VII SA/Wa 2517/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący asesor WSA Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w P. na uchwałę Rady Miejskiej Konstancin Jeziorna z dnia 23 maja 2006 r. nr 538/IV/34/2006 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić I. Sp. z o.o. w P. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi Pismem z 20 września 2023 r. skarżąca Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej [...] z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obwodnicy drogi [...] wraz z terenami przyległymi (Dz. U. Woj. Mazow. z 2006 r. Nr 178, poz.6941), dalej także jako: m.p.z.p. Skarga ta została nadana w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 21 września 2023 r. (koperta - k. 19 akt sądowych). W skardze wyjaśniono, że strona skarżąca zaskarża przedmiotową uchwałę: 1) w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] w całości- w związku z ustaleniem w § 45 zaskarżonej uchwały dla części obszarów opłaty planistycznej w wysokości 0%. Strona wskazała, że zwróciła się do organu z wnioskiem (wezwaniem) do usunięcia naruszenia prawa, wskazując w nim, że zaskarżona uchwała narusza jej prawa jako właściciela ww. działki. Na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Rada Miasta i Gminy [...] nie udzieliła odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że skarżąca Spółka stała się właścicielem działki [...] w roku 2005 oraz wniósł o odrzucenie skargi w zakresie dotyczącym ustalenia w planie stawki opłaty planistycznej – z uwagi na to, że strona w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa nie podnosiła tej kwestii, a w pozostałym zakresie organ wniósł o oddalenie skargi, względnie, o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zaskarżona uchwała z 23 maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlega kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie, m.in., w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Podstawę prawną wniesienia skargi na akt prawa miejscowego stanowi z kolei art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 40 ze zm. – dalej: u.s.g.), zgodnie z którego aktualnym brzmieniem, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Obecnie przepisy nie przewidują żadnego środka prawnego poprzedzającego wniesienie skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy (miasta). Na podstawie art. 53 § 2a p.p.s.a. – w obecnym brzmieniu – w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Niesporne jest w sprawie jednakże to, że przepisy te, w ich aktualnym brzmieniu, nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 – dalej: ustawa nowelizująca), która zmieniła, między innymi, treść art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, art. 52 i art. 53 p.p.s.a., jak również przepisy u.s.g. w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Dla ustalenia, która wersja art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest zaś nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu (zob. wyrok NSA z 28 sierpnia 2018 r. II OSK 1624/18). Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała została podjęta [...] maja 2006 r., a więc przed datą ww. nowelizacji. Oznacza to, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 52 i 53 p.p.s.a. oraz art. 101 u.s.g. - w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a. – w brzmieniu sprzed nowelizacji). Zgodnie zaś z art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania. Z kolei zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z powyższej regulacji wynika zatem, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy podjętej przed 1 czerwca 2017 r. jest skierowane do organu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie – w zależności od reakcji organu na powyższe wezwanie – wniesienie skargi w odpowiednim terminie. W przypadku braku odpowiedzi przez organ na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (tak jak to miało miejsce w tym przypadku) – zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji), skargę można wnieść w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka wezwanie do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) wniosła do organu przesyłką poleconą nadaną w UP [...] w dniu 20 lipca 2023 r. Sąd stwierdza, że oryginał wezwania do usunięcia naruszenia prawa z kopertą znajdują się w przedstawionych Sądowi aktach planistycznych. W sytuacji, gdy na powyższe wezwanie, co jest niesporne w sprawie, organ nie udzielił skarżącej odpowiedzi - z tym dniem rozpoczął bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi (zob. postanowienie NSA z 28 stycznia 2016 r. II OZ 54/16; z 17 maja 2022 r. II OZ 278/22; zob. też prawomocne postanowienie WSA w Szczecinie z 18 grudnia 2023 r. II SA/Sz 960/23). W ww. postanowieniu z 28 stycznia 2016 r. II OZ 54/16 trafnie bowiem NSA uznał, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenie prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Takie stanowisko odnośnie sposobu liczenia terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostało przyjęte i przekonywująco uzasadnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r. II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r., z. 3, poz. 60). Na gruncie niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi – o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji) upłynął z dniem 18 września 2023 r. (art. 83 § 1 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika zaś, że skarga została wniesiona dopiero w dniu 21 września 2023 r. (k. 19), a więc z uchybieniem terminu. W tych warunkach skarga podlega odrzuceniu jako spóźniona. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.