VII SA/Wa 2511/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi D. Z. i B. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98. poz. 1071 z późn. zm. – dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku D. Z. i B. J., o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowy obiektu budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że przedstawiciele Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. (dalej jako "PINB") w dniu 18 czerwca 2009 r. dokonali oględzin na działce nr [...] położonej w S. gm. M. Stwierdzono m.in., że usytuowany na przedmiotowej nieruchomości, stanowiącej współwłasność D. Z., B. J. i T. J., budynek gospodarczy został w 2002 r. rozbudowany o część konstrukcji murowanej o wymiarach 6,30 m x 3,20 m, z przeznaczeniem na kuchnię i łazienkę, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] PINB w G. nakazał T. J., D. Z. oraz B. J., rozbiórkę dobudowanej części o wymiarach 6,30 m x 3,20 m (kuchnia z łazienką) do budynku gospodarczego oraz fundamentów wykonanych do stanu "zero" o wymiarach 4,50 m x 7,25 m przy tym budynku, na działce nr [...] położonej w S. gm. M. Po rozpatrzeniu odwołania T. J., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "[...] WINB") decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...], uchylił decyzję organu powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku prowadzonego postępowania, organ powiatowy podjął stosowne czynności naprawcze mające na celu umożliwienie współwłaścicielom nieruchomości zalegalizowanie stwierdzonej samowoli budowlanej. PINB w G. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., Nr [...], wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy rozbudowie o wymiarach 6,30 m x 3,20 m budynku gospodarczego oraz nałożył na T. J., D. Z. i B. J. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 15 czerwca 2010 r. określonych dokumentów, czyli ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej rozbudowy budynku gospodarczego; czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy wraz z opiniami, pozwoleniami i uzgodnieniami; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu w/w postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 r. organ powiatowy wskazał, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków, właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego. Zobowiązani nie wykonali w wyznaczonym terminie nałożonych na nich obowiązków i nie przedstawili żądanych dokumentów. W związku z powyższym PINB w G. decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], nakazał T. J., D. Z. oraz B. J., rozbiórkę wykonanej rozbudowy o wymiarach 6,30 m x 3,20 m budynku gospodarczego konstrukcji murowanej (w postaci kuchni i łazienki) na działce nr [...] położonej w S. gm. M. Po rozpatrzeniu odwołania T. J. [...] WINB decyzją z dnia [...] września 2010 r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. D. Z. i B. J. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w G. z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymanej w mocy decyzją [...] WINB z dnia [...] września 2010 r. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji D. Z. oraz B. J. podnieśli, że w ich ocenie decyzja organu powiatowego w części nakazującej D. Z. oraz B. J., rozbiórkę wykonanej rozbudowy budynku gospodarczego, była niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., a jej niewykonalność ma charakter trwały, gdyż jako współwłaściciele nieruchomości, na której dokonano samowoli budowlanej, nie wyrażali zgody na przeprowadzenie przez trzeciego współwłaściciela T. J. żadnych prac budowlanych, jak również, że nie mają wpływu na to, co się dzieje na przedmiotowej nieruchomości. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] września 2010 r. Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie wydanie przez organ powiatowy decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki, stanowiło konsekwencję tego, że zobowiązani nie wykonali nałożonych na nich obowiązków. Nadto, w ocenie organu, nakaz rozbiórki rozbudowy budynku gospodarczego został prawidłowo nałożony na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Organ stwierdził, że decyzja [...] WINB z dnia [...] września 2010 r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Badana decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do właściwych stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpili D. Z. i B. J. We wniosku wskazali, że nie mają władztwa nad nieruchomością, na której dokonano rozbudowy budynku, a nie mając władztwa nad nieruchomością, nie mają możliwości wykonania nałożonego na nich obowiązku. Wnioskodawcy wskazali, że pomimo, że są współwłaścicielami nieruchomości, to nie mają wstępu na posesję, a nadto nie mają żadnego wpływu na podejmowane przez T. J. czynności. Zdaniem wnioskodawców nie powinni oni być uznani za stronę w niniejszym postępowaniu, bowiem wszelkie prace na nieruchomości wykonał sam T. J. Wnioskodawcy wskazali również, że z przedmiotową sprawą nie mają nic wspólnego. Nigdy nie wyrażali zgody na wykonanie jakichkolwiek prac przez T. J., jak również nie poczynili żadnych nakładów na ten cel ani nie pomagali przy ich wykonywaniu. Nadto wnioskodawcy podali, że nie wykonując rozbudowy budynku, nie byli w stanie dostarczyć dokumentów, o których pisze organ w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji. Wnioskodawcy zarzucili również, że organ nie odniósł się do części zarzutów