VII SA/Wa 252/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej J. K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...] września 2014 r. na podstawie art. 48 ust 4 , art. 52, art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 81 ust. 1 pkt. 2, ust. 4, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. . z 2013 r. poz. 267), nakazał J. K. rozbiórkę obiektu gospodarki wodnej - zbiornika wodnego, na działkach nr ew. [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], poprzez jego zasypanie. W uzasadnieniu Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...] podał, że w dniu [...].02.2014r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie obiektu gospodarki wodnej - zbiornika wodnego. Postanowieniem z dnia [...].06.2014r. wstrzymał roboty budowlane oraz nałożył obowiązek sporządzenia i przedłożenia dokumentów wskazanych w art. 48 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane tj: czterech egzemplarzy projekt budowlanego zbiornika wodnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością wskazaną w sentencji na cele budowlane, zaświadczenia Wójta Gminy [...] o zgodności wyżej wymienionego obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o legalizacji urządzenia wodnego zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 17 lipca 2001 roku- Prawo wodne (Dz. U. z 2012r. poz. 145 ze zmianami). Obowiązek wynikający z tego postanowienia zobowiązana powinna wykonać w terminie trzech miesięcy licząc od dnia doręczenia postanowienia tj. do dnia [...].09.2014 r. Skoro J. K. nie wykonała postanowienia, to organ zastosował art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego i nakazał rozbiórkę. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2014r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].09.2014 r. nakazującej J. K. dokonanie rozbiórki obiektu gospodarki wodnej - zbiornika wodnego poprzez jego zasypanie, znajdującego się na terenie obejmującym działki oznaczone nr ew. [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] w związku z wnioskiem G. C. w dniu [...].02.2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie obiektu gospodarki wodnej - zbiornika wodnego, znajdującego się na terenie obejmującym działki oznaczone nr ew. [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...]. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...].06.2014 r. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie w/w obiektu gospodarki wodnej - zbiornika wodnego oraz nałożył obowiązek przedłożenia dokumentów wskazanych w art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego celem legalizacji obiektu. W związku z nieprzedłożeniem wymaganych dokumentów obiektu organ I instancji decyzją z dnia [...].09.2014 r. nakazał właścicielowi – J. K. obowiązek dokonania całkowitej rozbiórki przedmiotowego obiektu gospodarki wodnej. Odwołanie złożyła J. K. Organ I instancji podczas oględzin w dniu 10.04.2014 r. ustalił, że na terenie obejmującym działki nr ew. [...] położone w miejscowości [...], gm. [...] znajduje się staw ziemny o nieregularnym kształcie, dającym się wpisać w prostokąt o długości boków 78,5 m i 204,0 m. Staw ten posiada pomost drewniany od strony zachodniej z wysepką w kształcie koła, która jest połączona z brzegiem mostkiem (kładką) konstrukcji stalowej. Obecny podczas oględzin, J. R. - ojciec zobowiązanej oświadczył, że był inwestorem przedmiotowego stawu ziemnego i wybudował go około 1999 r. Wskazał, że pierwotnie w tym samym miejscu istniał staw, którego daty budowy nie pamiętał, a który został przez niego pogłębiony w 1999 r. Nie dysponował żadną dokumentacją dotyczące stawu. Oświadczył, że staw pełni funkcje rekreacyjne, nie był zarybiony, ale nie wykluczył, że ryby są . W tym kontekście organ wskazał, że w myśl art. 28 Prawa budowlanego "Roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budową, z zastrzeżeniem art. 29-31". Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), pod pojęciem urządzenia wodnego rozumie się urządzenie służące kształtowaniu zasobów wodnych oraz korzystaniu z nich, w tym m. in. stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków, rekreacji lub innych celów (pkt c w/w przepisu). Przedmiotowy staw ziemny o nieregularnym kształcie rzutu dającym się wpisać w prostokąt o długości boków 78,5 m i 204,0 m służy celom rekreacyjnym (co potwierdzają zapisy operatu wodnoprawnego stawu ziemnego sporządzonego przez mgr inż. R. P. w ramach postępowania prowadzonego przez Starostwo Powiatowe w [...]). Przed przystąpieniem do wykonania jego budowy inwestor powinien uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę, gdyż tego typu budowla