VII SA/Wa 253/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy"), decyzją z [...] grudnia 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Z S (dalej: "skarżąca") oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] (dalej: "Spółdzielnia") od decyzji Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z [...] czerwca 2020 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że Wojewoda [...] powyższą decyzją z [...] czerwca 2020 r., znak: [...] (po wszczęciu postępowania na wniosek Z S), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2019 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K R (dalej: "inwestor") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działce nr ew. [...], obręb nr [...] miasta [...], przy ul. [...] wraz z wykonaniem robót budowlanych w istniejącym budynku położonym na działce nr ew. [...], obręb nr [...] miasta [...] przy ul. [...] (pozwolenie na budowę nie obejmuje budowy przyłączy do budynku). Z S oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...] złożyli odwołania od powyższego rozstrzygnięcia. GINB (utrzymując w mocy decyzję organu I instancji) wskazał na przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 k.p.a. Opisał również definicję rażącego naruszenia prawa. Podał, że przedmiotem inwestycji jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze oraz lokalami biurowymi i mieszkalnymi na wyższych kondygnacjach. Zakres (...) dokumentacji obejmuje projekt architektoniczny wraz z projektem zagospodarowania terenu budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działce nr ew. [...], wraz z pracami budowlano-adaptacyjnymi w budynku sąsiednim ul. [...] na działce [...] (Projekt budowlany - str. 25). Wyjaśnił, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. wg stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, dalej: "p.b.") pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b., powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. Inwestor - K R wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami (działki nr ew. [...]) na cele budowlane. Zatem nie doszło do rażącego naruszenia wymagań ustanowionych ww. przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki nr ew. [...], na których zaprojektowano sporną budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami wraz z wykonaniem robót budowlanych w istniejącym budynku, zlokalizowane są na terenie objętym zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] , w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (dalej: "m.p.z.p.", "plan miejscowy"), zmienionej uchwałą Rady Miejskiej w [...] z [...] marca 2017 r., nr [...], w sprawie uchwalenia częściowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Powyższe działki położone są na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem C-174MW - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna z przeznaczeniem dopuszczalnym usług nieuciążliwych, sieci i obiektów infrastruktury technicznej, dopuszczając wyłącznie lokalizację usług podstawowych. Pojęcie usług podstawowych zdefiniowano w § 4 pkt 18 ww. uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] sierpnia 2015 r., nr [...]. Zatem przedmiotowa inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. m.p.z.p. w zakresie przeznaczenia terenu. GINB zauważył, że nie stwierdzono również rażącego naruszenia innych przepisów planu miejscowego. W szczególności parametry projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami nie naruszają rażąco ustaleń co do wysokości zabudowy - wymagane trzy, maksymalnie cztery kondygnacje nadziemne w tym poddasze użytkowe (projektowany - budynek czterokondygnacyjny o wysokości 16,06 m - Projekt budowlany - Przekrój B-B, B1- B1 - nr rys. A-7 - str. 45); uzupełnienia od strony ulicy [...] istniejącej zabudowy w celu utworzenia ciągłej pierzei (projektowana zabudowa przylega bezpośrednio do istniejącej zabudowy od strony wschodniej, od strony zachodniej optyczną ciągłość pierzei zapewnia proj. furtka z ogrodzeniem . - Projekt budowlany, A. Część ogólna/Opis projektu zagospodarowania terenu - str. 26 ); minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy - 0,1 oraz maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy - 3,0 (projektowany - 2,01 - Projekt budowlany, A. Część ogólna/Opis projektu zagospodarowania terenu - str. 25), maksymalnej powierzchni zabudowy - 70% powierzchni działki budowlanej (projektowana - 68,3% - Projekt budowlany, A. Część ogólna/Opis projektu zagospodarowania terenu - str. 26); minimalnej powierzchni terenu biologicznie czynnego - 10% (projektowana - 17,5% - Projekt budowlany, A. Część ogólna/Opis projektu zagospodarowania terenu - str. 26), oraz kierunku kalenicy; linii zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, czy też obsługi komunikacyjnej. Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. GINB nie stwierdził, aby rozwiązania projektowe zatwierdzone kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę rażąco naruszyły przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2015, poz. 1422, z późn. zm.; według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji). W szczególności nie uchybiono rażąco przepisowi § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, który stanowi, że jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy (pkt 1) i 3 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien lub drzwi w stronę tej granicy (pkt 2). Zgodnie natomiast z § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1-9, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową (§ 12 ust. 10 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Organ odwoławczy wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - nr rys. ZT-1 - str. 35A) wynika, że elewacja północna projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na poziomie I kondygnacji - bez otworów - została zaprojektowana w odległości 3,05 m od granicy z działką nr ew. [...] i 3,09 m od granicy z działką nr ew. [...], natomiast na poziomie kondygnacji ll-IV - z otworami - została zaprojektowana w odległości 5,46 m od granicy ww. działki nr ew. [...] oraz około 8 m od granicy z działką nr ew. [...]. Elewacja południowa projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami z otworami została zaprojektowana w odległości 2,69 m od granicy z działką drogową (ul. [...]). Elewacja zachodnia projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami została zaprojektowana w odległości od 3,07 m do 3,19 m od granicy z działką nr ew. [...], natomiast otwory w tej elewacji zostały zaprojektowane w odległości 11,77 m od granicy z działką nr ew. [...]. Z analizy dokumentacji projektowej wynika, że część elewacji wschodniej projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami z otworami została zaprojektowana w odległości 3,24 m od granicy z działką nr ew. [...]. GINB wyjaśnił, że działka nr ew. [...], położona jest na terenie oznaczonym symbolem C-30KDW. Jak wynika z § 1 pkt 7 ww. uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] marca 2017 r., nr [...] (str. 32), przeznaczeniem podstawowym ww. terenu jest droga wewnętrzna projektowana, zaś przeznaczeniem dopuszczalnym są sieci i obiekty infrastruktury technicznej. Nie można zatem przyjąć, że zaprojektowanie części elewacji z otworami w odległości 3,24 m – z odstępstwem 0,76 m od wymogu 4 m - od działki która w miejscowym planie stanowi teren przeznaczony pod drogę wewnętrzną projektowaną bądź sieci i obiekty infrastruktury technicznej przesądza o rażącym naruszeniu prawa. Stwierdzone naruszenie nie wywołuje negatywnych skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Sporny budynek w zaprojektowanym kształcie w projekcie budowlanym został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. M K (Projekt budowlany - Projekt zagospodarowania terenu - rys. ZT- 1A - str. 36). Tym samym nie mamy do czynienia z kwalifikowanym naruszeniem prawa. Jednocześnie GINB wskazał, że w elewacji zachodniej projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, usytuowanej w odległości 3,19 m od granicy działki nr ew. [...], zaprojektowano wejście do śmietnika. Zgodnie z § 23 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., odległość miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1, 3 i 4, powinna wynosić co najmniej 10 m - od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, oraz 3 m - od granicy działki budowlanej. Organ odwoławczy podkreślił, że projektowany śmietnik został wbudowany w projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami (Projekt budowlany - Rzut przyziemia - nr rys. A-1 - str. 38), natomiast w elewacji budynku na działce nr ew. [...], skierowanej w stronę działki inwestycyjnej, brak jest otworów okiennych oraz drzwiowych. Powyższe okoliczności przemawiają za tym, że w przedmiotowym przypadku nie mamy do czynienia z kwalifikowanym naruszeniem prawa. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że głównym zarzutem odwołujących się jest kwestia zacieniania i przesłaniania budynku znajdującego się na działce nr ew. [...] (§ 13, § 57, § 60 powołanego rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). Stosownie do § 13 ust. 1 tego rozporządzenia odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których w § 57 i 60 ww. rozporządzenia. Z kolei, w ust. 2 § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wskazano, że wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Jak podkreślił GINB, w dokumentacji projektowej spornego przedsięwzięcia brak jest analizy przesłaniania budynku znajdującego się na działce nr ew. [...], a zatem brak jest dokumentów, z których wynikałoby bezspornie, czy sporna inwestycja czyni zadość wymogom wskazanym w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W takiej sytuacji, kontrola pozwolenia na budowę pod kątem spełnienia wymagań określonych w § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury wymagałaby nie tylko dokonywania obliczeń wymagających pewnej wiedzy technicznej, ale również oparcia się o rozwiązania przyjęte w projekcie architektoniczno-budowlanym. W konsekwencji, w trakcie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył "Uzupełnienie schematu zamieszczonego na przekroju B-B rysunku nr A-7 w projekcie budowlanym spornego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami", zaprojektowane przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Z wyliczeń projektanta wynika, że wysokość przesłania od północnej strony tego budynku tj. od strony działki nr [...] wynosi 11,77 m. Odległość między budynkiem inwestycyjnym, a budynkiem zlokalizowanym na działce nr ew. [...] wynosi 11,81 m. W związku z powyższym wysokość przesłaniania, zgodnie z wyliczeniami projektanta, nie jest większa niż odległość pomiędzy ww. budynkami. Jak podkreślił GINB, że wprawdzie organy w postępowaniu nieważnościowym orzekają w oparciu o akta sprawy, którymi organ stopnia podstawowego dysponował w dacie wydanie kontrolowanej decyzji, to jednak powyższy dokument potwierdził, że nie doszło do rażącego naruszenia ww. § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Tym samym nie można stwierdzić, aby w rozpatrywanej sprawie doszło do rażącego, tj. oczywistego, naruszenia § 13 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Tylko zaś takie naruszenie mogłoby stanowić przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie organ odwoławczy podniósł, że projektowana inwestycja została zaprojektowana przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Następnie GINB powołał § 57 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...), zgodnie z którym pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Zgodnie zaś z § 60 ww. rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8 00 -16 00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7 00 -17 00(ust. 1). W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju (ust. 2). W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia (ust. 3). Stosownie do § 3 pkt 1 ww. rozporządzenia, przez "zabudowę śródmiejską" należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. GINB wyjaśnił, że powyższy termin "zabudowa śródmiejska" bazuje na dwóch zasadniczych elementach, które decydują o uznaniu danej zabudowy za "śródmiejską". Po pierwsze, zabudowa ta musi mieć charakter intensywny, to znaczy typowy dla charakteru, wielkości i cech zabudowy danego miasta (np. zgrupowanie zabudowań w wielkomiejskiej aglomeracji jest znacznie większe niż mieście małym lub średnim). Po drugie, zabudowa ta musi znajdować się na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, co oznacza, że prawodawca odwołuje się nie do kryterium formalno/nominalnego (położenia na terenie dzielnicy lub terenu miejskiego ściśle centralnego), lecz do kryterium funkcji zabudowy, która - zgodnie z dalszą częścią definicji - ma "faktycznie" lub "planistycznie" (zgodnie z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) stanowić centrum miasta lub centrum dzielnicy miasta. Z definicji tej wynika zatem szerokie rozumienie zabudowy śródmiejskiej, która obejmuje nie tylko jeden teren centralny miasta (zazwyczaj w mniejszych miastach), lecz także wielość "terenów centrotwórczych" w dzielnicach miast. Zdaniem GINB, zapisy miejscowego planu zagospodarowania terenu, tj. m.in. wymóg uzupełnienia