VII SA/Wa 2516/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – zwanej dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania J. G. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę T. Z. budynku mieszkalno- gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt sprawy wynika, że T. Z. w dniu [...] kwietnia 2012 r. wystąpił do Starostwa Powiatowego w [...] z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalno- gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w [...]. Do wniosku zostały dołączone następujące dokumenty: - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. (Dziennik Urzędowy woj. [...] Nr [...] poz. [...], zmieniony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2008r. opublikowanej w Dzienniku Urzędowym woj. [...] z 2008 r. Nr [...] poz. [...]) w sprawie działki nr ewid. [...] położonej w [...] (dalej jako "plan miejscowy"); - projekt architektoniczno-budowlany posiadający opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia opracowany przez osoby posiadające uprawnienia budowlane i będące członkiem Izby Samorządu Zawodowego; - informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; - projekt zagospodarowania działki; - oświadczenie inwestora, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Starosta [...] i decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę T.Z. budynku mieszkalno-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w [...]. W wyniku złożonego przez J. G. odwołania, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego przedstawiony przez inwestora do zatwierdzenia projekt budowlany posiada braki dotyczące opisu i wymaganych rysunków obiektów istniejących. Wobec powyższego Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...], zgodnie z art. 35 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nałożył na inwestora – T. Z. obowiązek usunięcia nieprawidłowości polegających na sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w terminie do dnia [...] sierpnia 2013 r. tj. o złożenie ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego na działce [...], stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania uwzględniającą oddziaływanie wywołane wzniesieniem budynku mieszkalnego jak również opis techniczny zwierający część rysunkową w tym formę architektoniczną i funkcję obiektu budowlanego oraz sposób jego dostosowania do otaczającej zabudowy. W dniu [...] sierpnia 2013 r. T.Z. przedłożył dokumenty stanowiące uzupełnienie złożonego projektu architektoniczno-budowlanego. J. G. pismem z dnia [...] września 2013 r, wniosła zastrzeżenia oraz oświadczyła, iż nie wyraża zgody na nadbudowę i rozbudowę przedmiotowego obiektu. Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę T. Z. budynku mieszkalno-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w [...] uznając, że obowiązek wynikający z postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] został spełniony. Ponadto, zdaniem Starosty [...], projektowany obiekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], a inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła J. G. wnosząc o jej uchylenie jako niesłusznej i niezgodnej z prawem. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła między innymi, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany zakłada rozbudowę w części zachodniej przy granicy nieruchomości skarżącej, na co nie wyraża zgody. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) w tym art. 32 ust. 4 stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto spełnia dwa podstawowe kryteria - złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W kontekście powyższego organ wyjaśnił, że z oświadczenia inwestora złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, iż przedmiotowa nadbudowa i rozbudowa została zlokalizowana w całości na działce nr [...] położonej w [...] należącej do inwestora. Jednocześnie organ stwierdził, że dokonał sprawdzenia projektu budowlanego i wszystkie wymogi wynikające art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zostały spełnione. W ocenie organu odwoławczego, projektowana nadbudowa i rozbudowa istniejącego budynku mieszkalno-gospodarczego jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Wojewoda [...] wskazał, że działka nr [...] w [...] położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, oznaczona na rysunku planu symbolem B-41 MN. Podniósł przy tym, że zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego dopuszcza się nadbudowę, rozbudowę i przebudowę istniejących obiektów lub ich części na warunkach ustalonych w planie. Zdaniem organu odwoławczego sporna inwestycja spełnia warunki niniejszego planu. Organ wyjaśnił ponadto, że inwestor uzupełnił dokumentację zgodnie z postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] dołączył opinię techniczną budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr [...] zgodną z § 206 ust 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2004 r. nr 109 poz. 1156) oraz dołączył rysunki zamienne uwzględniające istniejący budynek usytuowanego w bezpośrednim sąsiedztwie na działce nr [...] będącej własnością J. G. zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120 poz. 1133). Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 (tj. 4,0 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3,0 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy) od granicy z działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3,0 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego wynika, iż projektowana rozbudowa polega na zaprojektowaniu tarasów zadaszonych za istniejącym budynkiem tj. w odległości 5,20 m od strony nieruchomości skarżącej. Natomiast nadbudowa budynku polega na podwyższeniu istniejącej ściany przy granicy nieruchomości o 1.53m, w związku z czym zaistniała możliwość zaprojektowania poddasza użytkowego, co jest zgodne z przepisami prawa. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. jest słuszna i brak jest podstaw prawnych do jej zmiany bądź uchylenia. Skargę na powyższą decyzję złożyła J. G. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca wskazała, że organy administracji nie mogą wydawać decyzji niezgodnej z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki. Zarzuciła ponadto, że organy wydające decyzję nie wzięły po uwagę uzasadnionego interesu osób trzecich, których ochronę przewiduje art. 5 ust. 1 pkt 6 prawa budowlanego. Skarżąca wyjaśniła, że Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] po raz pierwszy zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę spornego budynku. Skarżąca wskazała, że złożyła odwołanie od tej decyzji, a organ odwoławczy co prawda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, jednak z innych przyczyn niż podnoszone przez skarżącą w odwołaniu. W związku z powyższym skarżąca złożyła skargę do sądu administracyjnego, która zarejestrowana pod sygn. VII SA/Wa 2106/13. Następnie w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji ponownie zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na nadbudowę i rozbudowę spornego budynku, zaś Wojewoda [...] w wyniku złożonego odwołania, decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, którą J. G. również zaskarżyła do sądu administracyjnego (i która jest przedmiotem niniejszego postępowania). Skarżąca wniosła o łączne rozpoznanie przez Sąd obu spraw. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie, na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r., pełnomocnik skarżącej wskazała, że nie widzi potrzeby składania wniosku o zawieszenie postępowania. Oświadczyła natomiast, że modyfikuje skargę w ten sposób, że zamiast wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Oświadczyła ponadto, że w sprawie VII SA/Wa 2106/13 tut. Sąd wydał wyrok uchylający decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 25 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowe w przedmiotowe sprawie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], w wyniku której zapadła decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...], a następnie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] zaskarżona sprawie w niniejszej. Wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2089/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Sądu I instancji w sprawie VII SA/Wa 2106/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, prawomocnym wyrokiem z dnia 8 września 2016 r. w sprawie VII SA/Wa 1344/16 oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. W związku z powyższym tut. Sąd postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. podjął przedmiotowe postępowanie sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Stosownie do art. 145 § 1 pkt p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta żadną z wad uzasadniających jej uchylenie, skarga zaś podlega oddaleniu. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę budynku mieszkalno-gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości [...], znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącego budynku na działce nr [...] będącego własnością J. G.. Analizując zgromadzone w sprawie dokumenty, a także mając na względzie uzasadnienia obu wydanych w sprawie decyzji Sąd uznał, iż projekt nadbudowy i rozbudowy budynku został prawidłowo zatwierdzony, albowiem inwestor spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać trzeba, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi o tym wyraźnie przepis art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższego wynika, iż organ nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, o ile przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym ocenie w niniejszej sprawie podlegało, czy zaskarżona decyzja zapadła z zachowaniem art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Dostrzec też trzeba, iż z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie Sądu, akta sprawy wskazują na to, iż inwestor spełnił wymogi wynikające z cyt. powyżej art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, a organy orzekające dokonały sprawdzeń, o których mowa w ww. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, słusznie uznając, że przedstawiony projekt (po jego uzupełnieniu w wyniku wykonania postanowienia organu powiatowego z dnia [...] sierpnia 2013 r.) jest kompletny, nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami. Przede wszystkim wskazać trzeba, iż do wniosku załączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, na prawidłowym formularzu i prawidłowo wypełnione. Ponadto inwestor wobec treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647) nie miał obowiązku legitymować się decyzją o warunkach zabudowy (w myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego), albowiem działka inwestycyjna objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] NR [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. (Dziennik Urzędowy woj. [...] Nr [...] poz. [...], zmieniony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2008 r. opublikowanej w Dzienniku Urzędowym woj. [...] z 2008 r. Nr [...] poz. [...]). Przedmiotowa działka nr [...] w [...] położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług nieuciążliwych, oznaczone na rysunku planu symbolem B-41 MN. Zgodnie natomiast z § 17 ust. 2 pkt 2 wyżej powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] dopuszcza się nadbudowę, rozbudowę i przebudowę istniejących obiektów lub ich części na warunkach ustalonych w planie. Zatem powyższa inwestycja spełnia warunki niniejszego planu. Ponadto inwestor uzupełnił dokumentację zgodnie z postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak B. [...] o opinię techniczną budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr [...] zgodną z § 206 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2004 r. nr 109 poz. 1156) oraz dołączył rysunki zamienne uwzględniające istniejący budynek usytuowany w bezpośrednim sąsiedztwie na działce nr [...] będącej własnością skarżącej, zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003 r. Nr 120 poz. 1133). Należy wyjaśnić, iż zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2004 r. nr 109 poz. 1156) w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 (tj. 4,0 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3,0 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy) od granicy z działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3,0 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Sąd zwraca uwagę, że z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego wynika, iż projektowana rozbudowa polega na zaprojektowaniu tarasów zadaszonych za istniejącym budynkiem tj. w odległości 5,20 m od strony nieruchomości skarżącej. Natomiast nadbudowa budynku polega na podwyższeniu istniejącej ściany przy granicy nieruchomości o 1.53m. Należy zatem zgodzić się z organem administracji, że przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki oraz projekt budowlany są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem Sądu powyższe wskazuje, że decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. znak [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę T. Z. budynku mieszkalno- gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w [...] jest prawidłowa i brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia jej nieważności bądź uchylenia. Inwestor i organy architektoniczno-budowlane obu instancji spełnili bowiem wszystkie wymogi, o jakich mowa w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.