nie należy do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, o których mowa w art. 73 ust. 1 Prawa wodnego i nie podlega wyłączeniu, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego. Katalog wskazany w art. 29 Prawa budowlanego ma charakter zamknięty, a zatem wszystkie obiektu i roboty budowlane w nim nie wymienione podlegają obowiązkowi uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Interpretacja przepisów dokonania w tym zakresie w odwołaniu nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na samowolne wykonanie prac, skarżąca dopuściła się samowoli budowlanej, którą reguluje art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. We wskazanym wyżej ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych. Inwestor nie przedstawił wymaganych do legalizacji dokumentów, wypełniona została więc dyspozycja 48 ust. 4 Prawa budowlanego zobowiązująca organ do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego budynku letniskowego. Z dokonanych ustaleń organu wojewódzkiego wynikało, że Starosta [...] na podstawie art. 64a ust. 2 ustawy Prawo wodne decyzją z dnia [...].06.2014 r., zalegalizował wykonane urządzenie wodne jakim jest staw ziemny, zlokalizowany na działkach oznaczonych nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...], gmina [...]. Zgodnie z w/w przepisem " Organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może wydać decyzją o legalizacji urządzenia wodnego, jeżeli lokalizacja tego urządzenia nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów art. 63, ustalając jednocześnie, w drodze postanowienia, wysokość opłaty legalizacyjnej, wynoszącą 10- krotność opłaty skarbowej za wydanie pozwolenia wodnoprawnego ". Zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów Prawa wodnego w odniesieniu do urządzeń wodnych. Z kolei w myśl art. 62 ust. 2 Prawa wodnego przepisy art. 63 - 66 tej ustawy nie naruszają przepisów Prawa budowlanego. Wzajemne relacje między tymi ustawami wskazują że w stosunku do urządzeń wodnych, zdefiniowanych w art. 9 ust. 1 pkt 19 Prawa wodnego, stosuje się łącznie przepisy obu wskazanych wyżej ustaw. Oznacza to, że przy braku szczególnych zwolnień, wykonanie urządzenia wodnego będzie wymagało zarówno pozwolenia na budowę (albo zgłoszenia), jak i pozwolenia wodnoprawnego. W ocenie organu wojewódzkiego uzyskanie w/w pozwolenia wodnoprawnego nie zwalniało z obowiązku inwestora uzyskania pozwolenia na budowę. W związku z powyższym zdaniem organu wojewódzkiego organ I instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowy zbiornik wodny wykonano w warunkach samowoli budowlanej i zasadnie przeprowadził postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Argumenty podnoszone w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. J. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 roku. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: art. 7, art. 8, art. 11 oraz 107 § 2 i 3 k.p.a., polegające w szczególności na: - niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o nakazie rozbiórki, - nie wzięcie pod uwagę faktu, że roboty budowlane zostały wykonane w 1999 roku, - brak zbadania czy przymiot strony w tym postępowaniu posiadają również inne podmioty, - niepełne uzasadnienie decyzji, - błędną ocenę prac związanych z wykonaniem stawu ziemnego w oparciu o przepisy obecnie obowiązujące, a nie przepisy Prawa budowlanego i Prawa wodnego obowiązujące w dniu wykonania robót, - wadliwy tryb legalizacji na podstawie art. 48 Prawa budowlanego , - brak wyjaśnienia charakteru przedmiotowego zbiornika, celu w jakim został on wybudowany i funkcji jaką on faktycznie pełni. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. - zasady niedziałania prawa wstecz, poprzez dokonanie oceny prawnej wykonanych przez poprzednika prawnego skarżącej robót w oparciu o przepisy ustawowe, które weszły w życie dopiero po wykonaniu tych robót, - naruszenie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do robót zrealizowanych w 1999 roku. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ I instancji nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, naruszył zasadę niedziałania prawa wstecz, przyjął błędną podstawę prawną procedury legalizacyjnej. Nie ustalił wszystkich stron postępowania administracyjnego, w szczególności pominął Skarb Państwa - władający działką nr [...], która nie ma ustalonego właściciela. Dalej skarżąca wywodziła, że zasypanie stawu zlokalizowanego w tym miejscu od nieustalonego czasu, a w obecnej formie co najmniej od 15 lat, wpłynie negatywnie na stosunki wodne. W toku postępowania PINB przyjmował, że staw zlokalizowany jest na działkach ewidencyjnych nr [...] pomijając działkę nr [...]