VII SA/Wa 2514/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Elżbieta-Zielińska-Śpiewak, , Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania Prokuratora Okręgowego w [...], zwanego dalej również "skarżącym", od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołaną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], znak: [...], na mocy której organ powiatowy zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], która to inwestycja obejmuje budowę farmy wiatrowej "[...]" o mocy 30 MW, składającej się z siedmiu turbin wiatrowych, zlokalizowanych na terenie gmin [...] oraz [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...] stycznia 2009 r. Starosta [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust.1 art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm., zwanej dalej "pr.bud.") wydał decyzję nr [...], znak: [...], na mocy której zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na budowę elektrowni wiatrowej "[...]" o mocy 30 MW, składającej się z siedmiu turbin wiatrowych, zlokalizowanych na terenie gmin [...] oraz [...], na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...],[...], [...], [...], [...] w [...] i na działkach ewid. nr [...], [...] w [...] wraz z wyprowadzeniem wielotorowej linii elektrycznej średniego napięcia i linii teletechnicznej do GPZ [...] na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości [...] i na działkach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w [...], kategoria obiektów: XXIX i XXVI. Budowa opisanej wyżej farmy wiatrowej zwana jest dalej "inwestycją". Dodatkowo, Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...], przeniósł ww. pozwolenie na budowę na przedsiębiorstwo "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W dniu [...] maja 2014 r. Prokurator Okręgowy w [...] złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] tycznia 2009 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2009 r., uzasadniając, że ww. decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie to polegało na niezgodności ww. decyzji z przyjętymi przez Rzeczpospolitą Polskę i obowiązującymi dyrektywami Rady nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca1985 r. oraz nr 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. Obie dyrektywy zobowiązują państwa członkowskie Unii Europejskiej do oceny wpływu przedsięwzięcia mogącego znacząco wpływać na środowisko naturalne, w szczególności przed udzieleniem pozwolenia na jego realizację. Zdaniem skarżącego przedmiotowe decyzje zostały wydane bez przeprowadzenia takiej oceny, a jej dokonanie przewidywane jest dopiero po uruchomieniu farmy wiatrowej. Prokurator Okręgowy w [...] złożył wskazany wniosek po otrzymaniu wniosku Stowarzyszenia na Rzecz Praworządności i Ochrony Środowiska w [...], wskazującego na wyżej opisane naruszenia prawa przez Starostę [...]. Wniosek Prokuratora Okręgowego został rozpatrzony przez Wojewodę [...]. Organ ten decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., działając na podstawie art. 156 § 1, art. 158 § 1, art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., zwany dalej "k.p.a.") odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że weryfikowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej "[...]" została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Z obowiązującego w dacie wydania tej decyzji brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. wynikało że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m. in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 72 ust.l pkt 1 ustawy o środowisku). Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając m. in. obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody (art. 63 ust. 1 pkt 2 lit e ustawy o środowisku). W konkretnym przypadku, Burmistrz Gminy [...] wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], którą ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta została wydana przez Burmistrza Gminy [...] na warunkach zgody na realizację przedsięwzięcia wspólnego dla wymienionych gmin, które udzieliły upoważnienia wskazanemu organowi. Przedmiotowa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została zaskarżona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Organ ten decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Burmistrza Gminy [...]. Dopiero w oparciu o tak wydaną decyzję środowiskową, wspólną dla pięciu gmin, położonych na obszarze dwóch powiatów, Starosta [...] i Starosta [...] wydali decyzje zezwalające na budowę farm wiatrowych, w tym farm położonych w miejscowościach [...] oraz [...]