istniejącej zabudowy w celu utworzenia ciągłej pierzei, wysoki wskaźnik intensywności zabudowy, brak wymogu w zakresie określnej liczby miejsc postojowych przesądzają, że sporna inwestycja zlokalizowana została na terenie zabudowy śródmiejskiej. Projektowana zabudowa jak i istniejąca zabudowa na nieruchomościach sąsiednich czy też dalszych charakteryzuje się intensywną oraz zwartą zabudową, co potwierdzają ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto sporna inwestycja znajduję się w centralnej części miasta [...], w której skupiają się urzędy administracji publicznej tj. Urząd Miasta, Starostwo Powiatowe, Powiatowy Urząd Pracy, oraz szereg budynków lokali handlowych, usługowych praz gastronomicznych. Powyższe okoliczności stanowią bowiem o uznaniu spornej inwestycji jako terenu zabudowy śródmiejskiej. Dalej GINB stwierdził, że zgodnie z § 60 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. W projekcie budowlanym znajduje się analiza zacieniania pokoi mieszkalnych istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w przyziemiu w [...] przez nowoprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w [...], ul. [...], działka nr ew. [...], obręb [...] (Projekt budowlany - Analiza zacieniania - nr rys. ZT 1.B - str. 37). Analizę tę wykonano dla najbardziej niekorzystnych warunków nasłonecznienia występujących 20 i 21 marca, objęto nią elewację południową istniejącego budynku (ścianę z balkonami oraz pokojami dziennymi mieszkań) z uwzględnieniem zacieniania przez istniejące nieprzezierne elementy budynku, zabudowę istniejącą oraz nowoprojektowaną. Jak wynika z treści tej analizy nasłonecznienie mieszkań zlokalizowanych w kondygnacji przyziemia występuję co najmniej przez 3 godziny. Dla pozostałych mieszkań na wyższych kondygnacjach tej części budynku zacienienie przez nowoprojektowany budynek nie występuje. Natomiast dla lokali usługowych przyziemia dwóch pozostałych klatek schodowych istniejącego budynku nie określono wymagań nasłonecznienia, zaś na wyższych kondygnacjach cień nowoprojektowanego budynku wchodzi na okna mieszkań po 14.30. Tym samym, organ odwoławczy stwierdził, że wymogi § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dotyczące zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia zostały spełnione w dniach równonocy wiosennej - w dniach 20 i 21 marca - nawet bez konieczności uwzględniania zabudowy śródmiejskiej, bowiem jak wyżej wskazano nasłonecznienie pokoi mieszkalnych w ww. budynku położonym istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w przyziemiu w Nidzicy, wynosi co najmniej 3 godziny. Zatem został spełniony warunek zagwarantowania wymaganego czasu nasłonecznienia. W dalszej kolejności GINB odniósł się do zarzutów Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...], dotyczących naruszenia art. 7 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, brak poczynienia własnych ustaleń i przyjęcie za prawdziwe twierdzeń inwestora, nie powołanie biegłego w celu zasięgnięcia opinii, które są niezbędne w przedmiotowym postępowaniu dla należytego ustalenia stanu faktycznego, co doprowadziło do wydania decyzji, która narusza słuszny interes obywateli. Organ odwoławczy wyjaśnił (powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych), że ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w postępowaniu nadzorczym. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy i obowiązujący na moment wydania kontrolowanej decyzji stan prawny. Analiza zacieniania znajdującą się w aktach organu I instancji w dokumentacji projektowej (Projekt budowlany - Analiza zacieniania - nr rys. ZT 1 .B - str. 37) została sporządzona i sprawdzona przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania o odpowiednich specjalnościach. Jednocześnie projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Kontroli przed wydaniem pozwolenia na budowę podlega jedynie zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi, nie podlega jej natomiast projekt architektoniczno-budowlany, gdyż w tym zakresie odpowiedzialność za prawidłowość przyjętych rozwiązań ponosi projektant. Skoro organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do kontroli projektu architektoniczno-budowlanego przed wydaniem pozwolenia na budowę, to tym bardziej takiej kontroli nie przeprowadza się w postępowaniu nieważnościowym. GINB wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, a tym bardziej w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności - nie są zobowiązane do przeprowadzenia dodatkowo opinii biegłego w postaci weryfikacji znajdującej się w dokumentacji projektowej analizy zacieniania. Skarżący nie przedstawili żadnych własnych analiz i obliczeń na poparcie zarzutu braku normatywnego nasłonecznienia mieszkań w budynku położonym na działce nr ew. [...]