VII SA/Wa 2510/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania B. M. oraz H. M. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek mieszkańców Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" – J. W., G. W., K. S., E. S., U. S.-K., A. M., Z. M., H. M. oraz B. Ma. nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. S. pozwolenia na budowę kiosku warzywnego na działce o nr ew. [...], obręb [...], położonej w [...] przy ul. [...], - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przedstawił istotę i charakter postępowania nadzwyczajnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji. Następnie wskazał, iż w sprawie zakończonej kontrolowaną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. inwestorka M. S. wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, przedłożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr ew. [...], obręb [...] na cele budowlane. Prawo to wynikało z umowy dzierżawy działki zawartej ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" z dnia 17 czerwca 2008 r. oraz zawartego miedzy stronami w dniu 1 lipca 2009 r. porozumienia, które to dokumenty zostały dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę. Oceniając złożone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane organ wskazał, że jest ono środkiem dowodowym i podlega jak każdy dowód w sprawie ocenie organu administracji. Zgodnie jednak z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, badanie zgodności oświadczenia ze stanem faktycznym może nastąpić wyłącznie w przypadku powzięcia – na etapie postępowania zwykłego – wątpliwości co do tego prawa. W sprawie prowadzonej z wniosku M. S. o udzielenie pozwolenia na budowę kiosku warzywnego, złożono prawidłowe oświadczenie o prawie do dysponowania działką [...] na cele budowlane, do którego inwestor dołączył umowę dzierżawy tej działki zawartą ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]". W ocenie organu nadzoru brak było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania złożonego oświadczenia. Organ nadto wskazał, odnosząc się tym samym do zarzutów odwołania, że wątpliwości co do prawidłowości złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie wynikały z pisma Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z dnia 14 października 2009 r. zatytułowanego "protest", stanowiącego załącznik nr 1 do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Powyższy "protest" wpłynął do organu stopnia podstawowego w dniu 22 marca 2010 r., tj. już po wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Ponadto z treści ww. "protestu" wynika, że cyt. "(...) w chwili obecnej Spółdzielnia posiada jeszcze prawo do dysponowania tą nieruchomością, to podjęcie decyzji o wydzierżawieniu fragmentu gruntu w perspektywie rychłych pierwszych wyodrębnień jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego". Oceniając prawidłowość złożonego oświadczenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że składane jest ono pod rygorem odpowiedzialności karnej. Oznacza to, że sankcją za niezgodne ze stanem faktycznym oświadczenie jest odpowiedzialność karna inwestora, a nie stwierdzenie nieważności decyzji. Ujawnienie takich okoliczności stanowićby mogło ewentualną przesłankę wznowienia postępowania. Dalej organ podał, że inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] o warunkach zabudowy dla kiosku warzywnego na działce o nr ewid. [...], obręb [...], położonej w [...] przy ul. [...] (zmienioną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...]). W decyzji z dnia 3 lutego 2009 r. określono, że inwestycja "obejmuje budowę kiosku handlowego (pow. sprzedaży ok 4 m2) nietrwale związanego z gruntem wraz z przyłączami infrastruktury technicznej: wody, kanalizacji i energii elektrycznej. Kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. zmieniono powierzchnię zabudowy z 12 m2 na 38 m2, a tym samym uległa zmianie powierzchnia sprzedaży. Podsumowując swoje rozważania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja o pozwoleniu na budowę dotknięta jest kwalifikowaną wadliwością, o której stanowi art. 156 § 1 K.P.A. – w szczególności nie jest rażąco wadliwa – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.P.A. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia , że z rażącym naruszeniem prawa zatwierdzono projekt budowlany, który przewiduje trwałe związanie z gruntem projektowanego kiosku warzywnego, w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidywała nietrwałe związanie z gruntem tego obiektu. Pojęcie trwałego związania z gruntem nie jest prawnie zdefiniowane i każdorazowo ocena w tym zakresie powinna być dokonana przez organ z uwzględnieniem konkretnych rozwiązań projektowych, a to oznacza, że nie można mówić o rażącym naruszeniu konkretnego, jasno sformułowanego przepisu. Organ ocenił, że zatwierdzony kontrolowaną decyzją projekt budowlany nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. określającym warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł B. M.