VII SA/Wa 2535/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi D. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Gminy S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], stwierdzającej, na wniosek Pani D. N., nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie S. pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej z przyłączami oraz pompowni ścieków na działkach w miejscowościach: B. oraz M., Gmina S., oraz rozbudowę sieci wodociągowej rozdzielczej na działkach w miejscowości B., Gmina S., w ramach realizacji zadania pn. "Budowa sieci kanalizacji sanitarnej z przyłączami oraz pompowni ścieków w miejscowości B. wraz z rozbudową sieci wodociągowej rozdzielczej) - w zakresie obejmującym usytuowanie ww. inwestycji na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości B., Gmina S. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił ustalony stan fatyczny wskazując iż decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], Wojewoda [...] stwierdził, na wniosek Pani D. N., nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie S. pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej z przyłączami oraz pompowni ścieków na działkach w miejscowościach: B. oraz M., Gmina S., oraz rozbudowę sieci wodociągowej rozdzielczej na działkach w miejscowości B., Gmina S., w ramach realizacji zadania pn. "Budowa sieci kanalizacji sanitarnej z przyłączami oraz pompowni ścieków w miejscowości B. wraz z rozbudową sieci wodociągowej rozdzielczej) - w zakresie obejmującym usytuowanie ww. inwestycji na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości B., Gmina S. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego Gmina S. złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Odwołanie zostało wniesione w terminie. W toku postępowania odwoławczego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że niniejsze postępowanie nieważnościowe należało prowadzić jedynie w odniesieniu do działki o nr ewid. [...], położonej w miejscowości B., Gmina S., będącej współwłasnością Pani D. N. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie (Projekt Budowlany- Projekt zagospodarowania terenu - arkusz nr 4, rys. nr 4), na ww. działce o nr ewid. [...], zaplanowano przebieg spornej kanalizacji sanitarnej. Zgodnie z dyspozycją art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dalej organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., w kontrolowanej części, nie narusza w sposób rażący przywołanych wyżej przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Inwestor - Gmina S. - wraz z wnioskiem z dnia 12 stycznia 2009 r. o wydanie pozwolenia na budowę, uzupełnionym wnioskiem z datą wpływu do organu stopnia podstawowego na dzień 19 marca 2009 r., złożyła oświadczenie z dnia 18 marca 2009 r. o posiadanym prawie do dysponowania (m.in. ww. działką o nr ewid. [...]) na cele budowlane wraz z załącznikiem zawierającym wykaz właścicieli, którzy wyrazili zgodę na budowę sieci kanalizacyjnej przez ich działki oraz dołączyła decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2008 r., Nr [...], ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającego na budowie sieci kanalizacji sanitarnej oraz pompowni ścieków wraz z rozbudową sieci wodociągowej rozdzielczej, na działkach położonych w miejscowości w B. oraz M., Gmina S. Powyższa decyzja obejmuje zakresem rozstrzygnięcia ww. działkę nr ewid. [...]. Ponadto z akt sprawy wynika, że inwestor uzyskał decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2008 r., określającą środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa sieci kanalizacji sanitarnej z przyłączami oraz pompowni ścieków w miejscowościach B. oraz rozbudowę sieci wodociągowej rozdzielczej w miejscowości B. oraz M., Gmina S." m.in. dla ww. działki nr ewid. [...]. Dalej organ, odnosząc się do argumentacji Wnioskodawczyni wskazał, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia, zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Wprawdzie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest środkiem dowodowym, który może podlegać badaniu przez organ administracji publicznej, co do zgodności z rzeczywistym stanem prawnym, tym niemniej należy zwrócić uwagę, że utrwalony pogląd judykatury wskazuje na prawo organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyłącznie w przypadku powzięcia - na etapie postępowania zwykłego - wątpliwości co do tego prawa. W przedmiotowej sprawie, na etapie postępowania zwykłego nie było podstaw uzasadniających poddanie w wątpliwość oświadczenia złożonego przez inwestora. Nie kwestionowano w tym czasie prawdziwości oświadczenia złożonego przez Gminę S. Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczania organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Jeżeli zaś nie było obowiązku weryfikacji oświadczenia, nie można zarzucić organowi (zwłaszcza w trybie nieważnościowym), że weryfikacji takiej nie przeprowadził. Ponadto wskazano, że Pani A. F. brała udział w postępowaniu zwykłym i doręczono jej skutecznie w dniu 3 kwietnia 2009 r. kontrolowane pozwolenie na budowę, które w tym czasie nie było kwestionowane. