VII SA/Wa 2512/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. SA w W. , Z. [...] w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia i zobowiązanie do wykonania obowiązku postanawia: wstrzymać wykonanie postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] oraz poprzedzającego je postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Skarżąca spółka P. SA w W., Z. [...] w K. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła o wstrzymanie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] oraz poprzedzającego je postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], na mocy którego została nałożona na skarżącą spółkę grzywna w wysokości 40 000 zł. w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr [...] dnia [...] maja 2013 r. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że przeprowadzenie remontu wiaduktu drogowego zgodnie z zakresem robót, wskazanym w decyzji organu I instancji, na podstawie której nałożono obowiązek remontu (decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2012 r. nr [...]), wymagałoby poniesienia przez skarżącą nakładów szacowanych na 950 000 zł. Nakłady te nie były przewidziane w planie spółki na 2013 r. i musiałyby zostać zrealizowane ze środków przewidzianych na realizację ustawowo określonych zadań spółki w zakresie utrzymania infrastruktury kolejowej. Dodatkowo skarżąca wskazała, że odzyskanie ww. kwot poniesionych na remont, w przypadku korzystnego dla skarżącej rozstrzygnięcia, nie byłoby w sposób prosty łatwe do odzyskania, z uwagi na stanowisko zarządcy drogi na wiadukcie, zgodnie z którym utrzymanie wiaduktu nie należy do zarządcy drogi. Dodatkowo spółka wskazała, że przedmiotowy wiadukt nie jest środkiem trwałym tej spółki i nie widnieje w jej wykazie środków trwałych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Wynika to z konstrukcji normy prawnej cytowanego przepisu. Nie wystarczy więc sam wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji bez jego uzasadnienia, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Powyższe stanowisko potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien skutkować jego oddaleniem (por. II OZ 1024/05, II OZ 1099/05). Sąd może zatem wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność została wykonana. Przy czym chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wniosek skarżącej spółki jest zasadny. Zdaniem Sądu należy uznać, iż charakter przedmiotowej spawy przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia, którego wykonanie spowoduje skutek prawno-materialny w postaci zapłaty grzywny w wysokości 40 000 zł. To z kolei może doprowadzić do wywołania skutku faktycznego w postaci możliwości wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej) po stronie wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że jest zasadnym zastosowanie w niniejszej sprawie środka w postaci wstrzymania wykonania postanowienia. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 cytowanej na wstępie ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.