VII SA/Wa 2517/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez [...] (dalej: "strona", "skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy") z [...] września 2017 r., znak [...] , utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. Nr [...] , znak [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w zaskarżonej części, dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce o nr ew. [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. pozwolenia na budowę, przebudowę i rozbudowę (modernizację) linii kolejowej nr [...][...], na odcinku [...] - [...] , odcinek [...] - [...]od km 26,050 do km 55,600. Od decyzji wojewody o pozwoleniu na budowę w ustawowym terminie odwołanie wniosła [...] sp. z o.o., w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce o nr ew. [...]w [...]. W uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji drugoinstancyjnej GINB stwierdził, że złożenie odwołania jedynie co do części decyzji skutkuje jej uostatecznieniem się w pozostałej części po upływie terminu do złożenia odwołania. Organ odwoławczy powołał się na treść art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, dalej: "prawo budowlane"). GINB wskazał, że inwestor złożył wniosek z 22 grudnia 2015 r. o pozwolenie na budowę (uzupełniony m.in. pismami z 1 lutego 2016 r. oraz z 3 marca 2016 r.) oraz prawidłowo wypełnione oświadczenie z 21 grudnia 2016 r. o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane m.in. działką o nr ew. [...] w [...] . Projekt budowlany inwestycji w części dotyczącej działki o nr ew. [...] w [...] jest zgodny z decyzją Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] oraz z poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z [...] października 2015 r., Nr [...] , znak: [...] , ustalającą lokalizację linii kolejowej dla inwestycji pod nazwą "Budowa, przebudowa i rozbudowa linii kolejowej nr [...] ([...][...], na odcinku [...] - [...] , odcinek [...] - [...] w km 26,050 - 55,600) na odcinku od km 52,150 do km 55,600". Projekt budowlany w części dotyczącej działki o nr ew. [...] w [...] nie narusza również decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2014 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] sierpnia 2012 r., znak: [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia "Modernizacja linii kolejowej nr [...][...] - [...] na odcinku [...] - [...] - [...] - Granica Państwa", dla wariantu rekomendowanego przez inwestora (wariant 3 opcja 2). Projekt zagospodarowania terenu w części dotyczącej działki o nr ew. [...] w [...] sporządzony został zgodnie z wymaganiami art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r., w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 z późn. zm.). GINB wskazał, że pismem z 15 maja 2017 r., zwrócił się do Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa o wyjaśnienie, czy uprawnienia budowlane [...] (decyzja Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w [...] z (brak daty dziennej) listopada 1974 r., znak nieczytelny) w specjalności elektryfikacji linii kolejowej uprawniają do sporządzenia projektu budowlanego usunięcia kolizji istniejącej linii napowietrznej SN 15 kV 3xAFL 35mm2, Magistrala [...] - [...] zasilenie stacji [...] z modernizowaną linią kolejową nr [...][...] - [...] i jej infrastruktury w km 52.970 ("projekt usunięcia kolizji elektroenergetycznych [...] S.A. - km 52.970"). Pismem z 21 czerwca 2017 r. Polska Izba Inżynierów Budownictwa wskazała, że projektant ten, w jej ocenie nie jest upoważniony do sporządzania projektów budowlanych w zakresie linii napowietrznych i kablowych SN 15 kV, zasilających stacje transformatorowe zakładów energetycznych poza terenami kolejowymi. Z uwagi na powyższe Główny Urząd Nadzoru Budowlanego pismem z 10 lipca 2017 r., znak: [...] wezwał pełnomocnika inwestora do przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. 25 lipca 2017 r. GINB otrzymał żądane 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzone przez [...] , który zgodnie z załączoną decyzją [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] grudnia 2006 r., znak: [...] , jest uprawniony do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Do projektu załączono oświadczenie tego projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego. GINB uznał, że tym samym inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany, sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b prawa budowlanego, oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 prawa budowlanego. GINB wskazał, że wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 prawa budowlanego właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. GINB wyjaśnił, że w toku tego postępowania nie podlega ocenie okoliczność czy i w jaki sposób inwestor odpowiadał na pisma skarżącej kierowane do inwestora, natomiast kwestia wycinki drzew została uregulowana w decyzjach środowiskowych. Skarżąca nie zostanie też pozbawiona dostępu i dojazdu do swojej działki, bowiem projektowane przedsięwzięcie w zakresie branży drogowej przewiduje wyłącznie przebudowę przejazdu w km 52+939 (52+950), a nie jego likwidację czy budowę nowego przejazdu. GINB zwrócił uwagę, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę ocenie podlega inwestycja w jej projektowanym a nie zrealizowanym kształcie. Organem właściwym do podjęcia działań w przypadku realizacji robót budowlanych w sposób niezgodny z pozwoleniem na budowę jest organ nadzoru budowlanego. Odnosząc się do zarzutu pominięcia kwestii zabezpieczenia nieruchomości skarżącego przed ewentualnymi uszkodzeniami w związku z planowaną inwestycją oraz zapewnienia ciągłości prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej prowadzonej na jej nieruchomości, GINB