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożone w imieniu Gminy S. oświadczenie posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zostało prawidłowo wypełnione i podpisane. Wskazano w nim tytuł prawny, z którego wynika prawo do dysponowania ww. działką o nr ewid. [...]. Został do niego załączony także wykaz właścicieli, którzy wyrazili zgodę na budowę sieci kanalizacyjnej przez ich działki. Powyższe oświadczenie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem osoby składającej. Jednocześnie podkreślono, że w postępowaniu nieważnościowym ocenie podlega materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu zwykłym. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych". Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W ocenie organu odwoławczego analiza projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego kontrolowaną decyzją organu stopnia podstawowego nie wykazała, aby sporna inwestycja, w części przewidzianej na ww. działce o nr ewid. [...], rażąco naruszała ustalenia wskazanej wyżej decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2008 r., Nr [...], o lokalizacji inwestycji celu publicznego (projektowany przebieg spornej inwestycji, w części dotyczącej ww. działki jest zgodny z załącznikiem graficznym do ww. decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2008 r. - zał. nr 1, s. 50) oraz decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto wskazano, że zatwierdzona inwestycja została zaprojektowana i sprawdzona przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi normami i przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Reasumując, organ II instancji wskazał, że w toku niniejszego postępowania nie stwierdzono, aby kontrolowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r.-, Nr [...], w zakresie obejmującym udzielenie pozwolenia na budowę na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości B., Gmina S., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną sprawie. Weryfikowana decyzja, w zakresie działki nr ewid. [...], nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Oprócz powyższego nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Z tych powodów Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...]. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła D. N. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 4 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, i w konsekwencji niezasadne uznanie, iż decyzja zezwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji jest prawidłowa, pomimo nie posiadania przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością obejmującą działkę nr [...] położoną w B. gm. S. oraz braku dokumentu mającego to prawo potwierdzać. W związku z powyższym, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej, kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowana w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skarga zaś nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Zagadnienie, które stało się podstawą zmiany decyzji organu I instancji i w konsekwencji orzeczenia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...] sprowadza się do oceny, czy w realiach niniejszej sprawy organ udzielający pozwolenia na budowę nie naruszył rażąco prawa poprzestając na przyjęciu złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzorczy administracji publicznej przeprowadza postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w celu jej weryfikacji. Organ administracyjny bada, czy kontrolowana decyzja w dacie jej wydania była objęta jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. określono przesłankę rażącego naruszenia prawa, która stanowiła podstawę oceny decyzji Starosty [...]. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., oznacza wadliwość aktu administracyjnego (postanowienia) skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ wydając decyzję czyni to niezgodnie z treścią normy prawnej na tyle wyraźne, że nie budzi to wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2003 r. sygn. akt IV SA 905/02, publ. Lex Polonica nr 364318). Ponadto w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się na racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Przed stwierdzeniem nieważności decyzji niezbędne jest zatem dokonanie oceny naruszenia prawa jako rażącego w świetle całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem konsekwencji wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych względów o stwierdzeniu nieważności decyzji administracyjnej decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze z którymi nie daje się pogodzić zasad praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt II OSK 1306/07, oraz z dnia 20 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 