VII SA/Wa 2527/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi M. w W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych obowiązków skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2013r. znak: [...],[...]Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 138 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) w związku z art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej, po rozpatrzeniu odwołania M.ul. [...],[...]Ww od decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...]z dnia [...]lipca 2013r. znak: [...] w sprawie poprawy warunków przeciwpożarowych w budynku przy ul. [...] w W. – uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu realizacji obowiązku określonego w pkt. 1 decyzji i w tym zakresie ustalił nowy termin realizacji obowiązku w pkt. 1 – do dnia 31 grudnia 2013r. i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg: W dniu 9 i 10 lipca 2013r. przedstawiciele Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej [...] przeprowadzili czynności kontrolno - rozpoznawcze w wielorodzinnym budynku mieszkalnym przy ul. [...] w W.. Podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie zabezpieczenia przeciwpożarowego w/w budynku. Mając powyższe na uwadze Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] decyzją z dnia [...]lipca 2013r. znak [...] zobowiązał M. w W. do podłączenia systemu sygnalizacji pożarowej w garażu podziemnym do monitoringu pożarowego PSP (w pkt. 1) oraz wyposażenia garażu podziemnego w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktem poboru wody w postaci hydrantu 33 (w pkt. 2). M. pismem z dnia 6 sierpnia 2013r. złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji do organu odwoławczego. Strona w swoim odwołaniu zaskarżyła decyzję wnosząc o zmianę terminu wykonania obowiązku określonego w pkt. 1 oraz uchylenie w całości obowiązku określonego w pkt. 2. Organ I instancji przesyłając odwołanie przy piśmie z dnia 19 sierpnia 2013 r. nie znalazł podstaw do uchylenia lub zmiany przedmiotowej decyzji. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] września 2013r., uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] lipca 2013r, w części dotyczącej terminu realizacji obowiązku określonego w pkt. 1 decyzji i w tym zakresie ustalił nowy termin realizacji obowiązku w pkt. 1 – do dnia 31 grudnia 2013r. i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że obowiązek, którego dotyczy decyzja w pkt. 2 jest obowiązkiem samoistnym, wynikającym z § 19 ust. 2 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109, poz. 719). Przepisy te w rozdziale końcowym w § 44 wskazują przypadki, których nie dotyczą w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. W katalogu tym nie zawarto cytowanego § 19 ust. 2 pkt. 1 stanowiącego o wyposażeniu garażu podziemnego w instalację wodociągową przeciwpożarową z odpowiednim rodzajem punktów poboru wody (hydranty 33). W ocenie organu, w kontekście powyższego nieuprawnione jest przywołanie przez skarżącego przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz ich zakresu obowiązywania w stosunku do budynku istniejącego, determinowanych warunkami zagrażającymi życiu ludzi, do których należą nieprawidłowości z zakresu ewakuacji a nie brak instalacji hydrantowej w budynku. Potwierdza to bowiem § 16 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia MSWiA w rozdziale 4 "Ewakuacja'". Organ podkreślił, że w związku z powyższym, przywoływane przepisy techniczno - budowlane nie mają zastosowania w rozstrzygnięciu obecnego przedmiotu postępowania. Ponadto, organ zauważył, że strona została pouczona przez organ I instancji o możliwości zastosowania rozwiązań zamiennych w stosunku do obowiązku określonego w zaskarżonej decyzji z zachowaniem trybu określonego w zastosowanej podstawie prawnej zgodnie, z którą dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, jeżeli zapewniają one niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu. Przepis ten, jak wyjaśniono stronie w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym, stanowi uprawnienie dla właścicieli budynków - jako tryb postępowania, z którego strona może skorzystać np. w przypadku, gdy uzna, iż wykonanie nałożonego obowiązku w sposób wynikający wprost z przepisów jest niemożliwe z powodu lokalnych uwarunkowań. Organ odwoławczy w pkt. 1 decyzji uwzględnił wniosek o rozstrzygnięcie poprzez określenie nowego terminu realizacji i przychylił się w tym zakresie, znajdując uzasadnienie w przygotowaniu do realizacji przedsięwzięcia