podnoszonych przez wnioskodawców, ograniczając się wyłącznie do zbadania zasadności zarzutu z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że zobowiązani pomimo umożliwienia sposobności legalizacji samowolnej rozbudowy budynku gospodarczego nie skorzystali z niej. Organ podał, że inwestorem dokonanej samowoli budowlanej jest T. J., jednakże współwłaścicielami nieruchomości, na której dokonano samowoli jest D. Z., B. J. i T. J. W niniejszej sprawie osoba inwestora, jak ustaliły organy, była tożsama z właścicielem wybudowanego obiektu, a obowiązek rozbiórki został nałożony również na skarżących, jako współwłaścicieli nieruchomości. Organ podał, że nie nakładając w badanej decyzji przedmiotowej rozbiórki tylko i wyłącznie na inwestora, lecz na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, organ wojewódzki naruszył prawo, jednakże nie stanowi ono rażącego naruszenia, ponieważ art. 52 Prawa budowlanego wśród adresatów decyzji wydanej na podstawie art. 48 Prawa budowlanego oprócz inwestora wymienia również właściciela (współwłaścicieli). Ponadto zdaniem organu weryfikowana decyzja nie jest obarczoną wadą niewykonalności faktycznej, jak również niewykonalności prawnej, co potwierdza fakt, że w aktach przedmiotowej sprawy brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, że rozbiórka rozbudowy budynku gospodarczego spowodowałaby jakiekolwiek zagrożenie, czy też naruszenie konstrukcji pozostałej części budynku. Organ wskazał również, że obowiązek rozbiórki jest możliwy do wykonania przez współwłaścicieli w oparciu o stan wiedzy i istniejące uwarunkowania prawne, natomiast wszelkie spory i nieporozumienia między współwłaścicielami nie należą do właściwości organów nadzoru budowlanego i nie mogą być uwzględniane w wykonywaniu obowiązków przez te organy. Skargę na powyższą decyzję złożyli D. Z. i B. J. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący przedmiotowej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, co dotyczy: a) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. - polegające na uznaniu, iż badana przez organ decyzja WINB nr [...] z dnia [...] września 2010 r. nie była obarczona wadą trwałej niewykonalności istniejącej już w chwili jej wydania, b) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ustawy Prawo budowlane - polegające na uznaniu, iż badana przez organ decyzja WINB nr [...] z dnia [...] września 2010 r. nie była obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, gdyż nie można uznać za rażące naruszenie prawa skierowanie nakazu rozbiórki do niewłaściwych podmiotów, c) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do władzy publicznej. Skarżący podali, że mimo, iż są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości nie mają żadnego wpływu na to co się tam dzieje, a co za tym idzie, nie mają żadnej realnej możliwości wykonania nałożonego na nich obowiązku. W związku z tym, zdaniem skarżących, niewykonalność przedmiotowej decyzji ma charakter niewykonalności faktycznej, czego organ nie wziął po uwagę. Skarżący podali również, że w sprawie o zniesienie współwłasności, Sąd Rejonowy w G. postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., sygn. akt [...], działkę nr [...], na której to znajdują się wszystkie zabudowania, przyznał na wyłączną własność T. J. Przedmiotowe postanowienie usankcjonowało istniejący od wielu lat stan faktyczny, zgodnie z którym był on jedynym władającym tą nieruchomością. W ocenie skarżących nałożenie na nich obowiązku dokonania rozbiórki, w sytuacji, gdy nie ma żadnych wątpliwości co do tego, kto dopuścił się samowoli, jest rażącym naruszeniem prawa, tym bardziej, iż nie ma żadnego prawnego obowiązku adresowania takiej decyzji do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga D. Z. i B. J. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. nr [...], nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.)., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie decyzja o nakazie rozbiórki została wydana na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z uwagi na niewykonanie obowiązków nałożonych na współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości postanowieniem organu powiatowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Skarżący pomimo możliwości legalizacji samowolnej rozbudowy budynku nie skorzystali z niej, bowiem nie przedłożyli w terminie wymaganej dokumentacji. Wbrew twierdzeniom skarżących nie można podzielić zasadności zarzutu zmierzającego do wykazania, że zaskarżona decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, które to okoliczności stanowią przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Niewykonalność decyzji skarżący wiążą z tym, iż mimo, że są współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości nie mają żadnego wpływu na to co się tam dzieje, a co za tym idzie, nie mają żadnej realnej możliwości wykonania nałożonego na nich obowiązku. Należy uznać, że okoliczność ta nie stanowi o niewykonalności decyzji, bowiem decyzja trwale niewykonalna to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Niewykonalność decyzji obejmuje zarówno niewykonalność faktyczną, jak i prawną. Niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny, kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, obiektywnie wykluczająca określone działanie. Niewykonalność prawna, to jest wydanie decyzji wbrew nakazowi lub zakazowi prawnemu, jest działaniem pozbawionym