VII SA/Wa 2519/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W., M.S., W. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem skargi i wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. z dnia [...] maja 2016 r., ustalające opłatę legalizacyjną w związku z budową budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] w miejscowości R.. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazano, że nieuiszczenie opłaty legalizacyjnej niesie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody poprzez dokonanie rozbiórki budynku mieszkalnego skarżących. Ewentualna rozbiórka spowoduje natomiast trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu pod warunkiem zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy, a mianowicie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może być uwzględniony, albowiem postanowienie to nie podlega przymusowemu wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 49 ustawy Prawo budowlane, umożliwiającego legalizację obiektu budowlanego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. Ustalana w tym trybie opłata legalizacyjna nie podlega przymusowemu ściągnięciu, a jej nieuiszczenie może stać się podstawą do wydania decyzji o nakazie rozbiórki, która podlega odrębnemu zaskarżeniu. Niewątpliwie jednak ewentualna rozbiórka jest bezpośrednim skutkiem decyzji w tym przedmiocie, a jedynie pośrednim postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Dlatego też to na etapie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie nakazu rozbiórki strona może oczekiwać ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania. Postanowienie w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy, gdyż orzeka ono wyłącznie o wysokości tej opłaty, nie nakłada natomiast ani nie stwierdza obowiązku jej uiszczenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. II OZ 29/16, z dnia 19 października 2011 r. sygn. II OZ 984/11 Lex nr 1152339, z dnia 30 stycznia 2008 r. sygn. II OZ 44/08, z dnia 21 lutego 2008 r. sygn. II OZ 114/08 Lex nr 1043501). Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.