VII SA/Wa 251/11

Maciej Majewski referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] im. [...] w [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 2075/08 ze skargi Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] im. [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków postanawia: odmówić Zespołowi Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] im. [...] w [...] prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął na formularzu PPF wniosek Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] im. [...] w [...] o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] im. [...] w [...] jest jednostką podległą Miastu [...], które jest organem prowadzącym Zespół Szkół. Zespół Szkół nie posiada osobowości prawnej i finansowany jest z środków przekazywanych przez organ prowadzący. Wnioskodawca w formularzu PPPr wskazał, że nie posiada w planie finansowym środków na opłaty sądowe. Wartość środków trwałych to 1 136 017,06 zł., wysokość kapitału zakładowego to 916 475,47 zł., ostatni rok budżetowy przyniósł stratę 2 453 060,12 zł. Na koncie wnioskodawca nie posiada środków. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie prawnej bądź jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych Nr [...] im. [...] w [...] uznać należy, iż nie jest uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wnioskodawca wprawdzie wskazał, że nie ma na koncie żadnych środków. Jednakże zgodnie z art. 5a ust 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256 poz. 2572 ze zm.) środki niezbędne na realizację zadań oświatowych, o których mowa w ust. 2, w tym na wynagrodzenia nauczycieli oraz utrzymanie szkół i placówek, zagwarantowane są w dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Powyższe unormowanie wskazuje, że szkoła prowadząc swoją działalność finansowana jest przez organ samorządu terytorialnego, który jest organem założycielskim szkoły. Z tego względu organ ten powinien zapewnić danej jednostce odpowiednie środki na jej utrzymanie, bowiem przedmiot sprawy dotyczy utrzymania szkoły w stanie umożliwiającym prowadzenie edukacyjnej działalności. Z powyższym wiąże się również zapewnienie szkole odpowiednich środków na prowadzenie sprawy sądowej w związku ze skarga do Sadu w ww. przedmiocie. Koszty sądowe, a w tym koszty zawodowego pełnomocnika, mają równorzędny charakter z innymi bieżącymi wydatkami ponoszonymi przez podmiot i powinny zostać pokryte z bieżących dochodów. Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi w istocie formę pomocy udzielonej przez Skarb Państwa, poprzez rezygnację z należnych opłat sądowych w chwili złożenia skargi i wykładanie ze środków budżetowych wydatków w toku postępowania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest bowiem formą jej dofinansowania z budżetu państwa i powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.