VII SA/Wa 254/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 9 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na postanowienie (156 § 1) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2012 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: sprostować oczywiste omyłki pisarskie w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r. w ten sposób, że w drugim akapicie od góry na czwartej stronie uzasadnienia znak postanowienia "(...)" zastąpić znakiem "(...)", na stronie pierwszej uzasadnienia w wersie 17 od góry, na stronie drugiej w wersie 6 od dołu i na stronie czwartej w wersie 8 od góry słowo "(...)" zastąpić słowem "(...)", na stronie pierwszej uzasadnienia w wersie 13 od dołu słowo "na" zastąpić słowem "dla" oraz na stronie drugiej uzasadnienia w wersie 8 od góry słowo "cło" zastąpić słowem "do". Jakkolwiek ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie stanowi wprost, że rektyfikacja może dotyczyć również treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, to jednak taką możliwość należy dopuścić, stosując wykładnię celowościową art. 156 § 1 powołanej ustawy. Pogląd ten potwierdzono m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r., sygn. akt I PZ 7/82, OSNC 1982, nr 10, poz. 155). W myśl art. 156 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II FSK 445/09). Wykładnia gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W przedmiotowej sprawie, w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r. pojawiła się oczywista omyłka pisarska polegająca na nieprawidłowym określeniu znaku postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) listopada 2009 r. oraz błędy pisarskie. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.