VII SA/Wa 2517/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Sygnatura akt VIISA/Wa 2517/16 UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. z. s. w [...], pozwolenia na budowę obiektu handlowo - usługowego z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą przy ul. [...] w miejscowości [...], nr ew. działki [...],[...], obręb [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że wobec braku obszaru oddziaływania obiektu, a co za tym idzie braku stron przedmiotowego postępowania administracyjnego, poza inwestorem, organ odstąpił od zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Organ stwierdził, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...].02.2015r dla obszaru objętego wnioskiem, a także wymaganiami ochrony środowiska, planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane lub może być wymagane ani nie będzie miała wpływu na obszar objęty ochroną Natura 2000, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie byłą wymagana. Organ potwierdził zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawo budowlane. Przedsiębiorstwo [...] w [...] S.A., wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielający pozwolenie na budowę dla [...] S.A., obiektu handlowego i usługowego wraz z infrastrukturą na działce nr [...],[...], obręb [...] w [...]. Wnioskodawca wskazał, że jako strona postępowania nie brał w nim udziału, a planowane przedsięwzięcie w całości będzie oddziaływać na nieruchomość położoną przy zbiegu ulic [...], dz. nr [...],[...], Obręb [...], powodując komplikacje w zakresie skomunikowania, wzrost natężenia ruchu, oraz immisji wpływających na sposób zagospodarowania i wykorzystania własnej nieruchomości. Zdaniem wnioskodawcy doszło do rażącego naruszenia prawa materialnego: - art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w stosunku do wnioskodawcy który posiada nieruchomość położoną przy ul. [...] działka [...], na wysokości wjazdu na działkę [...], czyli w najbliższym sąsiedztwie, - art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i pominięcie podczas gdy nieruchomość wnioskodawcy znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Rażącego naruszenie prawa procesowego: - art. 28 k.p.a. w związku z art. tj. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane tj. pomięcie skarżącego jako strony postępowania mimo, że Burmistrz [...] postanowieniem wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] ustalającego warunki zabudowy dla tego zamierzenia. - art. 97 § 1 pkt. 4 kodeksu postępowania administracyjnego tj. mimo wznowienia postępowania zakończone ostateczną decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] ustalającego warunki zabudowy, nie zawieszono postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że mimo bezpośredniego sąsiedztwa z planowaną inwestycją, wnioskodawca nie został uznany za stronę postępowania prowadzonego przez Burmistrza [...] w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Inwestycja, swoim rozmachem oraz wielkością będzie oddziaływała na jego nieruchomość. W sposób celowy i świadomy zawężano krąg podmiotów mogących być uznanymi za strony postępowania. Wnioskodawca wskazał, że nie zna projektu budowlanego, ale po zapoznaniu się z decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy uważa, iż planowana inwestycja narusza jego prawa i możliwości korzystania z drogi publicznej - ul. [...], w zakresie zacienia jego nieruchomości oraz usytuowania około 240 miejsc parkingowych. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] września 2015r., na podstawie art. 61a § 1 oraz art.157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku Przedsiębiorstwa [...] w [...] S.A. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono na rzecz Spółki [...] S.A., pozwolenia na budowę obiektu handlowo - usługowego z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą przy ul. [...] w [...], nr działki [...]- odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W uzasadnieniu Wojewoda [...] podał, że jako przesłankę uzasadniającą stwierdzenie nieważności podano art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. We wniosku sprecyzowano, że Spółka została pominięta jako strona postępowania, gdyż działki do niej należące (nr [...] i [...]) znajdują się w obszarze odziaływania planowanej inwestycji. Wniesienie przez stronę żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie skutku przewidzianego w art. 61 § 4 Kpa (tj. wszczęcia postępowania). Wszczęcie tego postępowania wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, w szczególności badane są przesłanki formalnoprawne wszczęcia postępowania. W przedmiotowej sprawie [...], interes prawny wywodzi z prawa do nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] i [...]