. W związku z powyższym należało uznać za bezzasadne naruszenie art. 7 § 1 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 84 § 1 k.p.a. Wojewoda [...] dopuścił w charakterze dowodów to, co miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w trybie nadzwyczajnym oraz nie miał podstaw prawnych do kwestionowania dokumentacji znajdującej się w projekcie budowlanym. Organ ten nie ustalał na nowo stanu faktycznego sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę, gdyż nie było to przedmiotem postępowania. Organ odwoławczy zaznaczył, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w [...] słusznie wskazała, że w projekcie budowlanym inwestycji znajduje się analiza zacieniania sporządzona jedynie na dzień 20 i 21 marca, w dokumentacji projektowej brak jest zaś analizy sporządzonej na dzień równonocy jesiennej. Jednakże, w ocenie GINB, brak takiego dokumentu w projekcie budowlanym nie przesądza o rażącym naruszeniu § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Różnice pomiędzy wynikami nasłonecznienia dla równonocy wiosennej a równonocy jesiennej są nieznaczne. Z literatury specjalistycznej dotyczącej kwestii nasłoneczniania mieszkań wynika, że "Bieg czasu słonecznego, wyznaczonego ruchem Słońca po nieboskłonie, jest nieregularny i różni się nieco od regularnego biegu zegarów mechanicznych, opartego na koncepcji tzw. Słonecznego czasu uśrednionego. Różnica ta zasadniczo wynika z dwu składowych. Pierwsza składowa jest pochodną eliptycznego kształtu orbity ziemskiej i ruchu Ziemi po orbicie w zmiennym tempie, zgodnie z II prawem Keplera - szybciej przy peryhelium (strona przysłoneczna), wolniej przy aphelium (strona odsłoneczna). Efekt ten jest zróżnicowany w ujęciu rocznym i odpowiada maksymalnie za 7,5 minutowe opóźnienie lub przyspieszenie czasu słonecznego względem biegu zegarów mechanicznych. Drugą przyczyną jest nachylenie osi ziemskiej względem płaszczyzny orbity (ekliptyki), które w ujęciu rocznym odpowiada maksymalnie za ok. 10 minutowe opóźnienie lub przyspieszenie względem czasu średniego. Wynikiem złożenia tych dwóch zjawisk jest tzw. równanie czasu przedstawiające zależność czasu średniego (będącego historycznie podstawą dla czasu urzędowego od czasu słonecznego prawdziwego, a jego przestrzenną reprezentacją na niebie jest figura analemmy - przypominająca swoim kształtem arabska cyfrę 8. Zdjęcie analemmy można uzyskać fotografując sztywno zamocowanym aparatem kolejne pozycje Słońca, w ujęciu rocznym, co pełną dobę lub jej wielokrotność. W momencie równonocy wiosennej i jesiennej wpływ na równanie czasu drugiej składowej - nachylenia osi ziemskiej - jest zerowy, więc w przypadku obliczeń nasłonecznienia należy uwzględnić jedynie efekt wynikający z eliptyczności (spłaszczenia) orbity Ziemi, który odpowiada wówczas za przesunięcie Słońca o ok. +/-7 minut i 25 sekund względem hipotetycznej pozycji Słońca średniego. Efekt ten odpowiada zatem za różnicę położeń Słońca na niebie między równonocami wynoszącą w azymucie blisko 4 stopnie, a czasowo ok. 15 minut " (zob. Nasłonecznienie mieszkań, Przepisy, praktyka i rzeczywistość. Maciej Lose. Cursiva 2015, s. 11-13). Istotne, zdaniem organu odwoławczego, także to, że na etapie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył analizę zacieniania sporządzoną na równonoc jesienną - 22 września. Z analizy tej wynika, że czas nasłonecznienia zgodnie z § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. został spełniony, nawet bez konieczności uwzględniania zabudowy śródmiejskiej. W konsekwencji, decyzja Starosty [...] z [...] maja 2019 r., nr [...], nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., w zw. z § 13, § 57 oraz § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Odnośnie powołania się przez odwołującą Spółdzielnię Mieszkaniową na art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. GINB wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym wielokrotnie wskazywano, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi przewidzianymi w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z