VII SA/Wa 2510/16

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2017r. po rozpoznaniu wniosku R. A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi R. A. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia [...] września 2016r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: przyznać R. A. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 14 grudnia 2016r. do Sądu wpłynął uzupełniony formularz PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy R. A. K., w którym wniósł o ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową, rodzinną i życiową. W niniejszej sprawie, zważono co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie ustanowienia adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawca w nadesłanym formularzu wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Z nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawca gospodarstwo domowe prowadzi z żoną. Wspólnie utrzymują się z dochodu uzyskiwanego przez wnioskodawcę z tytułu renty w wysokości 1500 złotych netto miesięcznie. Małżonka jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Wnioskodawca posiada mieszkanie o pow. 36 m². Oświadczył, że nie posiada żadnych nieruchomości, papierów wartościowych, wierzytelności, oszczędności pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych powyżej 5000 złotych. W uzasadnieniu wnioskodawca podniósł, że ma problemy zdrowotne. Podał, że pomagają mu znajomi, sąsiedzi. Do stałych wydatków wnioskodawca zaliczył wydatki: opłatę za czynsz w wysokości 300,00 złotych, opłatę za prąd w wysokości 50,00 złotych, opłatę za telefon w wysokości 25,00 złotych, opłatę za TV - 30,00 złotych oraz wydatki na zakup lekarstw w wysokości 100 złotych. Natomiast pozostałą część uzyskiwanego dochodu przeznacza z żoną na zakup żywność i odzieży. Mając na względzie powyższe dane uznano, że sytuacja materialna wnioskodawcy jest trudna i stanowi pozytywną przesłankę do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Stwierdzono, że wysokość miesięcznego dochodu z którego utrzymuje się wraz z małżonką, nie pozwala mu na opłacenie kosztów adwokata bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.