. Oceniając czy obiekt handlowo - usługowy, na realizację którego została wydana kwestionowana decyzja, wpływa na zagospodarowanie działek należących do [...], organ wskazał na występujące odległości pomiędzy działkami. Prokjtowany obiekt znajduje się w odległości 81 - 82 m od granic z działkami nr [...] i [...] (należących do [...]). Ponadto odległość od planowanego budynku do najbliższych obiektów budowlanych znajdujących się na działce nr [...] wynosi 82 i 94 m. Ponadto pomiędzy działką nr [...] (na której ma być realizowane planowane zamierzenie budowlane) a pozostałymi działkami znajduje się działka nr [...] będąca drogą publiczną. Mając na względzie wysokość planowanego budynku (max. 7,12 m) jak i odległość jaka ma być pomiędzy planowanym budynkiem a granicami działek nr, [...] i [...] oraz odległość pomiędzy planowanym budynkiem, a obiektami budowlanymi na działce nr [...], nie było konieczności przeprowadzenia analiz dotyczących zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeniom przeznaczonym na pobyt ludzi jak i zapewnienia im naturalnego czasu nasłonecznienia. Ponadto oceniając możliwość uznania [...] za stronę wskazano na § 19 rozporządzenia, odnoszącego się do odległości pomiędzy wydzielonymi miejscami postojowymi od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży. Odległość od granicy parkingu do granic działek nr [...] i [...] wynosi - 31 m i 29 m. Ponadto, pomiędzy działką nr [...], a działkami należącymi do [...] znajduje się działka nr [...] będąca drogą publiczną. Z uwagi na fakt znacznej odległości, pomiędzy planowanym parkingiem a granicami działek nr [...] i [...], należy przyjąć, że usytuowanie parkingu nie wypłynie na ograniczenia w zagospodarowaniu tychże działek. Planowana inwestycja budowlana nie zalicza się do przedsięwzięć o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2009 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak też nie znajduje się w katalogu przedsięwzięć o którym mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Inwestycja nie będzie generować hałasu przekraczającego wartości o jakim mowa w tabeli nr 1 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 czerwca 2007 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Nie będą wprowadzane do powietrza, wody, gleby i ziemi wibracje w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r., Prawo ochrony środowiska jak i nie będą emitowane pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż przewiedzianych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Inwestycja na terenie działki nr [...], nie narusza również art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. Brak interesu prawnego osoby występującej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji skutkuje odmową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Przedsiębiorstwo [...] w [...] S.A. wniosło zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. W uzasadnieniu podniesiono, że ustalenia w zakresie przymiotu strony są niepełne, przyjęte bez wnikliwej analizy. Należące do skarżącej nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co powinno skutkować wszczęciem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz. U z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa [...] w [...] S.A. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r., odmawiające wszczęcia na wniosek Przedsiębiorstwa [...] w [...] S.A., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę obiektu handlowo - usługowego z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą przy ul. [...] w [...], na działce nr ew. [...],[...] obręb [...] - uchylił w całości ww. postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosownie do art. 61a § 1 Kpa gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym, dominujące jest stanowisko, że art. 61a § 1 Kpa ma zastosowanie tylko wówczas, gdy żądanie wszczęcia zostało zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony, tzn. gdy z podania w sposób oczywisty wynika, że wnoszący składa je nie w swojej sprawie. W każdym innym przypadku, kiedy brak interesu prawnego wnoszącego żądanie wszczęcia postępowania nie jest tak oczywisty, budzi wątpliwości bądź wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, organ nie powinien odmawiać wszczęcia postępowania ale kontynuować je i w jego trakcie ustalić status prawny żądającego wszczęcia postępowania (wyrok NSA z dnia 16 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2980/12, wyrok NSA