VII SA/Wa 2518/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz R. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn.akt VII SA/Wa 2518 /16 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku dworca autobusowego, wiaty przystankowej, 33 miejsc postojowych dla samochodów osobowych oraz placu manewrowego na działkach nr ew. [...],[...] i [...], położonych w C., przy ul. S., Obręb P. na rzecz M. Sp. z o.o., z siedzibą w W. – utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, że w sprawie doszło do wznowienia postępowania na podstawie art. 149 §1 i art. 150 §1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] oraz rozpatrzenia sprawy decyzją z [...] czerwca 2016 r. znak [...], którą odmówiono uchylenia ww. decyzji ostatecznej Nr [...] z [...] czerwca 2015 r., o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji ocenił, że wnioskodawca nie powołał sią na naruszenie własnego, skonkretyzowanego i zindywidualizowanego interesu prawnego, a wskazał jedynie interes faktyczny. Analiza obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji wykonana przez uprawnioną osobą wykazała, że działka wnioskodawcy znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis §12, § 13 oraz § 271, § 274 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422).Wiata przystankowa na 5 stanowisk autobusowych zaprojektowana została w odległości około 20m od granicy działki i około 30m od budynku R. S., wzdłuż pasa drogowego. Takie usytuowanie i przeznaczenie obiektu nie powoduje ujemnego oddziaływania na teren sąsiednich działek i jest zgodne z warunkami technicznymi. Teren planowanego przedsięwzięcia zagospodarowany był dotychczas jako zabudowa dworca autobusowego, który powstał na przełomie lat 50/60. R. S. wniósł do Wojewody [...] odwołanie od ww. decyzji Starosty [...], w którym zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 7, art. 10 §1, art. 77 §1, art. 81 i art. 107 §3 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Podniósł, że udzielono pozwolenia na budowę niezgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wprowadzonym uchwałą Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1999 r. ustanawiającej Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy ,, [...]’’ w C. (dalej mpzp). Na obszarze, na którym obecnie rozpoczęto realizację zaskarżonej decyzji, oznaczonym w planie symbolem [...] ustala się adaptację istniejącego dworca autobusowego do czasu realizacji kompleksu dworca kolejowo-autobusowego, w sąsiedztwie istniejącego dworca PKP. Docelowe przeznaczenie terenu pod centrum handlowo-usługowe. W ramach postępowania w sprawach o pozwolenie na budowę właściwy organ administracji architektoniczno budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Na uwadze należy mieć nie tylko usytuowanie budynku w odniesieniu do sąsiednich działek, ale także funkcję, przeznaczenie, formę oraz konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne, w szczególności sposób zagospodarowania terenu, znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Planowana inwestycja (podzielona wg organu na trzy etapy) obejmuje swoim zasięgiem również konieczność przebudowy drogi publicznej i istniejącego rozwiązania komunikacyjnego. W sprawie wydania zaskarżonej decyzji - oraz decyzji dotyczących pozostałych etapów inwestycji - nie została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która powinna dotyczyć całości inwestycji tj. wyburzenia istniejącego dworca autobusowego, budowy nowego dworca, budowy centrum handlowo- usługowego i przebudowy wjazdów i zjazdów z terenu inwestycji oraz przebudowy w obrąbie ulic m.in. S. i N.. Stanowisko w sprawie odwołania zajął również inwestor podkreślając, że w niniejszym postępowaniu organ w pierwszej kolejności powinien ustalić, czy faktycznie odwołujący może być uznany za stronę postępowania, a dopiero wówczas w przypadku pozytywnej weryfikacji w toku wznowionego postępowania organ mógłby ocenić inne aspekty sprawy, w tym podnoszone zarzuty niezgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo inwestor podkreślił, że w toku pierwotnego postępowania zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego była z oczywistych względów badana i organ nie dopatrzył się jakiejkolwiek niezgodności. Zarzuty kierowane w zakresie niezgodności inwestycji z planem, sprowadzają się wyłącznie do polemiki z prawidłowym rozstrzygnięciem organu i świadczą o niewłaściwym rozeznaniu w obowiązujących przepisach prawa. Wojewoda [...] wskazał, że rozpoznając niniejsze odwołanie uwzględnił podstawę prawną rozstrzygnięcia - przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 roku., poz. 290), ustalenia Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy "[...]" w C., zatwierdzonego uchwałą rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1999r. (Dz. Urzędowy Woj. [...] Nr [...], poz. liz dnia [...] stycznia 2000r.) oraz inne przepisy szczególne. Przywołał art. 16 § 1 k.p.a., stanowiący zasadę trwałości decyzji administracyjnych, gwarantująca trwałość obrotu prawnego, a szczególności bezpieczeństwo praw nabytych. Uchylenie bądź zmiana takiej decyzji następuje na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednym z wypadków, w których Kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza wzruszenie decyzji administracyjnej jest instytucja wznowienia postępowania. Organ podniósł, że stosownie do art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W sytuacji oparcia żądania skarżących na wymienionej przesłance wznowienia wyłączona została możliwość dokonywania oceny ich legitymacji do wystąpienia o wznowienie (czyli dopuszczalności wznowienia z przyczyn podmiotowych), bowiem w tym jedynym właśnie wypadku, jeśli chodzi o całość przesłanek wyszczególnionych w art. 