VII SA/Wa 2531/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska Sędziowie: WSA Artur Kuś WSA Wojciech Sawczuk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Kołbieli kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Pismem z dnia 5 marca 2018 r. S. Sp. z o.o. w K. (dalej również jako Skarżąca lub Spółka), wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych (budynków oznaczonych na planie sytuacyjnym literami C, D, F) zlokalizowanych na ternie działki nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w K.. Jak wynika z akt sprawy oraz z dokumentacji załączonej do wniosku, objęte żądaniem obiekty znajdują się w granicach zespołu pałacowo-folwarcznego chronionego planem miejscowym (uchwała Rady Gminy w K. z dnia [...] marca 2002 r., nr [...] w sprawie uchwalenia I etapu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K. - Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] - dalej również jako plan miejscowy). Wskazano ponadto, iż obiekty znajdują się na terenie wpisanym do wojewódzkiej ewidencji zabytków. W piśmie z dnia 15 listopada 2006 r. Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w W. stwierdził, iż budynek C to obiekt współczesny natomiast budynek D i F mogą stanowić pozostałość dawnych zabudowań folwarcznych. Jednocześnie w niniejszej opinii organ konserwatorki dopuszczał możliwość wyburzenia budynków D i F po uprzednim wykonaniu inwentaryzacji architektonicznej i fotograficznej tych budynków. Rzeczona dokumentacja architektoniczna i fotograficzna obiektów została wykonana i dołączona do wniosku wraz z projektem. II. Rozpoznając wniosek Starosta [...] wystąpił w dniu 29 marca 2018 r. (żądanie doręczono w dniu 3 kwietnia 2018 r.) do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej również jako [...]WKZ) o uzgodnienie rozbiórki obiektów budowlanych w trybie art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. - dalej jako P.b.). Organ współdziałający w postępowaniu budowlanym ([...]WKZ) postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] odmówił udzielenia Staroście [...] zgody na rozbiórkę zespołu budynków D i F (wg przedstawionego załącznika graficznego) znajdujących się na terenie zespołu pałacowo-folwarcznego w K. zgodnie z przesłanym projektem rozbiórki i pozwolił Staroście [...] na rozbiórkę budynku C (wg przedstawionego załącznika graficznego) znajdujących się na terenie zespołu pałacowo-folwarcznego w K. zgodnie z przesłanym projektem rozbiórki. Uznał, iż w wyniku przedstawionej dokumentacji architektonicznej i fotograficznej budynki D i F z całą pewnością stanowią relikt dawnego założenia stajni pałacowo-folwarcznej i w związku z zaistniałymi nowymi okolicznościami, które zostały odkryte podczas prowadzonej inwentaryzacji, organ konserwatorski nie może podtrzymać wydanego we wcześniejszej opinii stanowiska o dopuszczalnej rozbiórki obiektów D i F, gdyż godziłoby to w ocalałą zabytkową tkankę obiektów. [...]WKZ uznał również, iż może zezwolić jedynie na rozbiórkę drugiej kondygnacji budynku F, który stanowi wtórną realizację, natomiast budynek D powinien zostać poddany badaniom architektonicznym, zaś dopiero po zapoznaniu się [...]WKZ z wynikami przeprowadzonych badań będzie można uzgodnić, które elementy budynku można będzie rozebrać. Odnośnie do budynku C organ konserwatorski nie wniósł żadnych zastrzeżeń, gdyż jako obiekt współczesny nie reprezentuje on żadnych wartości zabytkowy i nie wpłynie negatywnie na wartości chronione zespołu pałacowo-folwarcznego w [...]