1729/07, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W skardze skonstruowano zarzut, w którym zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego polegającą na uznaniu, iż posiadane przez skarżącego w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz złożenie oświadczenia o takim prawie stanowiły wystarczające przesłanki do udzielenia pozwolenia na budowę. Trzeba też podkreślić, że dla oceny, czy nastąpiło rażące naruszenie prawa nie mają znaczenie intencje, czy też wiedza inwestora. Przedmiotem oceny w postępowaniu nieważnościowym nie są bowiem zachowania i czynności inwestora w postępowaniu zwykłym, lecz zgodność z prawem decyzji administracyjnej, którą wydaje organ i za nią odpowiada. O prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem powinien rozstrzygać na podstawie dokumentów organ właściwy do wydania tej decyzji, a w przypadkach wątpliwych i skomplikowanych, powinien orzekać sąd cywilny. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Rozważania w tym zakresie warto rozpocząć od przypomnienia, że przepis art. 32 ust.4 pkt 2 Prawa budowlanego został zmieniony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz.718). Od wejścia w życie noweli z dnia 27 marca 2003 r. obowiązkiem inwestora nie jest wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale złożenie oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W stosunku do stanu prawnego obowiązującego do dnia 10 lipca 2003 r. nastąpiła zatem modyfikacja polegająca na tym, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę inwestor nie musi wykazać tytułu prawnego do nieruchomości za pomocą wszelkich środków dowodowych przewidzianych dla ogólnego postępowania administracyjnego (art. 75 § 1 K.p.a.). Wystarczy, jeśli złoży oświadczenie określone w art. 32 ust.4 pkt 2 Prawa budowlanego. Oświadczenia składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnymi z urzędu (por. Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2000, s. 341; wyrok NSA z dnia 9 marca 1989 r., sygn. akt II SA 961/88, ONSA 1989/1/33; wyrok SN z dnia 20 września 1990 r., sygn. akt III ARN 9/90, OSNC 1991/10 – 12/129). Oświadczenie jest zatem środkiem dowodowym, który podlega ocenie przez organ administracji publicznej na zasadach i w trybie wskazanym w Kodeksie postępowania administracyjnego (por. Andrzej Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Kantor Zakamycze, Kraków 2005, s. 483 – 484; Czesław Martysz [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I", Kantor Zakamycze, Kraków 2005, s. 674 – 675). Oceny te odnieść należy także do oświadczenia określonego w art. 32 ust.4 pkt 2 Prawa budowlanego. Należy zatem stwierdzić, że złożenie oświadczenia w trybie art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a więc dołączenie go do wniosku o pozwolenie na budowę, jest skuteczne wówczas, gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie nie wynikają dane sprzeczne z jego treścią. Oświadczenie takie stwarza domniemanie, że składającemu je podmiotowi przysługuje wskazane prawo. Odnosząc te uwag ido przedmiotowej sprawy należy wskazać, że w ocenie Sąd materiał dowodowy istniejący w chwili składania przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością o nr ew. [...] na cele budowlane i udzielania pozwolenia na budowę Starosta [...] nie posiadał uzasadnionych podstaw aby złożone oświadczenie kwestionować. Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu nieważnościowym brany może być co do zasady pod uwagę wyłącznie materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu zwykłym. Nie mogą w związku z tym wpływać na ocenę kontrolowanej decyzji dowody ujawnione po jej wydaniu. Należ w związku z ty wskazać, że inwestor do wniosku o pozwolenie budowlane złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak stwierdził organ odwoławczy oświadczenie to zostało prawidłowo wypełnione i podpisane. Wskazano w nim tytuł prawny, z którego wynika prawo do dysponowania ww. działką o nr ewid. [...]. Został do niego załączony także wykaz właścicieli, którzy wyrazili zgodę na budowę sieci kanalizacyjnej przez ich działki. Powyższe oświadczenie zostało opatrzone własnoręcznym podpisem osoby składającej. Ponadto pokreślić należy, na co wskazywał organ, że Pani A. F. brała udział w postępowaniu zwykłym i doręczono jej skutecznie w dniu 3 kwietnia 2009 r. kontrolowane pozwolenie na budowę, które w tym czasie nie było kwestionowane. Okoliczności, na które powołuje się Skarżąca zostały ujawnione dopiero po wydaniu przedmiotowej decyzji. Na etapie wydawania pozwolenia na udowy, a więc w momencie oceny złożonego oświadczenia woli, nie były znane okoliczności nasuwające wątpliwość co do jego prawdziwości. Nie zgłaszała ich Skarżąca ani żadna inna zainteresowana osoba. Zaznaczy przy tym należy, że wiedza o planowanej inwestycji była powszechnie znana w związku z uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd skargę oddalił.