VII SA/Wa 252/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 27 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. i W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz T. i W. S. kwotę 200 zł (dwustu złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] października 2003 r. Nr [...], działając na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) oraz art. 104 kpa (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) nakazał T. i W. S. dokonanie rozbiórki robót budowlanych samowolnie wykonanych przy budowie garażu obejmujących fundamenty (...) na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż inwestor nie przedłożył dokumentów potwierdzających legalność wykonywania w/w robót. Organ podniósł ponadto, że w sprawie przedmiotowej inwestycji Wojewódzki Oddział Służby Ochrony Zabytków Województwa [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2003 r. odmówił uzgodnienia pod względem konserwatorskim zamiaru budowy garażu z wieloma stanowiskami parkingowymi na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Wobec powyższego wypełniona została przesłanka normy prawnej określonej w art. 48 ust.1 ustawy – Prawo budowlane. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2004 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku T. i W. S., działając na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 kpa (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż badana w trybie nadzoru decyzja nie jest obarczona żadną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Nieruchomość przy ul. [...] w [...] znajduje się na obszarze objętym nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Postanowieniem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Ochrony Zabytków na [...] z [...] listopada 2003 r. odmówiono uzgodnienia pod względem konserwatorskim projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy garażu z wieloma stanowiskami parkingowymi na w/w nieruchomości. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego biorąc pod uwagę samowolnie wykonane roboty budowlane i ich niezgodność z obowiązującym w dacie rozstrzygania miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego dla [...] rozstrzygnięcie Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] jest prawidłowe. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na mocy art. 138 § 1 pkt 1 kpa (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania T. S., decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że teren, na którym realizowana była przedmiotowa inwestycja objęty jest nadzorem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Inwestor nie posiadał wymaganego pozwolenia na budowę. Stwierdzenie zatem, w wyniku przeprowadzonych w dniu [...] kwietnia 2003 r. oględzin, samowoli budowlanej obligowało organ do wydania decyzji o nakazie rozbiórki. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można uznać, ze decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] października 2003 r. obarczona jest kwalifikowaną wadą rażącego narusza prawa. Skargę na powyższą decyzję złożyli T. i W. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej wskazane. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie podkreślić należy, iż uchybienie ustawowego terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kpa na wniesienie odwołania powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy zobowiązany jest więc w postępowaniu wstępnym ustalić, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym ustawą terminie. Rozpatrzenie odwołania złożonego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Taka sytuacja oznacza bowiem poddanie weryfikacji decyzji ostatecznej, korzystającej z ochrony trwałości na mocy art. 16 § 1 kpa. W przedmiotowej sprawie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] jako organu pierwszoinstancyjnego wydana została w dniu [...] października 2004 r. Jak wynika z dowodów znajdujących się w aktach sprawy została ona doręczona T. S. w dniu [...] października 2004 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął więc z dniem [...] listopada 2004 r. Tymczasem T. S. złożyła odwołanie od nin. decyzji dopiero w dniu [...] listopada 2004 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 129 § 1 kpa. Na fakt wniesienia odwołania po terminie zwracał też uwagę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w piśmie przewodnim z dnia [...] listopada 2004 r. przekazującym odwołanie wraz z aktami organowi II instancji. Te kwestie nie były jednak w ogóle przedmiotem oceny przez organ odwoławczy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrzył odwołanie merytorycznie, pomimo, iż zostało wniesione po terminie, wobec czego - stosownie do treści art. 134 kpa - winien był wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Ocenie, w postępowaniu odwoławczym. poddana została zatem decyzja, która miała przymiot ostateczności. Z tego powodu decyzja organu odwoławczego dotknięta jest kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, skutkującą stwierdzeniem jej nieważności. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 152 w/w ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.