w aspekcie sfery technicznej, organizacyjnej oraz przetargowej. Zdaniem organu odwoławczego, komendant miejski PSP w sposób szczegółowy określił zakres nieprawidłowości oraz sposób w jaki należy decyzję zrealizować. Wypełnił bowiem wymagania określone w art. 107 Kpa tworząc decyzję czytelną i zrozumiałą, zawierającą wszystkie elementy jakie decyzja winna posiadać. Wedle organu odwoławczego, organ I instancji wykazał staranność w ustaleniu okoliczności faktycznych oraz zebranych dowodów, a jego działania w obronie praworządności uwzględniają przede wszystkim interes społeczny jakim jest również zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańcom budynku. Wypełnia to również ustawową delegację dla działań organów PSP określoną ustawą o Państwowej Straży Pożarnej oraz o Ochronie Przeciwpożarowej. Podsumowując organ stwierdził, że w odniesieniu do zaskarżonej decyzji, organ PSP podejmując przedmiotową decyzję działał na podstawie i w granicach prawa. Wskazane akty prawne mogły też być przez organ stosowane do budynku, który został wybudowany zanim weszło w życie powołane rozporządzenie MSWiA. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, należało stosować zasadę bezpośredniego działania nowego prawa, wprowadzającego nowe, skuteczniejsze środki ochrony przeciwpożarowej budynku. Wskazane akty prawne mogły też być przez organ stosowane do budynku, który został wybudowany zanim weszło w życie powołane rozporządzenie MSWiA, w którym wskazane zostały obiekty, gdzie stosowanie tego typu rozwiązań jest obligatoryjne, których zakres odnosi się również do przedmiotowego budynku, w przedmiocie określonym zaskarżoną decyzją. M. w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]września 2013r. Strona skarżąca zaskarżyła decyzję w całości, zarzucając jej: 1) nieważność na podstawie art. 156 §1 pkt 5 k.p.a oraz 156 § 1 pkt 2 k.p.a., 2) rażące naruszenie § 2 ust. 1, § 207 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, 3) naruszenie przepisów art. 6, 7, 8, 77 § 1, 107 § 3 i 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazując na powyższe, strona skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w całości, 2) na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosimy także o stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej instancji -tj. decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] lipca 2013 r, znak: [...] w całości, względnie o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w całości, 2) na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosimy także o uchylenie decyzji pierwszej instancji - tj. decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...]lipca 2013 r., znak: [...] co do pkt 2. Strona skarżąca wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także zasądzenie kosztów niniejszego postępowania wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że budynek przy ul. [...] w W., a także garaż znajdujący się w wymienionym budynku wybudowany został na podstawie pozwolenia na budowę oraz zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i oddany do użytkowania w roku 1995. Obowiązek zawarty w zaskarżonej decyzji, w jej pkt. 2, pozostaje w sprzeczności z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu podkreślono, że przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, a także oświetlenia awaryjnego w/w rozporządzenia, o którym mowa w § 181 stosuje się z uwzględnieniem § 2 ust. 2 tego Rozporządzenia również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi. W ocenie strony skarżącej, z uwagi na fakt, iż wyjątek ujęty w § 207 ust. 2 przytoczonego rozporządzenia nie został uchylony, a z podstawy prawnej oraz uzasadnienia do pkt. 2 decyzji organu I instancji nie wynika, aby brak hydrantu w garażu stanowił zagrożenie życia ludzi (stanowi jedynie pewne utrudnienie w początkowej fazie rozwoju pożaru), wydany nakaz wyposażenia garażu podziemnego w hydrant wewnętrzny 33 jest nieuprawniony. Strona skarżąca zarzuciła organowi brak dokonania ustaleń czy budynek zagraża życiu ludzi, co w jej ocenie uzasadnia również postawienie organowi zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. Na poparcie stawianych zarzutów strona skarżąca powołała się na wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2012r. sygn. Akt II OSK 327/2009 (Lex Polonica nr 2419340), a także na wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 marca 2010r. sygn. Akt II SA/Ke 86/2010 (Lex Polonica nr 2818665). Strona skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, jakoby wymóg określony w § 19 ust. 