powołał się na treść art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego i wyjaśnił, że dla rozstrzygnięcia wpływu zamierzenia inwestycyjnego na wykonywanie prawa własności przez osoby trzecie odwołać należy się do art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, zgodnie z którą własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Zatem zasada równej dla wszystkich ochrony praw majątkowych nie rzutuje bezpośrednio na treść chronionych praw. Owa treść określana jest każdorazowo w ustawach szczególnych. Ograniczenia dotyczące wykonywania prawa własności wynikają m.in. z przepisów prawa administracyjnego rangi ustawowej, w tym z przepisów prawa budowlanego. Konstatacja ta dotyczy również art. 140 k.c., w myśl którego korzystanie przez właściciela z rzeczy (nieruchomości) zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jego prawa, jest możliwe w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ochrona wynikająca z art. 140 k.c. w takiej samej części dotyczy osób trzecich w stosunku do osoby inwestora, jak również samego inwestora - zarówno sąsiedzi inwestora, jak i on sam, mają prawo do korzystania ze swojej nieruchomości, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. GINB zwrócił uwagę, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że dla oceny, czy nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 prawa budowlanego, koniecznym jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego, a także jego przebudowa, odpowiada normom prawa budowlanego, warunkom technicznobudowlanym i czy planowana inwestycja nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 prawa budowlanego, obejmuje, bowiem szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane, a wyliczenie zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego ma charakter jedynie przykładowy Równocześnie jednak zasada ochrony interesów osób trzecich podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym m.in. prawa budowlanego. Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę (bądź decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych) nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi, bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie można, bowiem dopuścić do sytuacji, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Skoro zatem planowana inwestycja nie narusza przepisów, to wskazany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. GINB wyjaśnił, że do właściwości organów administracji architektonicznobudowlanej nie należy restytucja ewentualnych szkód. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego bezpieczeństwa i ochrony zdrowa ludzi organ odwoławczy stwierdził, że powyższa kwestia została uregulowana w projekcie budowlanym stanowiącym integralną część skarżonej decyzji (zob. tom PB7A.T20, Informacja BIOZ). W skardze na decyzję GINB strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji mimo jej nienależytego uzasadnienia, poprzez zawarcie w jej uzasadnieniu jedynie opisu stanu faktycznego sprawy bez uzasadnienia prawnego odnoszącego się do tego stanu faktycznego i jedynie lakonicznego wskazania, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji, w tym w zakresie ograniczenia prawa własności nieruchomości przysługującemu skarżącemu, bez szczegółowego opisu i wyjaśnienia tych przesłanek, podania podstaw prawnych i braku wskazania w jaki sposób przesłanki zostały przez inwestora spełnione, a w konsekwencji uniemożliwienie skarżącemu merytorycznego ustosunkowania się do twierdzeń organu i uniemożliwienie kontroli prawidłowości wydanej decyzji; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. poprzez zaniechanie przez organ I instancji czynności niezbędnych dla ustalenia i wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych, w szczególności co do zamierzonego zakresu i sposobu wykonania przepustów, sposobu zapewnienia skarżącemu ciągłości dostaw energii elektrycznej oraz dojazdu do jego nieruchomości, a w konsekwencji możliwości prowadzenia przez niego działalności gospodarczej na tym terenie oraz poprzez pominięcie przez organ I i II instancji faktu, iż skarżący wielokrotnie zwracał się do inwestora z zastrzeżeniami i wnioskami dotyczącymi realizacji planowanej inwestycji, w szczególności co do zakresu i wykonania przepustów, inwentaryzacji ogrodzenia, zapewnienia skarżącemu dostawy energii elektrycznej oraz dojazdu do swojej działki, a w konsekwencji ograniczenia lub co najmniej znacznego utrudnienia skarżącemu prawa własności nieruchomości i możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości oraz brak odniesienia się do tych uwag i zastrzeżeń; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. poprzez pominięcie przez organ I i II instancji faktu, iż skarżący nie wyraził zgody na przebudowę i przeniesienie słupa energetycznego oraz poprowadzenie linii energetycznej pod ziemią, z uwagi na ograniczenie w ten sposób jego prawa własności do nieruchomości, a w konsekwencji także uniemożliwienie, a co najmniej utrudnienie prowadzenia mu na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej, z uwagi na wymogi związane z usytuowaniem zabudowań w pobliżu podziemnej linii energetycznej; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. oraz 77 k.p.a. poprzez pominięcie zarzutów wskazywanych przez skarżącego w dotychczasowym toku postępowania, a związanych z zabezpieczeniem nieruchomości skarżącego przed uszkodzeniami w związku z realizowaną inwestycją oraz restytucją ewentualnych szkód oraz zapewnieniem ciągłości prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej prowadzonej na jego nieruchomości, na której realizowana będzie inwestycja, a tym samym wydanie decyzji z pominięciem ochrony interesów