normami obowiązującymi w budownictwie. Oznacza to, że gdyby w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, czy też w postępowaniu nieważnościowym wykazano sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji uciążliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Ponadto bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje zarzut skarżących dotyczący obniżenia wartości należących do nich nieruchomości w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji. Przepisy Prawa budowlanego nie dają podstaw do uwzględniania tego aspektu planowanej inwestycji przy wydawaniu pozwolenia na budowę. W sytuacji, gdyby rzeczywiście doszło do spadku wartości nieruchomości skarżącej, może ona skorzystać ze środków ochrony prawnej przewidzianych w przepisach ustawy Kodeks cywilny. GINB za bezzasadny uznał także zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Fakt, że skarżący nie zgadzają się ze stanowiskiem organu, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów. Organ odwoławczy odniósł się ponadto do przedłożonej w postępowaniu odwoławczym argumentacji inwestora (zarzucającej brak legitymacji procesowej Z S do zainicjowania postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] maja 2019 r.). Wskazał, że Z S wywodzi swój interes prawny z tytułu przysługującego jej prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...], położonym na działce nr ew. [...] (co potwierdzają Księgi Wieczyste nr [...] i nr [...] prowadzone przez Sąd Rejonowy w [...] , [...] Wydział Ksiąg Wieczystych). Jak wynika z treści ww. księgi wieczystej nr [...], ww. lokal mieszkalny należący do wnioskodawcy położony jest na I kondygnacji. Ponadto z wyjaśnień Z S wynika, że lokal ten przeznaczony jest na pobyt ludzi, zawiera otwory okienne i zlokalizowany został od strony elewacji północnej spornego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami. Z ww. analiz zacieniania sporządzonych na dzień równonocy wiosennej - 20 i 21 marca, oraz na dzień równonocy jesiennej - 21 września, wynika, że projektowana inwestycja wprowadza ograniczenia w użytkowaniu lokalu należącego do wnioskodawczyni. Pomimo tego, że ograniczenia te są dopuszczalne i nie naruszają obowiązujących przepisów, jak wyżej wskazano, to jednak z uwagi na ich zaistnienie do kręgu stron postępowania, oprócz właścicieli działek znajdujących się w obszarze oddziaływania, należy zaliczyć również właścicieli mieszkań dla których projektowana inwestycja wprowadziła ograniczenia w użytkowaniu. W konsekwencji, GINB decyzją z [...] grudnia 2020 r., znak: [...] , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z S wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GINB z [...] grudnia 2020 r. (uzupełnioną pismem procesowym z 6 lipca 2021 r). W uzasadnieniu skarżąca podniosła m.in. że decyzja Starosty [...] z [...] maja 2019 r., nr [...], powinna zostać zmieniona bądź uchylona. Na małej działce w miejscu gęsto zabudowanym został zaprojektowany przez architektów budynek wielorodzinny z usługami. Budynek swoją wysokością i szerokością przyczynił się do poważnego sporu. Został blisko usytuowany od mieszkania skarżącej, nastąpiło pogorszenie, ograniczenie nasłonecznienia, a szczególnie na parterze, gdzie znajduje się mieszkanie skarżącej. Mieszkanie stało się ciemne, przygnębiające. Wysokie mury ograniczają światło dzienne, w dniach pochmurnych i jesienno-zimowych mieszkanie skarżącej jest ciemne, wymaga oświetlenia elektrycznego przez cały dzień, a to kosztuje. Mieszkanie zostało pozbawione naturalnego nasłonecznienia. Uczestnik postępowania (inwestor K R), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem procesowym z 7 czerwca 2021 r., wniósł o oddalenie skargi w całości oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: a) opracowania pt. "Analiza przesłaniania i nasłonecznienia mieszkań w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami w przyziemiu przy ul. [...] w [...] w związku z realizacją nowo wybudowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] na działkach nr [...] i [...] obręb [...]" na okoliczność, że zrealizowana przez uczestnika postępowania budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w zakresie przesłaniania i nasłonecznienia odpowiadała i odpowiada przepisom techniczno-budowlanym; b) zaświadczenia z [...] października 2020 r., znak: [...], wydanego przez PINB w [...] na okoliczność, że samodzielny