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów ma charakter autonomiczny i istnieje niezależnie od innych uregulowań zawartych w przepisach prawa budowlanego. Przepisy przywołanego Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawierają bowiem regulacje dotyczące rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego budynków, które stosuje się do budynków już wzniesionych pod pewnymi, ściśle określonymi warunkami, które nie występują w realiach niniejszej sprawy, a tym samym nie mogą być stosowane rozwiązania narzucone przez przepisy, które weszły w życie wiele lat po oddaniu budynku do użytkowania. W związku z powyższym, strona skarżąca stwierdziła, że w sprawie zostały wypełnione przesłanki nieważności decyzji opisane w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Dodatkowo, zdaniem strony skarżącej decyzje noszą znamiona nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem nałożenie na skarżącą obowiązków w sposób, w jaki to uczyniono, czynią je niewykonalnymi. Ponadto, wykonanie przez Spółdzielnię przedmiotowych obowiązków, w sytuacji gdy tak naprawdę nie wiadomo jakie czynności i w jaki sposób mają zostać wykonane narażają skarżącą na poważne wydatki. W ocenie strony skarżącej zostały również naruszone art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., bowiem organy nie ustaliły wszechstronnie i wyczerpująco stanu faktycznego, a ciężar wyjaśnienia sprawy przerzuciły na stronę. Organ odwoławczy, zdaniem strony skarżącej, dodatkowo naruszył art. 138 § 2 k.p.a., bowiem stan sprawy obligował go uchylenia decyzji I instancji i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Organ zwrócił uwagę na fakt, iż obowiązujące przepisy przeciwpożarowe w rozdziale końcowym w § 44 wskazują jednoznacznie przypadki, których nie dotyczą w stosunku do obiektów wzniesionych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. W katalogu tym nie zawarto cytowanego § 19 ust. 2 pkt. 1 stanowiącego o wyposażeniu garażu podziemnego w instalację wodociągową przeciwpożarową z odpowiednim rodzajem punktów poboru wody ( hydranty 33 ). W kontekście powyższego, zdaniem organu, nieuprawnione jest przywołanie przez skarżącego przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz ich zakresu obowiązywania w stosunku do budynku istniejącego, determinowanych warunkami zagrażającymi życiu ludzi, do których należą nieprawidłowości z zakresu ewakuacji a nie brak instalacji hydrantowej w budynku. Potwierdza to bowiem § 16 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia MSWiA w rozdziale 4 "Ewakuacja". Przywoływane przepisy techniczno - budowlane zatem nie mają zastosowania w rozstrzygnięciu obecnego przedmiotu postępowania. Jednocześnie organ wskazał, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego w kwestii terminów realizacji zaskarżonego obowiązku w pkt. 1 wypełniło żądania strony na etapie odwoławczym. Organ odwoławczy potwierdził, iż Komendant Miejski PSP [...] w sposób szczegółowy określił zakres nieprawidłowości oraz sposób w jaki należy decyzję zrealizować, zaś strona skarżąca posiada wszelkie możliwe narzędzia do egzekwowania zobowiązań w stosunku do spółdzielni przez poszczególnych użytkowników lokali mieszkalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. W przedmiotowej sprawie rzeczą Sądu, było poddanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, pod względem zgodności z przepisami prawa (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Zgodnie z art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009r. Nr 178, poz. 1380 ze zm.) - ochrona przeciwpożarowa polega na realizacji przedsięwzięć mających na celu ochronę życia, zdrowia i mienia przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem poprzez zapobieganie powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożaru, klęski żywiołowej lub innego miejscowego zagrożenia. W przedmiotowej sprawie postępowanie dotyczyło decyzji wydanej w wyniku czynności kontrolno – rozpoznawczych przeprowadzonych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W.. Postępowanie prowadzono na podstawie przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej oraz wydanego na mocy art. 13 ust. 1 i 2 tej ustawy, rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie przeciwpożarowej, ustawodawca nałożył na właściciela obiektu, budynku lub terenu obowiązek ochrony przeciwpożarowej polegający na wyposażeniu obiektu, budynku lub terenu w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice. (Wyjątki