. Postanowienie [...]WKZ nie zostało doręczone Skarżącej. II. W powyższej sytuacji, Starosta [...], nie zawiadamiając strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w zakresie zebranych dowodów decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych (budynków oznaczonych C, D, F) wraz z inwentaryzacją architektoniczną i fotograficzną budynków D i F zlokalizowanych na ternie działki nr ew. [...] w obrębie K. przy ul. [...] w K.. Wyjaśnił, że rozpatrując sprawę zobowiązany jest uwzględnić całość dokumentacji projektowej - w tym przypadku projekt rozbiórki zespołu obiektów budowlanych (budynków oznaczonych literami C, D, F). W toku rozpatrywania sprawy, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę należy sprawdzić m.in. czy projekt posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Z uwagi na postanowienie [...]WKZ z dnia [...] maja 2018 r., w którym organ ten odmawia Staroście [...] zgody na rozbiórkę budynków D i F należało w ocenie Starosty uznać, iż Inwestor nie posiada wymaganego pozwolenia, a z racji że projekt jest rozpatrywany jako całość, (zespół budynków C, D, F) nie może również wydać pozwolenia na rozbiórkę budynku C. III. Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wyjaśnił, że przepis art. 39 ust 3 P.b. przewiduje obowiązek uzyskania uzgodnienia [...]WKZ. Instytucja ta zakłada zatem współdziałanie organów, z których jeden prowadzi postępowanie główne (organ administracji architektoniczno-budowlanej), a drugi postępowanie subsydiarne (wpadkowe, incydentalne). W celu pozytywnego rozstrzygnięcia postępowania głównego wymagana jest zgodność stanowisk obu organów. Organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzyga sprawę w drodze decyzji, natomiast stanowisko organu współdziałającego wyrażane jest w formie postanowienia. Z pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w W. z dnia 15 listopada 2006 r. wynika, iż budynek C jest obiektem współczesnym, natomiast budynek D i F mogą stanowić pozostałość dawnych zabudowań folwarcznych. Powyższe budynki znajdują się w granicach zespołu pałacowo-folwarcznego objętego ochroną konserwatorską w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi K. - etap I. Skoro zatem budynek, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest zlokalizowany w strefie podwyższonej ochrony wartości kulturowych, to konieczne było uzyskanie opinii w trybie opisanym w art. 106 ustawy z dnia 114 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej jako k.p.a.). [...]WKZ postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. odmówił wydania zgody Staroście na rozbiórkę zespołu budynków D i F znajdujących się na terenie zespołu pałacowo-folwarcznego w K., zatem brak jest pozytywnego uzgodnienia. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wydania przez Starostę [...] decyzji odmownej pomimo złożonego przez Inwestora zażalenia na postanowienie [...]WKZ wskazano, że zgodnie z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, jednakże organ administracji publicznej, który wydał postanowienie, może wstrzymać jego wykonanie, gdy uzna to za uzasadnione. Treść art. 143 k.p.a. oznacza, że do postanowień nie ma odpowiedniego zastosowania art. 130 k.p.a., odmiennie niż w przypadku odwołania, wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, a zatem przed upływem terminu do wniesienia zażalenia postanowienie podlega wykonaniu. W orzecznictwie przyjmuje się, iż wadliwe pouczenie strony nie powinno jej szkodzić, jednakże brak lub wadliwe pouczenie nie powoduje wstrzymania biegu terminu do wniesienia środka zaskarżenia (nie zawiesza go), a jedynie stanowi podstawę do przywrócenia terminu. IV. Skargę na powyższą decyzję wywiodła S. Sp. z o.o. w K. kwestionując to rozstrzygnięcie w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 39 ust. 3 P.b. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zaskarżone wskutek złożenia przez Skarżącą zażalenia postanowienie [...]WKZ nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. wypełnia określony w tymże przepisie wymóg wydania decyzji w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków, b) art. 64 ust. 1-3 Konstytucji RP w zw. z art. 21 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji, której treść w sposób oczywisty prowadzi do ograniczenia prawa własności budynku C, co do którego [...]WKZ udzielił pozwolenia na rozbiórkę, a także budynków C, D i F co do których Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w W. w opinii z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] dopuścił