VII SA/Wa 2540/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Maciej Majewski po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie w sprawie ze skargi T. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić T. C. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu. T. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu wnioskodawca wyjaśnił, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Utrzymują się z dochodów z tytułu zatrudnienia i renty wnioskodawcy oraz pracy żony w łącznej wysokości 4 232 zł. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jest osobą niepełnosprawną ruchowo (niedowład kończyn dolnych), nie majętną. Posiada rentę inwalidzką czasową do końca listopada 2018 r. Wskazał posiadanie domu o pow. 125 m2 o szacunkowej wartości około 200 000 zł. oraz samochodu osobowego Dacia [...] z 2008 r. dofinansowano ze środków PFRON. Do wydatków i zobowiązań wnioskodawca zaliczył: Kredyt hipoteczny z ubezpieczeniem 1 331 zł., koszty utrzymania domu 500 zł., koszty leczenia 150 zł., rehabilitacja 400 zł., ubezpieczenie majątku 200 zł., dojazd do pracy 350 zł. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może zatem w stosunku do osób ubogich, nie posiadających bieżących dochodów, ani majątku, które nie są w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową T. C. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy, gdyż wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ich ponieść. Należy zauważyć, że z nadesłanego wniosku i okoliczności sprawy nie wynika by strona była w trudnej sytuacji majątkowej. Wnioskodawca posiada dom o pow. 125 m2. Mają z żoną stałą pracę. Dochód z którego utrzymuje się z żoną to 4 232 zł. Strona posiada zatem stałe dochody, a z przedstawionych okoliczności w sprawie wynika, że prowadzi normalnie funkcjonujące gospodarstwo domowe. Z pewnością nie można wnioskodawcy zaliczyć do osób ubogich. Należy również zauważyć, że z danych dostępnych w aktach sprawy, jak i ogólnodostępnych (internet) wynika, że na posesji na której znajduje się dom wnioskodawcy usytuowane są dwa budynki nie wyszczególnione w formularzu PPF, z których jeden to dwustanowiskowy garaż, a drugi stodoła. Brak też jest informacji jakiej powierzchni jest nieruchomość na której zlokalizowany jest dom oraz podane budynki. Należy również zauważyć, że wśród wskazanych wydatków i zobowiązań znajduje się pozycja - ubezpieczenie majątku 200 zł., która stoi w sprzeczności z pozostałymi danymi formularza, w którym oprócz domu nie wskazano żadnego innego majątku. Nie jest więc wiadome jakiego majątku ubezpieczenie w skali miesięcznej stanowi koszt 200 zł. Powyższe znacząco obniża wiarygodność wniosku. Należy również zauważyć, że nie jest rolą orzekającego prowadzenie dochodzeń na temat sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Ciężar dowodu spoczywa na stronie wnioskującej, która powinna przedstawić wniosek w sposób jasny, spójny i wyczerpujący. Z tych względów uznano, że strona posiada środki na opłacenie kosztów sądowych oraz pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.