. Koniecznym było określenie daty wykonania robót budowlanych jak i charakteru prawnego tego stawu. Ustalenie daty wykonania robót budowanych wpływa na ich kwalifikację. Ocena prawna robót powinna być dokona w oparciu o obowiązujące w dacie ich wykonania przepisy Prawa budowlanego. Ocena ta powinna objąć również obowiązujące w tym okresie przepisy Prawa wodnego. Nie wyjaśniono, czy staw ziemny stanowi urządzenie melioracji wodnej szczegółowej, czy pełni on funkcję melioracyjną i wybudowany został w celu odwodnienia i ochrony gruntów przed podtopieniami. Ewentualne zaliczenie przedmiotowego obiektu do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych rzutowałby na tryb legalizacji obiektu. Urządzenia melioracji wodnych szczegółowych były i są obecnie (poza stawami hodowlanymi oraz urządzeniami usytuowanymi w granicach parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i ich otulin ) zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zakwalifikowania obiektu do odpowiedniej procedury legalizacyjnej wymagało ustalenia celu wykonania przedmiotowego zbiornika wodnego. Funkcję rekreacyjną organ II instancji ustalił na podstawie oświadczenia poprzednika prawnego skarżącej – J. R. Organ nie odniósł się do kwestii istnienia w tym samym miejscu stawu przed 1999 rokiem oraz wskazania na odwadniający cel obiektu. Zatem funkcję obiektu ustalono na podstawie niepełnego materiału dowodowego, co stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Realizacja rozbudowy stawu miała miejsce w 1999 roku. Twierdzenia dotyczące daty rozbudowy stawu nie zostało przez organy podważone. Tym samym należało przyjąć (zgodnie z wówczas obowiązującym brzmieniem art. 30 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt. 4 prawa budowlanego), że roboty te wymagały jedynie zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę. Obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę stawów ziemnych został wprowadzony dopiero nowelizacją Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r., tj. w czasie gdy staw już był wykonany. Wcześniej tego rodzaju roboty budowlane jako wymienione w art. 39 ust. 2 pkt. 4 Prawa budowlanego wymagały zgłoszenia, gdyż zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 pkt. 4 Prawa wodnego, ziemne stawy są zaliczane do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. Z przepisów Prawa budowlanego obowiązujących w 1999 r. wynikało, że z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są roboty budowlane polegające na wykonaniu i na remoncie urządzeń melioracji szczegółowych poza obszarami parków narodowych, rezerwatów przyrody i ich otulin. Definicja urządzeń melioracji wodnej obowiązująca czasie realizacji obiektu, zawarta w Prawie wodnym z 1974 r. znacznie różni się od aktualnie obowiązującej. W art. 91 wskazano, że do melioracji wodnych szczegółowych zalicza się, miedzy innymi "(...) groble na obszarach nawadniania, drenowania, deszczownie wraz z pompami przenośnymi, stawy rybne oraz inne podobne urządzenia". Zwrot "inne podobne urządzenia" wskazuje, na to że staw inny niż rybny, należy do kategorii takich urządzeń podobnych - wobec braku w przepisach prawa szczegółowej definicji w tym zakresie. 10. Dlatego postępowanie legalizacyjne winno być wszczęte przez organ administracyjny w oparciu o art. 49b a nie art. 48 Prawa budowlanego. Zakres obowiązków nakładanych na inwestora w procedurze legalizacyjnej opartej o art. 48 ust. 3 i opartej o art. 49b ust. 2 nie jest tożsamy. Dokonując oceny prawnej wykonanych przez poprzednika prawnego skarżącej robót w oparciu o przepisy ustawowe, które weszły w życie dopiero po wykonaniu tych robót, organy administracji obu instancji naruszyły fundamentalną zasadę niedziałania prawa wstecz (lex retro non agit). J. K. nie była inwestorem robót związanych ze realizacją stawu a nieruchomość nabyła w istniejącym stanie faktycznym. Po wszczęciu postępowania, w dniu [...] czerwca 2014 r., skarżąca uzyskała decyzję Starosty Powiatowego w [...] znak [...] legalizującą wykonane urządzenie wodne jakim jest przedmiotowy staw ziemny oraz uiściła nałożoną na nią opłatę legalizacyjną. Legalizacja urządzenia wodnego nie naruszała przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów prawa wodnego. W toku postępowania administracyjnego nie wyjaśniono w jakiej dacie i na jakiej podstawie prawnej dokonano przeniesienia rowu melioracyjnego z działki o numerze [...] do obecnego koryta. Nie wyjaśniono jaka była wielkość tego zbiornika wodnego przed pracami wykonanymi przez J. R. Ani jaki powinien być zakres jego zasypania. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu organy nie dokonały dostatecznych ustaleń faktycznych w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Racje miała skarżąca podnosząc, iż kluczowym dla przedmiotowego postępowania było określenie daty wykonania robót budowlanych jak i określenie charakteru prawnego obiektu, który powstał w wyniku ich realizacji. Ustalenie daty wykonania robót miało istotny wpływ dla zgodnej z przepisami Prawa budowlanego ich kwalifikacji. Co do zasady ocena prawna samowoli budowlanej powinna być dokona w oparciu o obowiązujące w dacie wykonania robót przepisy Prawa budowlanego. Przedmiotem postępowania był obiekt budowany będący zbiornikiem wodnym, dlatego ocena prawna powinna objąć również obowiązujące w tym okresie przepisy Prawa wodnego. W odniesieniu do obiektów i urządzeń budowlanych będących jednocześnie urządzeniami wodnymi zastosowanie mają bowiem, zarówno przepisy ustawy Prawo budowlane jak i ustawy Prawo wodne. W odniesieniu do przedmiotowego stawu – zbiornika wodnego, nie przeprowadzono postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia jego charakteru. W szczególności nie analizowano, czy staw nie stanowi urządzenia melioracji wodnej szczegółowej, czy nie pełni on funkcji melioracyjnej i czy jego budowa nie miała na celu odwodnienia gruntów. Wyjaśnienie powyższej kwestii było istotne, gdyż ewentualne zaliczenie przedmiotowego obiektu do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych rzutowałby na tryb legalizacji obiektu. Urządzenia melioracji wodnych szczegółowych były i są obecnie (poza stawami hodowlanymi oraz urządzeniami usytuowanymi w granicach parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych i ich otulin ) zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W szczególności, zakwalifikowanie lub nie, przedmiotowego obiektu do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych na gruncie ustawy Prawo wodne z 1974 r. (kwestia ustalenia czy ta ustawa miałaby zastosowanie), wymagało uprzedniej oceny, czy służył on celom o których mowa w art. 90 ww. ustawy. Ustawa Prawo wodne z 1974r., stosowanie do brzmienia art. 91 ust. 4 pkt. 2 zaliczyła do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, między innymi, stawy rybne oraz inne podobne urządzenia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji organu pierwszej instancji, brak jest rozważań co do charakteru przedmiotowego obiektu, celu w jakim został on zrealizowany i funkcji jaką faktycznie pełni. Wprawdzie w toku oględzin wskazano na funkcję rekreacyjną obiektu - oświadczenia poprzednika prawnego skarżącej – J. R., ale nie zostało ono w żaden sposób zweryfikowane. J. R., wskazał na istnienie w tym samym miejscu stawu przed 1999 rokiem oraz odwadniający cel realizacji obiektu. Inwestor wskazał, że zbiornik nie pełni funkcji hodowlanej ryb, ani też nie jest przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej i że staw wykonany został na działce stanowiącej podmokłą łąkę. Brak ustaleń w powyższym zakresie stanowił o istotnym naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W dokumentacji zebranej w sprawie nie znajduje się żaden dowód weryfikujący powyższe twierdzenia czy, wskazujący na odmienny termin realizacji inwestycji oraz datę i etapowość jego powstania. Przyjmując, że roboty budowlane przy stawie zakończono w 1999 roku, to można by, jak słusznie wywodzi się w skardze, ustalić, że wymagały jedynie zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę (zgodnie z wówczas obowiązującym brzmieniem art. 30 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt. 4 Prawa budowlanego). Obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę stawów ziemnych został wprowadzony nowelizacją Prawa budowlanego, która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r. Należy wskazać, że zakres obowiązków nakładanych na inwestora w procedurze legalizacji samowoli budowlanej nie jest jednakowy, a zależny od tego czy inwestora miał obowiązek uzyskania pozwolenia budowlanego, czy obowiązek dokonania zgłoszenia. W toku prowadzonego postępowania celowe było także odniesienie się do kwestii związanych z położeniem przedmiotowego stawu, także na działce nr [...], o powierzchni 0,3672 ha, która według zapisów ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], nie ma ustalonego właściciela, a władającym jest Skarb Państwa. Zatem przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ uwzględni powyższe uwagi, wyjaśni możliwie dokładnie stan faktyczny, a zwłaszcza podnoszone w tym uzasadnieniu kwestie, oraz podejmie stosowne rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. i 200 orzekł jak w sentencji wyroku.