lokal na parterze budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami przy ul. [...] w [...] przyjęto do użytkowania w miesiącu październiku 2020 r.; c) zaświadczenia z [...] stycznia 2021 r., znak: [...] wydanego przez PINB w [...] na okoliczność, że klatkę schodową parteru, pierwsze, drugie piętro oraz poddasze budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami przy ul. [...] w [...] przyjęto do użytkowania w miesiącu styczniu 2021 r. W uzasadnieniu ww. uczestnik postępowania podniósł m.in., że po powzięciu informacji o wniesionej przez Z S skardze oraz po zapoznaniu się z jej treścią zlecił w lutym br. wykonanie dodatkowej analizy przesłaniania i nasłonecznienia mieszkań w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami w przyziemiu przy ul. [...] w [...] w związku z realizacją nowo wybudowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przy ul. [...] w [...] na działkach nr [...] i [...] obręb [...]. Podał, że analiza przesłaniania i nasłonecznienia mieszkań została wykonana przez zespół projektowy w spółce działającej pod firmą [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...], a mianowicie mgr inż. arch. A R oraz mgr inż. Arch. K P posiadających uprawnienia w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń. Wykonana analiza przesłaniania potwierdziła jedynie, że spełnione są wymagania § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do odległości budynków i przesłaniania. Również wykonane analizy nasłonecznienia dla warunków nasłonecznienia równonocy wiosennej i jesiennej na dzień 20 marca 2021 r. oraz 22 września 2021 r. potwierdziły, że dla mieszkań M1, M2, M3, M4, M5 zlokalizowanych na parterze istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] (jako najbardziej narażonych na pogorszenia nasłonecznienia) jest zapewnione nasłonecznienie co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7:00 do 17:00, w związku z czym każde z analizowanych pomieszczeń spełnia wymagania § 60 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury co do czasu nasłonecznienia. Inwestor przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych. Uczestnik zaznaczył również, że stwierdzenia skarżącej zawarte w skardze (odnoszące się m.in. do tego, że w dniach pochmurnych i jesienno-zimowych mieszkanie skarżącej jest ciemne i wymaga przez cały dzień oświetlenia elektrycznego, które kosztuje) są wyłącznie subiektywnymi ocenami. Ponadto podkreślił, że z oczywistych względów każde mieszkanie w dniach pochmurnych i jesienno-zimowych będzie "ciemne", bez względu na jego usytuowanie i otoczenie. Co więcej, z tego twierdzenia a contrario wynika, że mieszkanie skarżącej nie jest ciemne w dniach słonecznych. W odpowiedzi na skargę, GINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nadzwyczajnym, GINB zasadnie uznał, że kwestionowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, tym samym nie zachodziła podstawa do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również prawidłowo stwierdził, że nie zaszły inne kwalifikowane wady prawne skutkujące wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Jak słusznie podkreślił organ nadzorczy - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie, co jest istotne, nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej (kontrolowaną w tym trybie) decyzją ostateczną. Ponadto wskazać należy, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652). W przedmiotowej sprawie skarżąca zarzuca usytuowanie spornego budynku z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. - co do zachowania odległości oraz zacieniania. I tak w niniejszym postępowaniu ustalono, że z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - nr rys. ZT-1 - str. 35A) wynika, iż elewacja północna projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na poziomie I kondygnacji - bez otworów - została zaprojektowana w odległości 3,05 m od granicy z działką nr ew. [...] i 3,09 m od granicy z działką nr ew. [...], natomiast na poziomie kondygnacji ll-IV - z otworami - została zaprojektowana w odległości 5,46 m od granicy działki nr ew. [...] oraz około 8 m od granicy z działką nr ew. [...]. Elewacja południowa została zaprojektowana w odległości 2,69 m od granicy z działką drogową (ul. [...]). Z kolei, elewacja zachodnia została zaprojektowana w odległości od 3,07 m do 3,19 m od granicy z działką nr ew. [...], natomiast otwory w tej elewacji zostały zaprojektowane w odległości 11,77 m od granicy z działką nr ew. [...]