z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2945/12, wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1573/11, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 150/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 października 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1411/12). Z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., wynika, że sporna inwestycja została zaplanowana na działce nr ew. [...] i polega na budowie: budynku usługowo - handlowego zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] o powierzchni sprzedaży poniżej 2000 m2 oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, stacją transformatorową, zbiornikiem wody do celów p.poż,, zbiornikiem retencyjnym, instalacjami zewnętrznymi, placem parkingowym na 175 miejsc, placem manewrowym, murami oporowymi, elementami zieleni, pylonami reklamowymi kioskiem gastronomicznym (część opisowa projektu budowlanego pkt A.2 przedmiot inwestycji). Obiekt będzie obsługiwany dwoma zjazdami z ul. [...]. Zjazd od ul. [...] przeznaczony jest dla pojazdów ciężarowych, a zjazd z ul. [...] dla pojazdów osobowych. Zjazdy te są przedmiotem odrębnych opracowań (cześć opisowa projektu budowlanego - pkt A.5.2.3 - str. 5). Przedsiębiorstwo [...] w [...] S.A. wywodziło swój przymiot strony z prawa użytkowania wieczystego działek nr ew. [...] i [...] położonych [...] przy ul. [...]. Spółka we wniosku o stwierdzenie nieważności podnosiła, że planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać na jej nieruchomość położoną u zbiegu ulic [...], dz. nr [...], "powodując istotne komplikacje w zakresie skomunikowania, wzrostu natężenia ruchu, oraz innych immisji wpływających na sposób zagospodarowania i wykorzystania gospodarczego mojej nieruchomości". Z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowaną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., wynika, że działki nr ew. [...] i [...] są oddzielone od działki inwestycyjnej nr ew. [...] działką nr ew. [...] stanowiąca drogę (ul. [...]). Spośród obiektów zaplanowanych na działce nr ew. [...] w ramach spornej inwestycji najbliżej działek o nr ew. [...] i [...] znajdują się miejsca parkingowe oraz obiekty infrastruktury komunikacyjnej zlokalizowanych od strony ul. [...]. Natomiast budynek handlowo - usługowy na działce [...] został zaprojektowany w odległości ok. 80 m od granicy działek nr ew. [...] i [...]. W związku z powyższym w ocenie GINB brak posiadania przymiotu strony przez Przedsiębiorstwo [...] w [...] S.A. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nie jest oczywisty, zaś analiza w powyższym zakresie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Tym samym ocena, czy przedsiębiorstwo [...] w [...] S.A. posiada przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, winna podlegać w toku wszczętego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 150/13, na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Odmowa wszczęcia postępowania nie jest możliwa gdy ocena czy podmiot ma przymiot strony wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Tylko po wszczęciu postępowania i w jego toku można bowiem dokonać niezbędnych ocen w zakresie treści prawa materialnego, odnoszących się do praw podmiotu wnoszącego żądanie. Rozpoznanie wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji powinno nastąpić w drodze decyzji, przy czym może to być decyzja o umorzeniu postępowania, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego okaże się, że wniosek pochodzi od podmiotów nie mających legitymacji materialnej do jego złożenia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2250/13). Odmowa wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej na podstawie art. 61a § 1 Kpa może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, nie wymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów. Kiedy oczywistym jest, że osoba wnioskująca o wszczęcie postępowania nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu, prawidłowym jest zastosowanie ww. regulacji prawnej. W innych przypadkach postępowanie na żądanie strony wszczyna się zgodnie z art. 61 § 3 Kpa, a to dopiero stwarza możliwości do szczegółowego badania interesu prawnego wnioskodawcy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1587/12). [...] S.A. z siedzibą w [...], wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 170 p.p.s.a. oraz art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi wskazano, że postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę było przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 765/15). Sąd badał kwestię prawidłowego ustalenia kręgu stron tego postępowania. W dniu 20 kwietnia 2016r. WSA we Wrocławiu wydał wyrok oddalający skargę [...], potwierdzając, że [...],[...] w [...] S.A. oraz inne podmioty zgłaszające się do postępowania nie mają przymiotu strony. