VII SA/Wa 2508/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: zasądzić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. A. J. kwotę 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) oraz kwotę 62,10 zł (sześćdziesiąt dwa złote dziesięć groszy) stanowiącą 23 % podatku VAT, łącznie kwotę 332,10 zł (trzysta trzydzieści dwa złote dziesięć groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W dniu 31 maja 2011 r. w niniejszej sprawie wydany został wyrok, którym Sąd oddalił skargę H.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]października 2010 r. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2011 r. przyznano skarżącej H.S. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, pełnomocnikiem strony skarżącej wyznaczony został adw. A. J. W dniu 15 listopada 2011 r. pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej za sporządzenie opinii o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wydanego orzeczenia i oświadczył, iż pomoc ta nie została opłacona w całości ani w części. Pełnomocnik wniósł o przyznanie kwoty 270 złotych za świadczoną z urzędu pomoc prawną powiększoną o podatek VAT, uzasadniając powyższą kwotę skomplikowanym charakterem sprawy i dużym wkładem pracy niezbędnym do sporządzenia opinii. Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem". Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym II instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 (a więc 240 zł), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki. Sąd przychylił się do wniosku pełnomocnika i postanowił zasądzić wskazaną przez niego kwotę 270 zł powiększoną o podatek od towarów i usług. Stosownie bowiem do treści § 2 (1) ww. rozporządzenia: "1. Zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. 2. Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. 3. W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach". Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą oraz poglądami doktryny pełnomocnik ustanowiony z urzędu otrzymuje wynagrodzenie za faktycznie udzieloną pomoc prawną (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04; post. NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 341/08; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 704). Sąd uznał, iż wkład pracy pełnomocnika z urzędu w niniejszej sprawie uzasadniał zasądzenie wnioskowanej przez niego kwoty. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 250 p.p.s.a.