VII SA/Wa 2530/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2010r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Skarżący Burmistrz Miasta [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2010 r. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na skutek zażalenia J. D. na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2010 r., znak: [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej odrzucenie podnosząc, iż Burmistrz Miasta [...] wydał postanowienie w I instancji i z tego powodu nie może być stroną uprawnioną do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi przez Burmistrza Miasta [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] listopada 2010 r., znak: [...], którym uchylono postanowienie Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2010 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji (a więc zagadnienie dopuszczalności skargi organu I instancji na rozstrzygnięcie organu odwoławczego). Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Dostrzegając ww. regulację prawną oraz okoliczności sprawy, Sąd podzielił pogląd zawarty w odpowiedzi na skargę. Sąd uznał bowiem, iż skarga została wniesiona przez nieuprawniony podmiot. W ocenie Sądu, Burmistrz Miasta [...] nie ma interesu prawnego w sprawie w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. Interes prawny musi być zawsze jednostkowy, realny, konkretny i sprawdzalny. Podstawą interesu prawnego dla określonego podmiotu może być tylko konkretny przepis prawa materialnego, który w ten sposób stwarza mu legitymację procesową. Z przepisu tego powinno wynikać, że dana osoba (fizyczna, prawna lub inna jednostka organizacyjna) może być obarczona powinnością określonego zachowania wyznaczonego zakazem lub nakazem, oczywiście dopiero po skonkretyzowaniu ich w decyzji administracyjnej przez organ administracji publicznej, działający w granicach jego właściwości i kompetencji. Nie budzi wątpliwości, że stroną w postępowaniu administracyjnym przed I i II instancją w rozpoznawanej sprawie była J. D. Burmistrz Miasta [...] występował w postępowaniu administracyjnym jako organ wydający decyzję pierwszoinstancyjną. Tym samym organ ten nie ma przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wskazać należy, iż kwestia dopuszczalności wnoszenia skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej była dotychczas rozstrzygana w sposób jednolity i jednoznaczny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W wyroku z 22 lipca 1999 r. sygn. akt II SA974/99 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż "stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania decyzji administracyjnej. Innymi słowy, inna jest rola procesowa organu, a inna strony. Nie można w tej samej sprawie występować jako organ, a potem jako strona w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym" (lex nr 46296). W postanowieniu z 6 lipca 2009 r. (sygn. akt I SA/Wr 941/09, lex nr 508740), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał zaś, iż "burmistrz, działający w sprawie jako organ I instancji, nie może kwestionować rozstrzygnięcia wydanego w tej samej sprawie przez organ podatkowy wyższej instancji. W ustawowej roli organu orzekającego bowiem nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek, nawet gdy w rzeczywistości decyzja ta dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw i obowiązków’. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.