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną. Z uwagi na powyższe zdaniem skarżącej spór sądowy dotyczący kwestii zbadania przymiotu stron postępowania, stanowił formalną przeszkodę do wszczęcia i prowadzenia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak jest możliwości wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego w sytuacji gdy w sprawie została wcześniej wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Pogląd ten wynika z art. 56 p.p.s.a. w zw. z art. 170 p.p.s.a. Z samych twierdzeń wnoszącego zażalenie, wynika, że nie posiada on przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlanego. Tym samym już na wstępnym etapie rozpoznawania jego wniosku oczywistym było, że nie może mu przysługiwać przymiot strony. Chybione były twierdzenia o rzekomym interesie prawnym, mającym wynikać z kwestii lokalizacji zjazdów w związku z planowaną inwestycją. W postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem było pozwolenia na budowę obiektu na działce [...], nie rozstrzygano kwestii lokalizacji i budowy zjazdów. Mając na względzie powyższe organ pierwszej instancji słusznie zastosował art. 61a § 1 k.p.a. i odmówił wszczęcia postępowania W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.). Skarga jest bezzasadna. Wbrew zarzutom zawartym w skardze Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał właściwej kontroli zaskarżonego postanowienia, stwierdzając, że nie odpowiada ono prawu. Zgodnie z art. 61a § 1 K.p.a. gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Regulacja ta znajduje zastosowanie w odniesieniu do żądania wszczęcia zarówno postępowania zwyczajnego, jak i nadzwyczajnego, np. o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Odmowa wszczęcia postępowania z powodu wniesienia żądania przez osobę niebędącą stroną (przyczyna podmiotowa) może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, niewymagających analizy i przeprowadzenia dowodów. W innych przypadkach, należy wszcząć postępowanie na żądanie osoby uważającej się za stronę zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a., bowiem dopiero czynności podejmowane we wszczętym postępowaniu stwarzają możliwość zweryfikowania tezy wnoszącego podanie, co do posiadania przez niego interesu prawnego w sprawie, warunkującego przypisanie mu statusu strony postępowania. Trafne jest stanowisko organu II instancji uchylające postanowienie Wojewody [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oraz przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia. Nieprawidłowo bowiem Wojewoda najpierw dokonał szerokiej i szczegółowej analizy tego, że brak jest Przedsiębiorstwu [...] w [...] S.A., legitymacji do wniesienia żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności, zgromadził materiał dowodowy, który ocenił, a następnie odmówił wszczęcia tego postępowania, naruszając tym samym art. 61a § 1 K.p.a. W warunkach rozpoznawanej sprawy Wojewoda nie miał podstaw do zastosowania tego przepisu, dlatego że okoliczność, czy wnioskująca jest czy nie jest stroną nie jest oczywista i jednoznaczna, ale wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. W słusznej ocenie GINB brak posiadania przymiotu strony przez Przedsiębiorstwo [...] w [...] S.A. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nie jest oczywiste, zaś analiza w powyższym zakresie wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Tym samym ocena, czy przedsiębiorstwo [...] w [...] S.A. posiada przymiot strony w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, winna nastąpić w toku wszczętego postępowania. Organ pierwszej instancji powinien był wszcząć postępowanie administracyjne, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i zgromadzić dowody, a następnie, w razie negatywnego wyniku postępowania zmierzającego do zbadania statusu osoby wnoszącej podanie jako strony, powinien zakończyć to postępowanie decyzją o umorzeniu postępowania. Nie jest bowiem dopuszczalne, po przeprowadzeniu na podstawie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. postępowania dowodowego, wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty zawarte w skardze. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał właściwej kontroli instancyjnej. Natomiast podnoszona w skardze kwestia konieczności zawieszenia postępowania nadzwyczajnego - wobec sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, nie miała wpływu na prawidłowość podjętego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia. Nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.