VII SA/Wa 2543/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska- Rzepecka, Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] października 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołań M. B. i J. K. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...].08.2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi [...] sp. z o. o. S.K.A pozwolenia na budowę eletrowni wiatrowej (kategoria obiektu XXIX) wraz z infrastrukturą towarzyszącą: linią energetyczną kablową SN -15 i stacją kontenerową (kategoria obiektu: XXVI), drogą dojazdową z placem manewrowym (kategoria obiektu: XXV) i zjazdem (kategoria obiektu: IV) zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] w m. [...] i nr. [...] w m. [...] gm. [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż dniu [...].01.2010 r. [...] sp. z. o. o. złożyła wniosek o pozwolenie na budowę. W dniu [...].02.2011 r. Starosta [...] wydał decyzję Nr [...] o pozwoleniu na budowę. W wyniku złożonych odwołań Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].04.2011 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po powtórnym rozpatrzeniu sprawy Starosta [...] w dniu [...].07.2012 r. wydał decyzję Nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odmowa udzielenia pozwolenia spotkała się ze sprzeciwem inwestora [...], który wniósł odwołanie, w wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].08.2012 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja Wojewody [...] została zaskarżona przez [...] Sp. z o.o. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12.03.2013 r. sygn. akt: VII SA/Wa 2470/12 uchylił decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora Starosta [...] wydał decyzję Nr [...]z dnia [...].08.2013r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi [...] pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej (kategoria obiektu XXIX) wraz z infrastrukturą towarzyszącą: linią energetyczną kablową SN -15 i stacją kontenerową (kategoria obiektu: XXVI), drogą dojazdową z placem manewrowym (kategoria obiektu: XXV) i zjazdem (kategoria obiektu: IV) zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] w m. (logice i nr. [...] w m. [...] gm. [...]). Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożyli J. K. i M.B.. Organ II instancji rozpatrując odwołanie wskazał, że przedłożony projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami decyzji Wójta Gminy [...] z [...] czerwca 2010 r. nr [...] o warunkach zabudowy oraz z decyzji Wójta Gminy [...] z [...] marca 2009 r, nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Elektrownię wiatrową zaprojektowano na terenie rolniczym - uprawianym rolniczo, niezabudowanym i niezadrzewionym. Potwierdza to raport środowiskowy, załączony do wniosku o pozwolenie na budowę. Zgodnie z raportem najbliższa zabudowa typu gospodarczego zlokalizowana jest w odległości około 520 m od projektowanej wieży z turbiną wiatrową. Z raportu wynika również, że eksploatacja przedsięwzięcia wiąże się z uciążliwym hałasem, przy czym inwestycja zlokalizowana będzie na terenie nie chronionym akustycznie (teren rolny, niezabudowany), a jej funkcjonowanie nie będzie stanowiło nadmiernej uciążliwości dla środowiska w zakresie emisji hałasu na chronionym akustycznie terenie zabudowy zagrodowej. Zgodnie z raportem izofona równoważonego poziomu dźwięku 45dB dla pory nocnej występuje w odległości około 200m od masztu elektrowni, a więc na terenach rolnych, niechronionych akustycznie. Z uwagi na powyższe w decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej przedmiotowej elektrowni wiatrowej ustalono minimalną odległość od zabudowy ze stałym pobytem ludzi na 200 m. Z akt sprawy nie wynika, aby w odległości 200 m od planowanej inwestycji znajdowała się jakakolwiek zabudowa ze stałym pobytem ludzi. Taka zabudowa nie znajduje się również na działce o nr ewid. [...] - stanowiącej własność M. B. i działce o nr ewid. [...], stanowiącej własność J. K. dla których Wójt Gminy [...] wydał warunki zabudowy. Wydanie wskazanych decyzji nie stanowi o zmianie stanu faktycznego w ww. zakresie. Nadal na terenach, do których odnoszą się wskazane decyzje o warunkach zabudowy, nie ma żadnej zabudowy mieszkaniowej/zagrodowej. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że z projektu budowlanego wynika, że teren wokół elektrowni o promieniu ok. 200 m wyznaczony przez izofonę równoważonego poziomu dźwięku o wartości 45 dB - stanowi obszar oddziaływania obiektu - tereny rolne, nie chronione akustycznie. Na obszarze tym funkcjonują w obiegu prawnym dwie decyzje Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].03.2011 i Nr [...] z dnia [...].03.2012 r. o warunkach zabudowy odpowiednio budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej na nieruchomości nr [...] w [...] oraz budynku mieszkalnego i gospodarczego w ramach nowego siedliska rolniczego na działce nr [...] w [...]