. Część elewacji wschodniej projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami z otworami została zaprojektowana w odległości 3,24 m od granicy z działką nr ew. [...]. Podzielić należy stanowisko GINB, że zaprojektowanie części elewacji z otworami w odległości 3,24 m - a więc 76 cm od wymogu 4 m - od działki, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (§ 1 pkt 7 uchwały Rady Miejskiej w [...] z 30 marca 2017 r., nr [...]) stanowi teren (symbol C-30KDW) przeznaczony pod drogę wewnętrzną projektowaną bądź sieci i obiekty infrastruktury technicznej - nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa, tj. § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...). W kwestii zacieniania - Sąd przyjął ocenę organu odwoławczego za także prawidłową. "Analiza zacieniania pokoi mieszkalnych budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w przyziemiu w [...] przez nowoprojektowany budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w [...], ul. [...], działka nr ew. [...], obręb [...]" (Projekt budowlany - Analiza zacieniania - nr rys. ZT 1.B - str. 37) została wykonana dla najbardziej niekorzystnych warunków nasłonecznienia występujących 20 i 21 marca. Wynika z niej że: 1) nasłonecznienie mieszkań zlokalizowanych w kondygnacji przyziemia występuję co najmniej przez 3 godziny, 2) dla pozostałych mieszkań na wyższych kondygnacjach tej części budynku zacienienie przez nowoprojektowany budynek nie występuje, 3) dla lokali usługowych przyziemia dwóch pozostałych klatek schodowych istniejącego budynku nie określono wymagań nasłonecznienia, 4) na wyższych kondygnacjach cień nowoprojektowanego budynku wchodzi na okna mieszkań po 14.30. Wobec powyższego, nawet bez konieczności uwzględniania zabudowy śródmiejskiej (1,5 h w zabudowie śródmiejskiej), wymogi § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dotyczące zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia zostały spełnione w dniach równonocy wiosennej. Dodatkowo, na etapie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył analizę zacieniania sporządzoną na równonoc jesienną - 22 września. Z analizy tej również wynika, że czas nasłonecznienia zgodnie z § 60 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury został spełniony bowiem: 1) w mieszkaniach położonych w kondygnacjach przyziemia – wymagany czas nasłonecznienia wynosi 3 h, 2) mieszkania wyższych kondygnacji – zacienienie przez nowoprojektowany budynek do godziny 14.30 nie występuje, 3) dla pokoi wyższych kondygnacji czas nasłonecznienia jest spełniony w godzinach 9.00 do 17.00 (cień nowoprojektowanego budynku wchodzi do mieszkań o godz. 14.30). Inwestor uzupełnił także schemat zamieszczonego na przekroju B-B rysunku nr A-7 w projekcie budowlanym. Według wyliczeń projektanta wysokość przesłaniania nie jest większa niż odległość pomiędzy budynkiem inwestycyjnym a budynkiem zlokalizowanym na działce nr ew. [...]. W tym miejscu stwierdzić należy, że zasadnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w postępowaniu nieważnościowym organy nadzorcze orzekają w oparciu o akta sprawy z postępowania zwykłego, jednakże okoliczność uzupełnienia przez inwestora w postepowaniu odwoławczym dokumentacji, która potwierdziła, że nie doszło przy rozwiązaniach projektowych do naruszenia prawa nie może być podstawą do uznania, że brak ten skutkował rażącym naruszeniem § 13 ust. 1 oraz § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Co istotne także, prawidłowość rozwiązań technicznych w zakresie zacieniania potwierdził również inwestor (uczestnik postępowania sądowego) poprzez dołączenie do akt postępowania sądowego "Analizy przesłaniania i nasłonecznienia mieszkań w istniejącym budynku mieszkalnym wielorodzinnym z usługami w przyziemiu przy ul. [...] w [...] w związku z realizacją nowo wybudowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] na działkach nr [...] i [...] obręb [...]". Analiza ta potwierdza, że zrealizowana przez inwestora budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w zakresie przesłaniania i nasłonecznienia odpowiada przepisom techniczno-budowlanym. W konsekwencji, skoro w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki pozytywne z art. 156 § 1 k.p.a., rozstrzygnięcie GINB z [...] grudnia 2020 r. Sąd uznał za nie naruszające prawa. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.