145 §1 k.p.a., badanie, czy dany podmiot jest stroną staje się równocześnie elementem badania, czy ta przesłanka wznowienia rzeczywiście wystąpiła, a czynność ta, jak wyżej wskazano, może być dokonana dopiero po wydaniu postanowienia wznawiającego postępowanie. Badanie, czy w przypadku określonym w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. podstawa wznowienia faktycznie zaistniała musi obejmować zarówno ustalenie, czy podmiot zgłaszający żądanie jest stroną (czy uznawany był za stronę w poprzedzającym wydanie decyzji w ostatecznym postępowaniu, a jeśli nie, to czy może wskazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a.), jak i ustalenie, czy istotnie nie uczestniczył on w całym postępowaniu lub konkretnych dokonanych w jego toku czynnościach i to bez jego winy (na skutek braku zawiadomienia przez organ o tych czynnościach). W sytuacji, gdy podmiot wnioskujący o wznowienie podaje w swym wniosku jako jedyną podstawę wznowienia taką okoliczność, że w jego ocenie nie brał udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną przez niego - ostateczną decyzją administracyjną bez swojej winy, to jest przesłanką wznowieniową określoną w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., zaś organ orzekający we wznowieniowym postępowaniu stwierdza, że faktycznie wnioskodawcy nie służy przymiot strony, a zatem prawidłowo wnioskodawca został w zwykłym postępowaniu administracyjnym pominięty - rozstrzygnięcie powinno opierać się na przepisie art. 151 §1 pkt 1 k.p.a. i sprowadzać się do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej (kwestionowanej we wniosku o wznowienie postępowania), wobec braku podstaw do jej uchylenia ze względu na nieziszczenie się przesłanki określonej w art. 145 §1 lub art. 145a k.p.a. Wojewoda [...] przypomniał, że organ pierwszej instancji odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji, ponieważ po przeprowadzeniu wznowionego postępowania okazało się, że wniosek o wznowienie nie pochodzi od strony, a zatem nie potwierdza się przesłanka z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Stanął na stanowisku, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje konkretnych przepisów prawa jednoznacznie dowodzących, że działka nr ew. [...] w C., przy ul. S., której właścicielem jest R. S., znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego i dających wnioskodawcy przymiot strony postępowania, w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu odwoławczego R. S. słusznie nie został uznany za stronę w postępowaniu zakończonym ww. ostateczną decyzją, ponieważ w niniejszym przypadku obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji zamyka się w granicach działki inwestora. Zgodnie z art. 28 k.p.a. - stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W niniejszej sprawie postępowanie było prowadzone w oparciu o przepisy ustawy - Prawo budowlane, która przewiduje samodzielną regulację statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w takim postępowaniu są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, a przez obszar taki - zgodnie z art. 3 pkt 20 wyżej wymienionej ustawy - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Regulacja Prawa budowlanego zawęża znaczenie pojęcia strony w stosunku do definicji przyjętej w k.p.a. i stanowi przepis szczególny w stosunku do art. 28 k.p.a. Wojewoda [...] podkreślił, że teren planowanego przedsięwzięcia użytkowany był dotychczas jako zabudowa dworca autobusowego o powierzchni zabudowy 188m2. Z punktu 4.2 projektu zagospodarowania terenu, opisującego istniejący stan zagospodarowania terenu wynika, że do rozbiórki przewidziany jest jednokondygnacyjny budynek dworca autobusowego wraz z wiatą przystankową oraz kioskiem handlowym, a wjazd i wyjazd na teren dworca odbywa się od strony południowej działki, od ulicy S.. Dotychczasowy dworzec autobusowy usytuowany był w Miejscowym Planie Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy ,, [...]" w C., w jednostce "M" (§6 ust. 13), tj. w obszarze zawartym między ulicami: P., G., T., H.. Dla tego obszaru funkcję podstawową stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z dopuszczeniem usług nieuciążliwych (§6 ust.13.1). Teren dworca autobusowego został oznaczony na rysunku Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Dzielnicy "[...]" w C., symbolem "[...]", jako teren pod obsługę komunikacji samochodowej. Przepis § 6 ust. 13.2. lit. c) Planu ustala adaptację istniejącego dworca autobusowego do czasu realizacji kompleksu dworcowego kolejowo - autobusowego, w sąsiedztwie istniejącego dworca PKP. Teren jest przeznaczony docelowo pod centrum handlowo-usługowe. Do projektu zagospodarowania terenu inwestor dołączył decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], zezwalającą na przebudowę istniejącego i lokalizację drugiego zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z pasa drogowego ul. S. dz. nr [...] na dz. nr [...] obręb [...] "[...]" Miasta C. (według załącznika graficznego) - na czas nieokreślony na wskazanych w tej decyzji warunkach, z tym zastrzeżeniem, że w przypadku niewybudowania zjazdu w ciągu 3-ch lat decyzja niniejsza wygasa. Zdaniem Wojewody [...] organ I instancji prawidłowo ocenił, że wniosek o wznowienie nie pochodzi od strony, a zatem nie potwierdziła się przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k. p. a. Dlatego też organ I instancji słusznie rozstrzygnął, w trybie 151 § 1 pkt 1 K.p.a. o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji. Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii naruszenia art. 10 K.p.a. stwierdza, że między datą otrzymania postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., tj. [...] czerwca 2016 r., a datą wydania skarżonej decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., minęło dwa tygodnie i w tym czasie strona skarżąca mogła zapoznać się z aktami sprawy i wnosić uwagi. Żadne pismo skarżącego do organu I instancji w tym czasie nie wpłynęło. Postępowanie zostało wznowione na wniosek R. S., co oznacza, że winien być sam zainteresowany wglądem do akt i wnoszeniem uwag. Ponadto, zarzut dotyczący ewentualnego przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, nawiązujący do art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, może być przedmiotem badania po uruchomieniu działalności na działce, gdyż dopiero wówczas możliwe będzie wykonanie przez kompetentny organ stosownych pomiarów hałasu pochodzących z nieruchomości inwestora i wydanie decyzji, określającej dopuszczalny poziom hałasu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł R. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, 77 § 1 k.p.a., z uwagi na niewystarczające zebranie i ocenę materiału dowodowego, oraz zaniechanie przeprowadzenia należycie postępowania dowodowego, wskutek czego niewłaściwie dokonano ustalenia stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji,- art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na niewłaściwe określenie obszaru oddziaływania inwestycji, co skutkowało błędnym ustalenie stron postępowania, - art. 81 k.p.a., poprzez brak umożliwienia wypowiedzenie się w sprawie dowodów zgromadzonych w toku postępowania, - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym również brak wysłuchania skarżącego przed wydaniem decyzji, - art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę sprzecznej z przepisami prawa tj. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co stanowi rażące naruszenie prawa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uchylając zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji dał wyraz ocenie, że decyzje te zapadły z naruszeniem przepisów prawa. Wbrew ocenie organów R. S., wnioskujący o wznowienie postępowania, ma podstawy do skutecznego powoływania się na zaistnienie przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.. Jest bowiem podmiotem, który ma przymiot strony w postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 k.p.a. (każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), zostało zawężone przez przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane do inwestora oraz właściciela, użytkownika wieczystego lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę stronami, w rozumieniu art. 28 k.p.a., są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Tak więc inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu są stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Przez obszar oddziaływania obiektu, stosownie do art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Do przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, należą m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska oraz przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, w tym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako aktu prawa miejscowego. Przymiot strony właściciela sąsiedniej nieruchomości w stosunku do działki inwestora może wynikać także z ochrony przysługującego mu prawa własności. Wbrew stanowisku organów skarżący, wnoszący na podstawie przesłanki opisanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę, wskazał na przepisy prawa materialnego, z których wywodzi przymiot strony tego postępowania. Chodzi bowiem o przepisy prawa miejscowego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podnosił, że doszło do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji niedopuszczalnej w świetle ustaleń obowiązującego planu. Sąd podkreśla - skarżący jako właściciel nieruchomości bezpośrednio graniczącej z działką objęta inwestycją ma szczególne prawo dochodzenia by inwestycja tam dopuszczana odpowiadała ładowi przestrzennemu, jaki przewidziany jest dla tego obszaru w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Według art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - ,,Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego". Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U.2017.1073). ,,Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego". Taka kwalifikacja planu miejscowego obowiązywała także w dniu wydania decyzji ostatecznej. Tym samym to właśnie normy prawa miejscowego, zawarte w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego stanowią te, z których wynikał interes prawny skarżącego do udziału w charakterze strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Skoro zaś nie był stroną tego postępowania bez własnej winy to wypełnia się przesłanka wznowieniowa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozpoznając sprawę ponownie we wznowionym postępowaniu organ będzie miał na uwadze stanowisko Sądu. Przyjmie, że zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Badając sprawę we wznowionym postępowaniu organ zbada w szczególności to, czy projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Należy zauważyć, że plan ten dla terenu inwestycji stanowi cyt.: "ustala się adaptację istniejącego dworca autobusowego do czasu realizacji kompleksu dworca kolejowo-autobusowego, w sąsiedztwie istniejącego dworca PKP. Docelowe przeznaczenie terenu pod centrum handlowo-usługowe". Jak wynika z akt sprawy, istniejący pierwotnie obiekt - dworzec objęty został decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., Starosty [...] o rozbiórce. Tym samym przedmiotowy w sprawie wniosek o pozwolenie na budowę nie zdaje się być związany z przewidzianą w ww. planie adaptacją istniejącego dworca. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 200 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).