników PINB dla [...] w dniu [...] czerwca 2016 r., z którego to wynika, że w przedmiotowym budynku prowadzone są prace budowlane polegające na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, jednocześnie lokale użytkowe w parterze tego obiektu są użytkowane (w pomieszczeniach tych funkcjonuje lokal gastronomiczny: sala konsumpcyjna, zaplecze, bar). W konsekwencji, w ww. protokole kontroli stwierdzono istnienie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia (wobec użytkowania w części ww. obiektu podczas prowadzonych w nim robót budowlanych). Sąd zauważa jednocześnie, że powyższe nie jest właściwie kwestionowane przez skarżącą Spółkę, która to we wniesionej skardze sama przyznaje, iż roboty budowlane prowadzone w lokalach użytkowych w parterze budynku zostały już wykonane, o czym zawiadomiła właściwy organ (a ten, w przewidzianym terminie nie wniósł sprzeciwu), a wobec czego w jej przekonaniu możliwe jest ich użytkowanie. Skarżąca twierdząc jak wyżej, zdaje się nie dostrzegać w jakim zakresie, w decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], nałożone zostały na właściciela obiektu przy ul. [...] w [...] obowiązki; w konsekwencji: pozostaje w błędzie wskazując w istocie na możliwość częściowego użytkowania ww. budynku, tj. lokali użytkowych usytuowanych w parterze tego obiektu, pomimo nie wykonania robót budowlanych wskazanych w przywołanej decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. W takich też okolicznościach Sąd nie znalazł podstaw do podważenia prawidłowości wydanych w sprawie postanowień, albowiem -zdaniem Sądu- organ powiatowy obowiązany był prowadzić egzekucję i skierować ją (m. in.) w stosunku do skarżącej. Sąd zauważa przy tym, iż w prawidłowo wszczętym postępowaniu egzekucyjnym, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, organ obowiązany jest podjąć czynności zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Stanowi o tym wyraźnie art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej. Tym samym organ egzekucyjny obowiązany był we wskazanych powyżej okolicznościach, zastosować jeden z możliwych do zastosowania i przewidzianych prawem środków egzekucyjnych. Przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego (z uwagi na charakter tego postępowania), organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania jednego z dwóch środków egzekucyjnych: nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego w okolicznościach danej sprawy powinien zaś kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego określonymi w art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej. Stosownie do treści powołanego przepisu, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a organy nie naruszyły wskazanych wyżej zasad postępowania. Zdaniem Sądu, organ powiatowy mógł bowiem uznać, iż środek egzekucyjny przewidziany w art. 119 i nast. ustawy egzekucyjnej jest w tym przypadku mniej uciążliwy niż wykonanie zastępcze, o którym mowa w art. 127 i nast. omawianej ustawy. Mógł zatem uznać, iż w okolicznościach sprawy zasadnym jest w pierwszej kolejności nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Warto przy tym zaznaczyć, iż postępowanie egzekucyjne -w myśl art. 1 i 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji- ma przede wszystkim doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanego, a nie przez organ egzekucyjny. Grzywna w celu przymuszenia nie jest zaś karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. W przypadku wykonania egzekwowanego obowiązku zobowiązany może więc starać się o jej umorzenie (na zasadzie art. 125), lub zwrot (stosownie do art. 126). Reasumując, w ocenie Sądu, dokonując w sprawie wyboru środka egzekucyjnego nie naruszono ww. art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej. W ocenie Sądu, w sprawie nie naruszono także przepisów szczególnych omawianej ustawy regulujących grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie organu powiatowego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawiera wszystkie elementy, w tym te, o których mowa w art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie (z odpowiednim pouczeniem o jej ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych w przypadku jej nieuiszczenia) oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Kwota nałożonej grzywny jest zaś uzasadniona, biorąc pod uwagę cel jakiemu ma służyć i zagrożenie związane z niewykonaniem decyzji ostatecznej w wymagalnym zakresie, nadto – jest zgodna z art. 121 § 2 omawianej ustawy. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 121 § 4 ustawy egzekucyjnej, w myśl którego jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Z tych też przyczyn Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu, postępowanie egzekucyjne zostało prawidłowo wszczęte, a organ egzekucyjny miał wszelkie podstawy prawne do orzeczenia w sprawie grzywny w celu przymuszenia. Nie naruszył przy tym ani przepisów postępowania administracyjnego, ani też przepisów prawa materialnego, w tym art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażającego m.in. zasadę stosowania środka najmniej uciążliwego. Nadto, prawidłowo przyjął, iż obowiązanym do wykonania decyzji ostatecznej jest skarżąca Spółka, która to z dniem [...] listopada 2015 r. stała się użytkownikiem wieczystym nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] z obrębu [...] i właścicielem przedmiotowego w sprawie budynku (w określonych udziałach, tj. z wyłączeniem udziałów przypadających na lokal użytkowy [...]; v. Kw nr [...]). W kontekście treści skargi Sąd dodatkowo w tym miejscu zauważa, iż podstawą nałożenia grzywny w celu przymuszenia było stwierdzenie, że pomimo obowiązującego zakazu użytkowania budynku, lokale usługowe zlokalizowane w parterze są użytkowane. Ustalenia stanowiące o zasadności wydanych w sprawie postanowień nie dotyczyły więc lokali mieszkalnych w tym obiekcie, a lokali użytkowych. Sąd zauważa również, iż w budynku tym znajdują się (co najmniej) 3 lokale użytkowe, jeden z nich nie stanowi własności skarżącej, ale 2 z tych lokali są (pomimo zakazu) użytkowane (co potwierdza protokół kontroli późniejszej, tj. z dnia 7 września 2016 r., potwierdzający tylko prawidłowość wydanych w sprawie rozstrzygnięć). Dlatego, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.