rozbiórkę, 1. przepisów postępowania, które miało istotne znacznie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji wydanej w I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta była nieprawidłowa i naruszała przepisy prawa, która to okoliczność nakazywała uchylenie jej w całości i wydanie stosownego rozstrzygnięcia przez organ II instancji, b) art. 106 § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że spełniony został w niniejszej sprawie warunek uzyskania stanowiska przez organ współdziałający, a co za tym idzie możliwe jest wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie wojewódzkiego konserwatora zabytków tj. postanowienie [...]WKZ nr [...] z dnia [...] maja 2018 r.; c) art. 143 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, które skutkowało przyjęciem, iż w niniejszym stanie faktycznym wniesienie przez Skarżącego zażalenia na postanowienie [...]WKZ nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. nie wstrzymuje wykonania tegoż postanowienia, a co za tym idzie błędne przyjęcie że może ono stanowić podstawę decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych; d) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do braku podjęcia wszelkich czynności zmierzających do rozpoznania niniejszej sprawy i wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym oparcie się przez Wojewodę na nieostatecznym postanowieniu [...]WKZ z dnia [...] maja 2018 r.; e) art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 3 P.b. poprzez wydanie decyzji nie znajdującej oparcia w obowiązujących przepisach, bez uzyskania ostatecznego stanowiska organu współdziałającego co narusza zasadę praworządności, wyrażoną w art. 6 k.p.a. oraz zasadę pogłębiania zaufania do władzy publicznej, zawartą w art. 8 k.p.a.; f) art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie Skarżącej prawa do wzięcia czynnego udziału także w postępowaniu w drugiej instancji dotyczącym postanowienia [...]WKZ z dnia [...] maja 2018 r. i zmierzającym do sformułowania ostatecznego stanowiska organu współdziałającego, wobec oparcia się przez Wojewodę na ww. postanowieniu udział Skarżącej w postępowaniu przed Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego stał się bezprzedmiotowy; g) art. 15 k.p.a. poprzez wydanie przedwczesnych decyzji w postępowaniu głównym co spowodowało, że zasada dwuinstancyjności nie będzie mogła zostać zrealizowana w stosunku do postanowienia [...]WKZ z dnia [...] maja 2018 r. zawierającego stanowisko (opinię), a cel postępowania zażaleniowego zostanie podważony. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania (błąd co do organu - Minister Inwestycji i Rozwoju) V. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: VI. Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie jej twierdzenia i uwagi, w okolicznościach niniejszej sprawy, wymagające odniesienia. Sąd zauważa, iż kluczowe dla rozstrzygnięcia jest przede wszystkim dokonanie oceny, czy w postępowaniu uzgodnieniowym prowadzonym w związku z wnioskiem Spółki o udzielenie zgody na rozbiórkę obiektów chronionych konserwatorsko w sposób inny niż poprzez wpis do rejestru zabytków, organy współdziałające działały w sposób prawidłowy. Zgodnie zatem z art. 39 ust. 3 P.b. w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. W myśl zaś art. 39 ust. 4 P.b. wojewódzki konserwator zabytków jest obowiązany zająć stanowisko w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektów budowlanych, o których mowa w ust. 3, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Niezajęcie stanowiska w tym terminie uznaje się jako brak zastrzeżeń do przedstawionych we wniosku rozwiązań projektowych. Postępowanie uzgodnieniowe przeprowadzone w niniejszej sprawie na podstawie art. 39 ust. 3 i 4 P.b. dotyczy obiektu, który jak należy zakładać został ujęty w gminnej ewidencji zabytków na podstawie art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2067 ze zm. - dalej jako u.o.z.). Jeżeli zabytek jest bowiem ujęty w wojewódzkiej ewidencji zabytków, to traktowany