skarżącego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wojewody, w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce położonej w [...] , obręb [...] o numerze ew. [...] , oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że zarzuty skargi w istocie stanowią powtórzenie zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji wojewody o pozwoleniu na budowę, do których organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c. "poprzez pominięcie przez organ I i II instancji faktu, że skarżący nie wyraził zgody na przebudowę i przeniesienie słupa elektroenergetycznego oraz poprowadzenie linii elektroenergetycznej pod ziemią", GINB wskazał, że inwestor uzyskał decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] października 2015 r., Nr [...] , znak: [...] ustalającą lokalizację linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Budowa, przebudowa i rozbudowa linii kolejowej nr [...] ([...] - [...] , na odcinku [...] - [...] , odcinek [...] - [...] w km 26,050 - 55,600) na odcinku od km 52,150 do km 55,600". GINB zwrócił uwagę na treść art. 9g ust. 1 pkt 6 i ust. 1a ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. z 2016 r., poz. 1727 ze zm., dalej: "ustawa o transporcie kolejowym") i wyjaśnił, że z uwagi na powołane przepisy inwestor nie musiał uzyskać zgody skarżącej na wykonanie robót objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1369), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które mogłyby podważyć legalność zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontrolowanej decyzji jest pozwolenie na budowę dla inwestycji dotyczącej linii kolejowej, w związku z czym w sprawie, oprócz przepisów prawa budowalnego, mają również zastosowanie, jako przepisy szczególne, uregulowania ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. nr 16, poz. 94 ze zm., dalej: "ustawa o transporcie kolejowym") – Rozdział 2b Szczególne zasady i warunki przygotowania inwestycji dotyczących linii kolejowych. Stosownie do art. 9w ust. 3 pkt 4 i art. 9ac ustawy o transporcie kolejowym decyzja o pozwoleniu na budowę linii kolejowej wydawana jest przez wojewodę na podstawie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Zgodnie z art. 9ae ustawy o transporcie kolejowym, nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o pozwoleniu na budowę linii kolejowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. W myśl art. 9q ustawy o transporcie kolejowym decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej zawiera w szczególności: 1) linie rozgraniczające teren; 2) warunki techniczne realizacji inwestycji; 3) warunki wynikające z prawnie chronionych potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa; 4) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; 5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 9s ust. 1; 6) określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia inwestycji kolejowej, w tym dokonania związanej z nią budowy lub przebudowy układu drogowego lub urządzeń wodnych, lub założenia i przeprowadzania na nich ciągów drenażowych przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także prac związanych z konserwacją, utrzymaniem lub usuwaniem awarii; 7) oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości lub map z projektami podziału nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego; 8) oznaczenie nieruchomości, według katastru nieruchomości lub map z projektami podziału nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej ma wywołać skutek w postaci ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 9s ust. 9. Decyzja o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wiąże wojewodę przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może on w żaden sposób dokonywać weryfikacji lub modyfikacji decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, ponieważ nie należy to do jego kompetencji. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wojewoda jest natomiast zobligowany do dokonania sprawdzeń, o których mowa w art. 35 ust. 1, 4 i 5 prawa budowlanego. W rozpoznawanej sprawie organy budowalne obu instancji dokonały wszystkich wymaganych sprawdzeń projektu budowlanego, a decyzja o pozwoleniu na budowę zawiera elementy określone w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 36 prawa budowlanego. Zarzucany przez skarżącą spółkę brak określenia w decyzji o pozwoleniu na budowę szczegółowych rozstrzygnięć, dotyczących ograniczeń w korzystaniu przez skarżącą z jej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji kolejowej oraz związanego z tym odszkodowania, nie stanowi wady decyzji, albowiem z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 36 prawa budowlanego nie wynika obowiązek ujęcia takich elementów w decyzji o pozwoleniu na budowę. Kwestie określenia ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zgodnie z art. 9q ustawy o transporcie kolejowym są określane w decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, która jest wiążąca dla wojewody przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] decyzją z [...] października 2015 r. nr [...] ustalił lokalizację linii kolejowej dla inwestycji pn. "Budowa, przebudowa i rozbudowa linii kolejowej nr [...] ([...] - [...] , na odcinku [...] - [...] , odcinek [...] - [...] w km 26,050 - 55,600) na odcinku od km 52,150 do km 55,600", i po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącą odwołania od tej decyzji Minister Infrastruktury i Budownictwa ostateczną decyzją z [...] kwietnia 2016 r. orzekł o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Podsumowując, wskazać należy, że wbrew zarzutom skarżącego, nie doszło do naruszeń przepisów prawa procesowego wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.