. Z powyższych powodów, w decyzji o pozwoleniu na budowę, Starosta [...] stwierdził zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] sierpnia 2008 r. oraz zobowiązał inwestora do spełnienia wszystkich warunków określonych decyzją (por. pkt 1 lit b rozstrzygnięcia decyzji). W konsekwencji Wojewoda [...] uznał, że skoro kwestionowane pozwolenie na budowę nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud. W zakresie ochrony środowiska – zarzuty rażącego naruszenia prawa zawarte w sprzeciwie Prokuratora, a dotyczące "dyrektyw Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. oraz 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zobowiązujących państwa członkowskie Unii Europejskiej do oceny wpływu przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko naturalne" są nieuzasadnione. Ponadto organ wojewódzki stwierdził, że zaskarżona decyzji Starosty [...] nie narusza pozostałych wymogów określonych art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 pr.bud., jak również nie jest obarczona żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. decyzji. W dniu [...] marca 2015 r. Prokurator Okręgowy w [...] złożył odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r., zaskarżając decyzję organu wojewódzkiego w całości i wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Prokurator Okręgowy zarzucił ww. decyzji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności nie uwzględnienie wpływu powstania farm wiatrowych na populację nietoperzy, które znajdują się pod ścisłą ochroną, co pozostaje w rażącej sprzeczności z obowiązującymi przepisami, a zwłaszcza z dyrektywą Rady Europy z dnia 27 czerwca 1985 r. 85(337) EWG (Dz. U. UE z 05.06.1985 r.) i dyrektywą Rady Europy z 03 marca 1997 r. zmieniającą dyrektywę 85/33/EW w sprawach oceny wpływu wywieranego na niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz. U. UE z 15 marca 1997 r.). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu organ drugiej instancji odniósł się do zarzutu Prokuratora Generalnego braku zgody na realizację inwestycji w związku z wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzić należy, że organ administracji architektoniczno – budowlanej nie jest uprawniony do kontroli decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut rażącego naruszenia regulacji prawa wspólnotowego. Przede wszystkim wskazać, że zgodnie z 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dawny art. 249 TWE) dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Tak więc, co do zasady, dyrektywy muszą być wdrożone do porządku prawnego państw członkowskich, aby można mówić o skutku prawnym, jaki mają osiągnąć. Jak wielokrotnie wskazywał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej dyrektywy mogą być stosowane bezpośrednio tylko wtedy, gdy nie zostały transponowane do krajowego porządku prawnego w ustalonym terminie implementacji, lub zostały transponowane niewłaściwie, a ponadto, gdy ich postanowienia są bezwarunkowe oraz dostatecznie precyzyjne. W związku z powyższym organ drugiej instancji wskazał, że przywołana dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. UE. L. z 1985 r. Nr 175, poz. 40), została implementowana do polskiego porządku prawnego. Wyklucza to jej bezpośrednie stosowanie. Wskazana powyżej dyrektywa utraciła moc prawną z dniem 17 lutego 2012 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził także, że przedmiotowa inwestycja nie narusza rażąco przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Na wskazanych powyżej nieruchomościach inwestycyjnych położonych w [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] maja 2005 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...]. Działki nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w [...] znajdują w strefie oznaczonej symbolem EW. Zgodnie z § 15 ust. 1 ww. planu, wyznacza się tereny urządzeń infrastruktury, z podstawowym przeznaczeniem pod lokalizację turbin wiatrowych. W ust. 2 ww. przepisu, ustalono następujące warunki zagospodarowania i obsługi komunikacyjnej terenów: 1) obsługa komunikacyjna terenów z istniejącego ciągu pieszo- jezdnego (KP), z wjazdami zrealizowanymi na warunkach określonych przez zarządcę drogi, 2) dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury dla obsługi turbin wiatrowych, 3) zakazuje się lokalizacji budynków, 4) dopuszcza się lokalizację obiektów tymczasowych, służących budowie, montażowi i konserwacji turbin wiatrowych, 5) nakazuje się pozostawienie minimum 80% powierzchni terenu w postaci biologicznie czynnej, 6) przy zagospodarowaniu terenu należy ograniczyć uciążliwość przedsięwzięcia na wody, gleby i powietrze. Natomiast dla działek nr [...] i [...] w [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w [...] z dnia [...] maja 2005r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...]