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z art. 199 k.c. w zw. z art. art. 27 ust.l i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych w zw. z art. 18 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., podczas gdy decyzja (o pozwoleniu na budowę) została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. mimo braku zgody wszystkich współwłaścicieli na realizację inwestycji budowlanej na nieruchomości wspólnej; 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy projekt budowlany pozostaje w sprzeczności decyzją o warunkach zabudowy ponieważ przewiduje trwałe związanie kiosku z gruntem za pomocą stóp fundamentowych z betonu, zaś w decyzji o warunkach zabudowy jest mowa nietrwałym związaniu budowli z gruntem; 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie ponieważ na żadnej z sąsiednich działek dostępnych z tej samej drogi publicznej nie istniały obiekty o podobnych funkcjach, tj. zabudowa usługowa typu kiosk, sklep spożywczy, poczta, która pozwalałaby na określenie wymagań w zakresie parametrów i cech planowanej inwestycji, lecz lokale użytkowe usytuowane na parterze pięciokondygnacyjnego budynku wielomieszkaniowego. Podnosząc powyższe skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości; 2. zasadzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że w dacie wydania pozwolenia na budowę, tj. [...] grudnia 2009 r. przysługiwało mu prawo odrębnej własności lokalu i związany z nią udział we własności działki, ponieważ takie prawo zostało ustanowione na jego rzecz (oraz współmałżonki H. M.) w dniu 16 grudnia 2009 r. Także pozostali członkowie Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" byli już współwłaścicielami przedmiotowej działki. I tak G. W. w dniu 2 grudnia 2009 r., J. W. w dniu 2 grudnia 2009 r., Z. i A. M. w dniu 4 grudnia 2009 r, E. S. w dniu 16 grudnia 2009 r., K. S. w dniu 16 grudnia 2009 r. Wszystkie ww. osoby – wraz ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" – w dniu wydania zaskarżonej decyzji były już współwłaścicielami nieruchomości, na której została zrealizowana sporna inwestycja budowlana. O fakcie tym wiedział wydający decyzję Prezydent Miasta [...]. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, notariusz, w terminie siedmiu dni od dnia sporządzenia umowy, której przedmiotem jest zbycie nieruchomości, w formie aktu notarialnego, jest zobowiązany przesłać wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta wypis tego aktu. Oznacza to, że Prezydent Miasta [...], w dniu wydania decyzji, dysponował aktami notarialnymi, zgodnie z którymi Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" nie była już jedynym właścicielem spornej działki. Bez znaczenia – zdaniem skarżącego – jest okoliczność, że ww. akty notarialne nie znajdują się w aktach postępowania zwykłego. Istotna jest bowiem wiedza, która posiadał Prezydent Miasta [...] w dniu wydawania decyzji. Oznacza to, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 199 K.C. w zw. z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych w zw. z art. 18 ust. 1 oraz art. 1 ust. 2 ustawy o własności lokali, w ten sposób, że została wydana mimo braku zgody wszystkich współwłaścicieli na realizację inwestycji budowlanej na nieruchomości wspólnej. Decyzja rażąco narusza także art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, który zobowiązuje właściwy organ do zbadania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę kiosku handlowego nietrwale związanego z gruntem. W projekcie budowlanym przewidziano natomiast wykorzystanie przy budowie stóp fundamentowych z betonu B-20 wylewanych oraz zastosowanie zbrojonych belek podwalinowych z betonu. Oznacza to trwałe związanie z gruntem kiosku warzywnego, co jest sprzeczne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącego kontrolowana decyzja narusza także art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu możliwe jest w przypadku spełnienia określonych prawem warunków. W niniejszej sprawie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została z rażącym naruszeniem prawa zaś organ architektoniczno-budowlany w oparciu o tą wadliwą decyzję wydał pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Decyzją tą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę kiosku warzywnego na działce nr ew. [...], obręb [...], położonej w [...] przy ul. [...]. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania/skutek ex tunc/ (por. J. Borkowski, B. Adamiak - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Warszawa 1996, s. 699). Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987/1/35. Zgodzić się należy z organem, iż biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej bez podstawy prawnej lub rażącym naruszeniem prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r. IIIARN 13/94, OSN 1994/3/36. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisami prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Zaznaczyć przy tym należy, iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis , który ma być stosowany w bezpośrednim rozumieniu. Sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest zatem możliwa do zastosowania, gdy decyzja wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05, OSP 2007/9/100). Pamiętać tez należy, iż o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyroki Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988/21/96 z dnia 21 października 1992 r. sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993/1/23; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt IIIARN 15/94, OS NAP 1994/3/36. Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, ze wystąpiło owo kwalifikowane naruszenie prawa, konieczne jest stwierdzenie jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Nadto bezwzględnym obowiązkiem organu jest wykazanie, dlaczego konkretne naruszenie prawa ocenił jako rażące. Odnosząc powyższe do niniejszego postępowania zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego co do braku kwalifikowanej wadliwości decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Ustawa z dnia 7 sierpnia 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409) w Rozdziale 4 Postepowanie poprzedzające rozpoczęcie robót budowalnych, precyzyjnie określa procedurę poprzedzającą wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Artykuł 32 ww. ustawy zawiera regulacje określającą warunki jakie musi spełnić inwestor składając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę. Jednym z nich jest, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2, złożenie oświadczenia, pod rygorem, odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis w tym brzmieniu obowiązuje od dnia 11 lipca 2013 r. i zobowiązuje inwestora zamiast dotychczasowego wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane np. za pomocą odpowiednich dokumentów, jedynie do złożenia stosownego oświadczenia. Wzór tego oświadczenia stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. nr 120, poz. 1127 ze zm.). Zmiana przepisów oznacza, że obecnie inwestor nie musi udowadniać prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, natomiast organ, co do zasady, nie ma kompetencji do badania prawdziwości złożonego oświadczenia (por. Prawo budowlane, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, wyd. 4, C.H. Beck, str. 413-414). Przepisy ustawy Prawo budowlane zawierają legalną definicję pojęcia "prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" (art. 3 pkt 11), zgodnie z którą należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający m.in. ze stosunku zobowiązaniowego. W sprawie zakończonej kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, inwestorka M. S. złożyła oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr ew. [...], obręb B-23 w [...], wynikające właśnie ze stosunku zobowiązaniowego. Wraz z oświadczeniem złożyła bowiem umowę dzierżawy zawartą ze Spółdzielnią Mieszkaniową "[...]" będącą właścicielem nieruchomości. W tych okolicznościach Sąd w pełni aprobuje stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o braku jakichkolwiek podstaw do kwestionowania przez organ architektoniczno-budowlany złożonego przez inwestorkę oświadczenia na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Oceny tej nie może zmienić twierdzenie skarżącego, że organ w dacie wydania kontrolowanej decyzji miał wiedzę, że złożone przez Mariolę Siwek oświadczanie o posiadanym prawie do dysponowania działka na cele budowlane nie jest zgodne z prawdą. Okoliczność ta nie znajduje żadnego potwierdzenia w katach postepowania zwykłego. Zaś sam fakt wyodrębnienia własności lokalu skarżącego i związanego z tym udział we własności działka nr [...], co nastąpiło w dniu [...] grudnia 2009 r., a wiec siedem dni przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę w żadnym razie nie może stanowić o rażącym naruszeniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd nie podziela także zarzutu skargi dotyczącego rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, stosownie do którego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza m.in. zgodność tego projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z akt postepowania zwykłego wynika, że dla projektowanej inwestycji ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2009 r.), która następnie została zmienioną decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Podstawową kwestią wymagająca oceny przez organ nadzoru budowlanego było porównanie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z rozwiązaniami przyjętymi w projekcie budowlanym w zakresie trwałego związania projektowanego kiosku z gruntem. Analizując obie decyzje organ nadzoru niewadliwie uznał, iż brak jest podstaw do twierdzenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę zatwierdzała projekt budowlany sprzeczny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sad akceptuje argumentację organu przedstawioną w tym zakresie. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego rażącej wadliwości decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarzut ten w niniejszym postepowaniu nie może być skutecznie podnoszony, gdyż decyzja ta nie była przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzwyczajnym, pozostaje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania zgodności z prawem. Podsumowując powyższe Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja orzekająca o braku kwalifikowanej wadliwości w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1-7 K.P.A. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nie narusza prawa. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270) orzeczono, jak w sentencji.