w tym zakresie zostały określone w ust. 1a - przejęcie odpowiedzialności za realizację obowiązku). Z kolei, zgodnie z art. 5 w/w ustawy, właściciel obiektu, budynku lub terenu, w sytuacji, gdy nie działa na nim jego własna jednostka ratownicza, ma obowiązek połączyć te urządzenia z obiektem komendy Państwowej Straży Pożarnej. W związku z kontrolą, która wykazała nieprawidłowości w zabezpieczeniu przeciwpożarowym budynku, organ nałożył na M. stosowne obowiązki w zakresie podłączenia systemu sygnalizacji pożarowej występującego w garażu podziemnym do monitoringu PSP oraz w zakresie wyposażenia garażu podziemnego w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktem poboru wody do celów przeciwpożarowych w postaci hydrantu wewnętrznego 33 z wężem półsztywnym. Należy podkreślić, iż obowiązki wskazane w decyzji mają charakter samoistny i wynikają wprost z przepisów prawa, a nie z uznania administracyjnego. Jak wskazał organ, nie są one związane z faktem prowadzenia w budynku jakichkolwiek prac remontowych, jego przebudową bądź zmianą sposobu użytkowania. Obowiązek dotyczący podłączenia sytemu sygnalizacji pożarowej do monitoringu Państwowej Straży Pożarnej wynika z § 28 ust. 1 pkt 17 i § 31 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a także z art. 5 ustawy z dnia 25 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej, zaś obowiązek związany z wyposażeniem garażu w hydrant 33 wynika z § 1 ust. 2, § 3 ust. 1 i § 19 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a także z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej. Powyżej wskazane rozporządzenie, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółdzielni, stosuje się również do budynków (starych) użytkowanych, między innymi takich jak ten, którego dotyczy przedmiotowa sprawa. Powyższa teza wynika zarówno z art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, jak i § 207 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 17 kwietnia 2007r., sygn. akt I OSK 745/06 - "zakres stosowania art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej nie został w akcie normatywnym w żaden sposób ograniczony w odniesieniu do tzw. budynków starych, czyli powstałych w okresie przed wejściem w życie tego przepisu. Co więcej, w § 207 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zawarta została wyraźna wskazówka, iż przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się również do użytkowanych budynków istniejących, jeżeli zagrażają one życiu ludzi". W świetle powyższej argumentacji należy podkreślić, że powołane w decyzji przepisy mają zastosowanie nie tylko do nowo powstających budynków, ale również do budynków powstałych przed dniem wejścia tych przepisów w życie. W razie, gdy okaże się, że budynki istniejące nie spełniają aktualnie obowiązujących wymogów przeciwpożarowych, konieczne jest nałożenie odpowiednich obowiązków mających na celu zapewnienie bezpieczeństwa przeciwpożarowego zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Retrospektywny charakter tych przepisów powoduje, że mają one za zadanie doprowadzenie starych budynków do nowych wymogów ochrony przeciwpożarowej, gwarantujących skuteczniejszą ochronę życia ludzkiego i mienia o znacznej wartości. Zgodnie z powyższym, w niniejszej sprawie nie zachodzi zarzucana przez stronę nieważność postępowania wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ w sposób prawidłowy zastosował w przedmiotowej sprawie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, a także ustawy z dnia 25 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej. Organ nie naruszył przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że przedmiotowy budynek, a konkretnie garaż przy ul. [...] w W. nie spełnia wymagań ww. przepisów w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Z protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z dnia 16 lipca 2013 r., sporządzonego przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...], wynika, że kontrolowany budynek w całości wraz z garażem podziemnym (przekraczającym powierzchnią 1500 m2) stanowi jedną strefę pożarową, a system sygnalizacji pożarowej występujący w garażu podziemnym nie jest podłączony do monitoringu PSP. Zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, system sygnalizacji pożarowej, obejmujący urządzenia sygnalizacyjno – alarmowe, służące do samoczynnego wykrywania i przekazywania informacji o pożarze, a także urządzenia odbiorcze alarmów pożarowych, urządzenia odbiorcze sygnałów