. Działki nr [...] i [...] w [...] znajdują w strefie oznaczonej symbolem EW. Zasady zabudowy we wskazanej strefie reguluje § 15 ust. 1 ww. planu, którego treść jest identyczna z brzmieniem § 15 ust. 1 i 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości [...]. Ponadto organ stwierdził, że brak jest przepisów techniczno – budowlanych, regulujących kwestię sytuowania turbin wiatrowych. W konsekwencji, w ocenie organu drugiej instancji, analiza kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009r. prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W dniu [...] września 2015 r. Prokurator Okręgowy w [...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji z jednoczesnym zobowiązaniem ww. organu do wydania w określonym terminie decyzji wraz ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy. Skarżący zarzucił ww. decyzji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a ściśle rzecz określając, zrealizowanie przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. poprzez błędną jego interpretację i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące przyjęciem, iż w realiach przedmiotowej sprawy nie zaistniało rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., podczas gdy w rzeczywistości wskazana decyzja Starosty [...] pozostaje w rażącej sprzeczności z obowiązującymi w momencie jej wydania przepisami, a zwłaszcza z dyrektywą Rady Europy z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG (DZ. U. UE 2 5 czerwca 1985 r.) i dyrektywą Rady Europy z dnia 3 marca 1997 r. zmieniającą dyrektywę 85/33/EWG w sprawach oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz. U. UE z dnia 15 marca 1997 r.). W odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Organ drugiej instancji podtrzymał tym samym swoje stanowisko w sprawie, odsyłając do wyczerpującego uzasadnienia w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Oznacza to, że sąd administracyjny z zasady nie bada wszystkich aspektów wydania określonego aktu administracyjnego, w tym zasadności i celowości jego wydania, stopnia realizacji określonych wartości i trafności przyjętych w nim rozwiązań, jeśli nie przesądzają one bezpośrednio o interesach konkretnej strony, ani też skutków społecznych danego aktu. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości, lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Należy też podkreślić, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu toczącym się w szczególnym trybie, a mianowicie na podstawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. W takim przypadku organ administracji, a konsekwentnie także sąd administracyjny zobowiązany jest badać jedynie, czy zaistniała którakolwiek z przesłanek wymienionych w powołanym wyżej art. 156 § 1 k.p.a. Należy również dodać, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału oraz rozważeniu stanowisk stron i podniesionych przez nie argumentów, Sąd stwierdza, że skarga na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. jest bezzasadna. Podstawowy zarzut sformułowany przez skarżącego dotyczył naruszenia przez organy pierwszej i drugiej instancji właściwe w sprawie przepisów dyrektyw Unii Europejskiej, odnoszących się do oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne. Skarżący uznał, że dyrektywy te, a w szczególności dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. nr 85/337/EWG, nakładają na inwestorów realizujących przedsięwzięcia, mające charakter farm wiatrowych, obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie, zgodnie z wskazaną dyrektywą nr 85/337/EWG, organy administracji mają obowiązek uzależnić wydanie pozwoleń na realizację takich inwestycji od sporządzenia takiego raportu. Brak raportu środowiskowego lub nieuwzględnienie jego warunków prowadzi, zdaniem skarżącego, do rażącego naruszenia prawa. Interpretację prawa Unii Europejskiej, a w odniesieniu do aktu z 1985 r. – prawa Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej – a także interpretację przepisów prawa polskiego odnoszącą się do realizacji farm wiatrowych, należy uznać zdecydowanie za chybioną. Przesądza o tym kilka istotnych okoliczności. Po pierwsze błędne jest stanowisko skarżącego, iż przyjęcie dyrektywy nr 85/337/EWG prowadzi do jej bezpośredniego obowiązywania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Rzeczywiście dyrektywy stanowią jedną z postaci prawa wtórnego Unii Europejskiej (EWG). Zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana, dawnym artykułem 249 Traktatu o Wspólnotach Europejskich, TWE) w celu wykonania kompetencji Unii instytucje przyjmują rozporządzenia, dyrektywy, decyzje, zalecenia i opinie. Dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków. Należy zatem pamiętać, że dyrektywa, jako akt prawny Unii europejskiej, co do zasady nie obowiązuje bezpośrednio na terytorium państwa członkowskiego w stosunku do obywateli tego państwa i podmiotów działających na terytorium tego państwa, mających siedzibę na obszarze Unii Europejskiej. Dyrektywa jest aktem adresowanym do krajów Unii Europejskiej i musi zostać przez nie poddana transpozycji do prawa krajowego. Jednak Trybunał Sprawiedliwości UE (ETS) uznaje, że w niektórych przypadkach ma zastosowanie zasada bezpośredniego skutku w celu ochrony praw osób indywidualnych. Trybunał uznał w orzecznictwie, że dyrektywa ma bezpośredni skutek, jeśli jej przepisy są bezwarunkowe oraz wystarczająco jasne i precyzyjne oraz w momencie, gdy kraj członkowski nie transponował dyrektywy w wyznaczonym terminie (wyrok ETS z dnia 4 grudnia 1974 r., w sprawie Van Duyn). Niemniej jednak skutek bezpośredni może mieć tylko charakter wertykalny, to jest pionowy, czyli odnoszący się państw członkowskich, a nie obywateli. Kraje członkowskie zobligowane są do wdrażania dyrektyw, lecz dyrektywy te nie mogą być powołane przez kraj członkowski wobec osób prywatnych (patrz: wyrok ETS z dnia 5 kwietnia 1979 r., w sprawie Ratti). Odnosząc powyższe zasady do rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że Rzeczpospolita Polska, jako państwo członkowskie dysponował względną swobodą w procesie implementacji powołanej dyrektywy nr 85/337/EWG. Konsekwentnie, w § 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), przewiduje się, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają (w sposób obligatoryjny) instalacje planowane na lądzie wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii, o mocy nominalnej elektrowni nie mniejszej niż 100 MW. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia z 9 listopada 2004 sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą (ale nie muszą) wymagać instalacje wykorzystujące siłę wiatru do produkcji energii o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 metrów. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby projektowana farma wiatrowa "[...]" mieściła się w tej kategorii. Powyższe oznacza, że w 2009 r. farma wiatrowa "[...]", o projektowanej mocy 30 MW nie wymagała sporządzania ww. raportu. Dlatego też uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej stanowiło wystarczający w tym czasie warunek udzielenia pozwolenia na budowę (realizację) farmy wiatrowej. Z materiałów zgromadzonych w sprawie nie wynika, aby można było mówić o naruszeniu prawa przez organy administracji lub o zamiarze obejścia prawa przez inwestora. Zdaniem Sąd nie ma podstawy również do stwierdzenia, że przejawem rażącego naruszenia prawa przez organy administracji, prowadzące postępowanie w rozpatrywanej sprawie, było naruszenie porozumienia o ochronie nietoperzy w Europie z dnia 4 grudnia 1991 r., ratyfikowanego przez Prezydenta RP (Dz. U. z 1999 r. Nr 96, poz. 1112). Analiza tego aktu prawa międzynarodowego wskazuje, iż zawiera on wzajemne obowiązki państw wobec siebie, które są istotne dla utrzymania stanu zachowania i ochrony nietoperzy na terytorium poszczególnych państw. Porozumienie określa też sposoby działania państw na szczeblu krajowym oraz sposoby komunikowania się państw między sobą. Z postanowień porozumienia nie wynikają jednak uprawnienia osób prywatnych (obywateli i ich dobrowolnych organizacji społecznych) do żądania od państwa odpowiednich zachowań. Tym bardziej nie można stwierdzić, że działania organów administracji, prowadzących sprawę farmy wiatrowej "[...]", mogły być uznane za rażące naruszenie prawa. W świetle powyższych ustaleń nie ma podstaw, aby stwierdzić naruszenie prawa przez Starostę [...], Wojewodę [...] oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tym bardziej decyzje wydane przez wymienione organy nie są obarczone wadą prawną, wymienioną art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że skarga Prokuratora Okręgowego w [...] nie znajduje uzasadnienia. Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę przepisów prawa mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, zasady rozumowania prawniczego i okoliczności faktyczne istotne w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1259, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.