podstawy prawnej, bądź też rażąco naruszającym prawo, a tym samym mieszczącym się w przesłankach art. 156 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika z poglądu NSA zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 12, s. 73–74 : "trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze". Ponadto niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. ma miejsce wówczas, gdy zachodząca w jej wykonaniu przeszkoda wynika z aktualnego stanu wiedzy technicznej (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 1985 r., I SA 1090/84 oraz E. Smoktunowicz, D. Kijowski, J. Mieszkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 560–561). Niewykonalność decyzji, jak wynika z brzmienia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., i jak to już wskazano wyżej, musi mieć miejsce w dniu wydania decyzji i mieć charakter trwały. W świetle powyższych rozważań i w okolicznościach niniejszej sprawy, nie można uznać, że skarżona decyzja jest obarczona wadą niewykonalności faktycznej, jak również niewykonalności prawnej. Nałożony na skarżących obowiązek jest możliwy do wykonania przez współwłaścicieli w oparciu o stan wiedzy i istniejące uwarunkowania prawne, zaś wszelkie spory między stronami nie mają wpływu na ocenę wykonalności decyzji. Nadto należy wskazać, że z przepisów Kodeksu cywilnego (art. 199-209) wynika, iż zarządcami nieruchomości są wszyscy jej współwłaściciele i każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną. Odnosząc się do zarzutu skarżących rażącego naruszenia prawa poprzez nałożenie na nich obowiązku rozbiórki rozbudowy budynku, którego nie wznieśli i co do budowy którego wyrazili swój sprzeciw należy wskazać, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazanie adresata przedmiotowej decyzji wymaga ustalenia właściwej osoby i jej aktualnego związku z przedmiotową nieruchomością. Przepis art. 52 ustawy Prawo budowlane wskazuje, że obowiązki nakazane w decyzjach wymienionych przepisami art. 48, 49b, 50a i 51 Prawa budowlanego mają wykonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Kryterium wyboru adresata decyzji spośród tych trzech podmiotów jest posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Wskazać jednakże należy, że decyzja nakazująca rozbiórkę winna być nałożona w pierwszej kolejności na inwestora, który w istocie jest sprawcą samowoli budowlanej i to on powinien ponieść wszelkie koszty związane z dokonaniem rozbiórki. Skierowanie w niniejszej sprawie decyzji nakazującej rozbiórkę rozbudowy budynku nie tylko do inwestora, ale również do pozostałych współwłaścicieli stanowi naruszenie prawa, jednakże nie ma ono cech naruszenia rażącego. W niniejszej sprawie w dacie wydania decyzji zarówno T. J., D. Z. jak i B. J. byli współwłaścicielami budynku, a zatem mieli tytuł prawny umożliwiający wykonanie decyzji. Wskazać należy, że rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, to jest takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, to jest takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Skład orzekający w sprawie niniejszej podziela poglądy wyrażone w wyrokach NSA z dnia 4 grudnia 1986 r. (sygn. akt IV SA 716/86), że: "Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wówczas gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją", z 29 czerwca 1987 r. (sygn. akt II SA 2145/86), że "cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu bowiem o wykładnię prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny", a także w wyroku z 21 października 1992 r. (sygn. akt V SA.86/92,publ. NSA 1993 r., nr 1, poz. 23), w którym Sąd wyraził pogląd iż: "rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywiste sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa". Należy zgodzić się z organem, że art. 52 Prawa budowlanego wśród adresatów decyzji wydanej na podstawie art. 48 wskazanej ustawy oprócz inwestora wymienia również właściciela (współwłaścicieli), zatem nie można stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Sąd zauważa ponadto, że zasada określona w art. 8 k.p.a. ma na celu wyrównanie pozycji obywateli w postępowaniach administracyjnych. Pogłębianiu zaufania obywateli do organów państwa służy równe traktowanie stron, podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji, zapewnienie stronom czynnego udziału na każdym etapie postępowania, wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy czy szybkość postępowania organu. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu działania organu prowadzone były zgodnie z zasadą wyrażoną w ww. artykule. Wskazać należy że organ administracyjny prowadząc postępowanie w trybie nadzorczym działa jako organ kasacyjny, nie może więc w swojej decyzji rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej. Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie przyjął, że organ wojewódzki wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. nakazującą rozbiórkę rozbudowy obiektu budowlanego, nie uchybił przepisom prawa, a decyzja nie jest obarczona żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Należy wskazać również, że okoliczność podniesiona w skardze, że postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] września 2012 r. sporna nieruchomość została przyznana w całości na wyłączną własność T. J., nie ma znaczenia dla niniejszego rozstrzygnięcia, bowiem w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł w wyroku w trybie art. 151 p.p.s.a.