VII SA/Wa 2535/15

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : przyznać D. N. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca D. N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku skarżąca podaje, że w skład jej gospodarstwa domowego wchodzą trzy osoby. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury wnioskodawczyni i renty jej męża w łącznej wysokości 1 222 zł. W gospodarstwie domowym pozostaje także wnuczek. Wnioskodawczyni podała, że posiada mieszkanie w ramach budynków TBS o pow. 37 m2. Dodała, ze jest spadkobierczynią 1/6 udziału gospodarstwa rolnego o pow. 2,17 ha. Podała, że wnuczek (17 lat) zamieszkuje z rodziną wnioskodawczyni, gdyż jego rodzice się nim nie interesują i nie łożą na jego utrzymanie. Miesięczne koszty utrzymania to: czynsz 330 zł. woda 50 zł., wywóz śmieci 24 zł., prąd 90 zł., leki 100 zł., gaz 35 zł., bilety do szkoły 46 zł., środki czystości 80 zł., pozostała kwota około 500 zł. przeznaczana jest na żywność i utrzymanie. Do dodatkowego pisma w sprawie z dnia 7 grudnia 2015 r. załączyła przekazy pocztowe z wypłatą świadczeń ZUS, kopie dokumentów PIT za 2014 r., wypis ze szpitala, decyzję ZUS o wypłacie i zajęciu części renty. Podano również, że strona nie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, ani rodziny, nie ma kont bankowych. W sprawie zważono, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawczyni uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni utrzymuje się z środków ze świadczeń ZUS. W gospodarstwie domowym pozostaje mąż i wnuk. Mąż jest osobą chorą. Łącznie dochód w rodzinie wynosi 1 222 zł. Po opłaceniu niezbędnych wydatków wnioskodawczyni pozostaje około 500 zł. na żywność i bieżące wydatki. W tej sytuacji uznano, że wnioskodawczyni po opłaceniu niezbędnych życiowych (koniecznych) wydatków nie jest w stanie samodzielne ponieść kosztów sprawy, które na obecnym etapie wynoszą 200 zł. oraz że wniosek o przyznanie prawa pomocy uznano za zasadny. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.