VII SA/Wa 2530/11

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2011 r. po rozpoznaniu wniosku A. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A. Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać A. Ł. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca wraz ze skargą wniesioną na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Pismem z dnia 24 listopada 2011 r. przesłano wnioskodawczyni formularz wniosku PPF w celu jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W dniu 15 grudnia 2011 r. wnioskodawczyni nadesłała do Sądu wypełniony formularz wniosku PPF przedstawiając w nim swoją sytuację finansową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni wykazała w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych . Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Wskazała, że utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury w wysokości 1.650,00 złotych miesięcznie. Podała, że posiada ½ udziału mieszkania o pow. 45 m ² w W. oraz mieszkanie o pow. 44,5 m² w B. Zaznaczyła, iż jest osobą starszą i schorowaną ponoszącą znaczne wydatki na leczenie i rehabilitację. W uzasadnieniu wniosku podkreśliła, że dochody jakie uzyskuje z trudem wystarczają na pokrycie bieżących wydatków związanych z podstawową egzystencją tj. zakupem żywności, utrzymaniem mieszkania, zakupem lekarstw i rehabilitacją. Oświadczyła, że nie posiada oszczędności, które mogłaby przeznaczyć na koszty sądowe. Nie posiada także przedmiotów wartościowych. Wnioskodawczyni wskazała, że z dochodu jaki uzyskuje przeznacza miesięcznie na utrzymanie mieszkania (opłatę za prąd, gaz, telefon) kwotę 650,00 złotych, na żywność kwotę 600,00 złotych, na lekarstwa i rehabilitację kwotę 200,00 złotych, na zakup odzieży 50,00 złotych, na zakup środków czystości kwotę 20,00 złotych. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochody uzyskiwane przez wnioskodawczynię są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie jej podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawczyni w jakiej się znajduje, nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym dla siebie utrzymaniu. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.