być musi jako objęty również ochroną z tytułu wpisania go w gminnej ewidencji zabytków, w której musi się znaleźć na podstawie przewidującego taką konieczność art. 22 ust. 5 pkt 2 u.o.z. Odmienna argumentacja wypaczałaby bowiem sens ochrony konserwatorskiej sprawowanej na mocy wpisu w ewidencji wojewódzkiej. Mając to na uwadze Sąd wskazuje, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o uzgodnienie rozbiórki wpłynął od Starosty [...] do [...]WKZ w dniu 3 kwietnia 2018 r. Termin na dokonanie uzgodnienia rozpoczął zatem swój bieg w dniu następnym (tj. 4 kwietnia 2018 r.) i upłynął najpóźniej z dniem 4 maja 2018 r. (uwzględniając przesunięcie terminu końcowego z uwagi na dzień wolny od pracy - tj. 3 maja 2018 r.). Postanowienie uzgodnieniowe zostało natomiast wydane przez [...]WKZ w dniu [...] maja 2018 r. a nadane w placówce pocztowej do organu w dniu 24 maja 2018 r. (k. 7 akt administracyjnych). W tych okolicznościach sprawy nastąpiło oczywiste i jaskrawe przekroczenie terminu, co wywołuje skutek opisany w art. 39 ust. 4 zd. 2 P.b. a więc milczące załatwienie sprawy. Powyższe znajduje odzwierciedlenie także w stanowisku Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (organ nadrzędny nad [...]WKZ), który po rozpatrzeniu zażalenia Spółki na postanowienie uzgodnieniowe, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w całości uchylił zaskarżone postanowienie [...]WKZ z dnia [...] maja 2018 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w tej sprawie, przyjmując że rozstrzygnięcie wydano z naruszeniem przewidzianego terminu. W związku z powyższym należy wskazać, iż zarówno Starosta [...], jak i Wojewoda [...] w ogóle tej kwestii nie przeanalizowali, przyjmując a priori, iż postanowienie jest wiążące i znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd wskazuje zatem, iż rola organu działającego w trybie uzgodnienia, który wystąpił o stanowisko innego organu, nie sprowadza się do bezrefleksyjnego akceptowania wszelkich aktów nadsyłanych przez tenże organ uzgadniający. Organ prowadzący sprawę główną ma obowiązek rozważenia, przy uwzględnieniu przepisów prawa mających zastosowanie i ustanawiających procedurę uzgodnienia, czy nie nastąpił - tak jak w sprawie niniejszej - określony skutek wywołany milczeniem czy spóźnionym działaniem organu uzgadniającego. W powyższej sytuacji doszło do oczywistego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. Brak dostrzeżenia okoliczności spóźnionego działania [...]WKZ stanowi istotną wadę postępowania, mającą wpływ na jego wynik. Organy w ogóle tej kwestii nie przeanalizowały, nie dając temu wyrazu w uzasadnieniu wydanych decyzji. W ponownym postępowaniu Starosta [...] uwzględni zatem fakt, iż postanowienie [...]WKZ z dnia [...] maja 2018 r. zostało wyeliminowane z obrotu prawnego i należy w takiej sytuacji przyjąć skutek z art. 39 ust. 4 zd. 2 P.b. Ponadto, co istotne, choć nie kluczowe dla rozstrzygnięcia, organy obu instancji w ogóle nie wyjaśniły i nie zgromadziły stosownych dowodów na to, że obiekty objęte wnioskiem o rozbiórkę, w rzeczywistości są wpisane do wojewódzkiej ewidencji zabytków, a przez to ujęte także w gminnej ewidencji zabytków (brak jest w materiale dowodowym wystarczających dowodów w tym zakresie). Należy z związku z tym wskazać, iż organ ma obowiązek ustalić, na jakiej podstawie odbywa się ochrona obiektu uznanego za zabytkowy, ma to bowiem wpływ na konieczną do realizacji procedurę. Należy bowiem wskazać, iż ustawą z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 75, poz. 474) zmieniono art. 39 ust. 3 P.b. VII. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, iż nawet gdyby przyjąć, iż postanowienie uzgodnieniowe [...]WKZ pozostaje w mocy, to w sprawie doszło do mającego istotny wpływ na jej wynik naruszenia art. 79a § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Pomijając w tym miejscu brak powiadomienia Spółki przez Starostę o możliwości końcowego zaznajomienia się z materiałem dowodowym, zwłaszcza w sytuacji, gdy z doręczonego organowi postanowienia [...]WKZ wynikało, że nie zostało ono przesłane Skarżącej, organ nie wykonał obowiązku z art. 79a § 1 k.p.a., tj. nie wezwał strony do odpowiedniej modyfikacji wniosku w ustalonym i przyjętym na tym etapie sprawy stanie faktycznym. Zaznaczyć należy, iż postanowienie uzgodnieniowe przewidywało możliwość rozbiórki budynku C. To oznacza natomiast, iż strona mogłaby chcieć (zakładając, że nie kwestionowałaby dokonanego uzgodnienia) odpowiednio zmodyfikować wniosek, tak aby uzyskać zgodę na rozbiórkę obiektu, co do którego organ ochrony konserwatorskiej nie zgłaszał zastrzeżeń. Starosta winien więc w tej sytuacji powiadomić Stronę o zebranym materiale dowodowym oraz o tym, iż z postanowienia uzgodnieniowego wynika brak możliwości wyrażenia zgody na rozbiórkę dwóch spośród trzech zgłoszonych obiektów. Sąd nie podziela natomiast stanowiska Spółki, iż w takiej sytuacji jak opisana wyżej organ winien rozstrzygnąć sprawę w sposób odpowiedni, tj. wydać zgodę na rozbiórkę obiektu C i odmówić jej dla obiektów D i E. Wyjaśnić trzeba w tym względzie, iż zgłoszone żądanie musi być co do zasady traktowane jako całość, zwłaszcza z uwagi na ewentualnie przyjęte rozwiązania projektowe, czy techniczne, które jedynie rozpatrywane łącznie mogą zostać ocenione jako dopuszczalne prawem. Inaczej mówiąc, jeżeli Strona wnosi o zgodę na budowę lub rozbiórkę pewnego kompleksu budynków, to nie jest możliwe częściowe udzielenie zgody, zaś częściowa odmowa, albowiem zatwierdzeniu (i w związku z tym ostemplowaniu) podlega projekt budowlany jako pewne całościowe opracowanie techniczne. To bowiem projekt a nie decyzja go zatwierdzająca, zawiera szczegółowy opis techniczny zamierzenia inwestycyjnego. Powyższe nie wyłącza jednak obowiązku organu, w sytuacji gdy częściowo wniosek jest zasadny, poinformowania o tym strony i umożliwienia jej stosownego doprecyzowania żądania, tak aby przynajmniej częściowo uzyskać pożądane rozstrzygniecie. Taki m.in. był też cel regulacji wprowadzonej w art. 79a § 1 k.p.a. VIII. Rację ma natomiast Skarżąca Spółka twierdząc, iż organy zbyt szybko rozstrzygnęły jej sprawę po uzyskaniu postanowienia uzgodnieniowego. Poza opisanymi powyżej uchybieniami organy nie dostrzegły, iż działają w ramach procedury uzgodnieniowej z organem konserwatorskim, przy czym co jest istotne, ewentualne postanowienie [...]WKZ, o ile wydane zostałoby w terminie do tego przewidzianym, wiązałoby organy architektoniczno-budowlane. Sąd na tle niniejszej sprawy w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Łodzi z dnia 10 października 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 484/18 zgodnie z którym skoro organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany postanowieniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, to do czasu zakończenia postępowania zażaleniowego należy zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na rozbiórkę. Toczące się postępowanie zażaleniowe w sprawie uzgodnienia inwestycji (art. 39 ust. 3 P.b.) stanowi zagadnienie wstępne, o którym stanowi art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w stosunku do prowadzonego przez starostę postępowania głównego o udzielenie pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego. Starosta, a z całą pewnością Wojewoda [...], powinni byli więc powstrzymać się od końcowego rozstrzygnięcia sprawy, zawieszając postępowanie, do czasu rozpatrzenia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zażalenia na postanowienia [...]WKZ z dnia [...] maja 2018 r., o którym wiedzę powzięli w toku prowadzonego postępowania głównego. W tej sytuacji, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] przyjmując, iż poprzez naruszenia procesowe w ogóle nie rozważono istoty sprawy, a w konsekwencji nie zastosowano prawidłowo art. 39 ust. 3 i 4 P.b. O zwrocie na rzecz Skarżącej Spółki kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis sądowy w kwocie 500 zł, wynagrodzenie pełnomocnika profesjonalnego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).