uszkodzeniowych wymagany jest w garażach podziemnych, których powierzchnia strefy pożarowej przekracza 1500 m2. Ponadto, z protokołu wynika, że garaż podziemny posiada 81 miejsc postojowych, zaś zgodnie z § 19 ust. 2 rozporządzenia MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, jednokondygnacyjny, zamknięty garaż o więcej niż 10 miejscach postojowych musi być wyposażony w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktem poboru wody do celów przeciwpożarowych w postaci hydrantu wewnętrznego 33 z wężem półsztywnym. Zdaniem Sądu, z ww. ustaleń wynika, że jednokondygnacyjny garaż podziemny w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W. o 81 miejscach postojowych posiada system sygnalizacji pożarowej, który nie jest podłączony do stacji monitorowania PSP i nie jest wyposażony w instalację wodociągową przeciwpożarową z punktem poboru wody do celów przeciwpożarowych w postaci hydrantu wewnętrznego 33 z wężem półsztywnym. W ocenie Sądu, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, stosownie do treści art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz. U. 2009r., Nr 12, poz. 68, ze zm.), Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...], uprawniony był w drodze decyzji administracyjnej (decyzja z dnia [...]lipca m2013 r., znak: [...]) do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonych terminach. Spółdzielnia, powyższe obowiązki ma za zadanie wykonać zgodnie z decyzją i w terminach wskazanych przez organy. Należy przy tym podkreślić, iż w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Wbrew zarzutom strony skarżącej wydane decyzje swą wykonalne. Fakt wskazania w decyzji możliwości zastosowania rozwiązań zamiennych w żaden sposób nie świadczy o ich niewykonalności. Organ w pouczeniu decyzji, a także jej uzasadnieniu wskazał możliwość stosowania rozwiązań zamiennych zgodnie z wytycznymi rozporządzenia w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. Możliwość stosowania rozwiązań zamiennych, które nie spowodują pogorszenia warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu wynika wprost z § 1 ust. 2 rozporządzenia MSWiA w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów. W przepisie tym wskazano, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych uwarunkowaniami lokalnymi, wskazanymi w ekspertyzie technicznej rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, dopuszcza się, w uzgodnieniu z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, stosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do rozwiązań wskazanych m.in. w § 19 oraz w § 28 ust. 1 (a które stanowiły podstawę prawną wydanej decyzji). Ponadto, podkreślenia wymaga, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, a wbrew twierdzeniem strony skarżącej, organ nie musi szczegółowo wskazywać parametrów urządzenia ani sposobu wykonania obowiązków w zakresie technicznym. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 17 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2547/13) W ocenie Sądu, wydana decyzja jest zrozumiała, wykonanie obowiązków w niej nałożonych nie budzi wątpliwości, a skarżąca S. nie została pozbawiona możliwości zwrócenia się o ewentualne wyjaśnienia do organu. Wskazane w decyzji obowiązki i terminy ich wykonania nie budzą wątpliwości Sądu, co do ich zgodności z przepisami prawa i faktyczną możliwością ich realizacji. Terminy te już upłynęły, a w okolicznościach niniejszej sprawy pierwszorzędnym obowiązkiem skarżącej Spółdzielni powinno być zagwarantowanie ochrony zdrowia i życia - bezpieczeństwa użytkowników budynku pozostającego w zasobach S.. Jak bowiem wskazał organ, w razie zagrożenia pożarem, niewykonanie wskazanych w decyzji obowiązków przyczyni się do opóźnienia w zaalarmowaniu jednostek straży pożarnej, a także uniemożliwi podjęcie skutecznych działań gaśniczych. W ocenie Sądu, sytuacja finansowa Spółdzielni, wysokość nakładów koniecznych do wykonania obowiązków dostosowania przedmiotowego budynku do wymogów obowiązującego prawa, pozostają bez wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. Ponadto, w przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ drugiej instancji przepisów art. 6, 7, 8, 77 § 1, 107 § 3 i 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, organ działając na podstawie przepisów prawa w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, zawarł w uzasadnieniu decyzji fakty, na których oparł rozstrzygnięcie i podał prawidłową podstawę prawną decyzji. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).