. Wydanie przez Wójta Gminy [...] warunków zabudowy dla działek nr. ewid [...] i [...] nie stanowi o zmianie stanu faktycznego w ww. zakresie. Nadal na terenach, do których odnoszą się wskazane decyzje o warunkach zabudowy, nie ma żadnej zabudowy mieszkaniowej zagrodowej. Tego rodzaju zabudowa jest jedynie w planach, a więc może dojść do jej realizacji (co nie oznacza, że dojdzie) w przyszłości, w tym bliżej nie określonej. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może dotyczyć jedynie takich, które mogą naruszać interesy prawne, a nie faktyczne innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to z naruszeniem interesu społecznego. Organ odwoławczy podkreślił związanie oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.03.2013 r., w myśl której: - wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi o zmianie przeznaczenia gruntów rolnych na tereny mieszkaniowe, - tego rodzaju zabudowa jest jedynie w planach, a więc może dojść do realizacji (co nie oznacza, że dojdzie) w przyszłości, w tym bliżej nieokreślonej, - ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich może dotyczyć jedynie takich, które mogą naruszać interesy prawne, a nie faktyczne innych osób, - ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy – właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje decydować będę o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektór, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Rozpatrując przedmiotową sprawę Wojewoda [...] nie dostrzegł, aby realizacja inwestycji jaką jest budowa elektrowni wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą spowodowała naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich, stąd brak ich aprobaty nie ma wpływu na podjętą decyzję. Wojewoda [...] nie dopatrzył się naruszenia wskazanych przepisów: art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 kpa, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 34 ust. 1, art., 35 pkt 1 ust. 1, art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Skarę na przedmiotową decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Admministracyjnego w Warszawie złożył M.B., zarzucając: 1. naruszenie norm art. 7 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez nie uwzględnienie słusznego interesu obywateli (osób trzecich), przejawiające się w wydaniu pozwolenia na budowę, choć w strefie oddziaływania inwestycji znajdą się budynki mieszkalne, których dotyczą prawomocne decyzje o warunkach zabudowy; 2. naruszenie normy art. 77 § 1 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego przejawiającą się w przyjęciu, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi o mieszkaniowym wykorzystaniu nieruchomości, choć zarówno z oświadczeń stron, jak i dokumentacji wynika, iż zostały podjęte konkretne działania związane z realizacją budynku mieszkalnego; 3. naruszenie normy art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji; 4. naruszenie normy art. 34 ust. 1 oraz 35 pkt 1 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy pomimo, iż projekt budowlany jest niezgodny z prawomocnymi decyzjami o warunkach zabudowy. 5. naruszenie normy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez brak nałożenia na [...] obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. 6. naruszenie normy art. 153 p.p.s.a. poprzez nie uwzględnienie wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartych w treści wyroku z dnia 12.03.2013r. Skarżący podniósł, że organom znany był fakt funkcjonowania w obrocie prawnym prawomocnych decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy w tym wydanej na rzecz skarżącego decyzji nr [...], przewidujących realizację budynków mieszkalnych w strefie oddziaływania planowanej inwestycji. Okoliczność ta nie została jednak uwzględniona przy wydaniu zaskarżonej decyzji, która zapadła bez prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący zaznaczył, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie uwzględniono wytycznych Wojewódzkigo Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowego zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podstawowe znaczenie dla rozpoznania przedmiotowej sprawy ma kwestia związania organu i Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 12 marca 2013, sygn. akt VII SA/Wa 2470/12. Wskazanym wyrokiem uchylona została wcześniejsza decyzja Wojewody [...] z dnia [...].08.2012 oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...].07.2012r odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kwestionowanej inwestycji. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r, nr 153, poz 1270ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, iż "z akt sprawy nie wynika, aby w odległości 200m od planowanej inwestycji znajdowała się jakakolwiek zabudowa ze stałym pobytem ludzi. Taka zabudowa nie znajduje się również na działkach o nr ewid. [...] i [...], dla których Wójt Gminy [...] wydał warunki zabudowy. Wydanie wskazanych decyzji nie stanowi o zmianie stanu faktycznego w ww. zakresie. Nadal na terenach, do których odnoszą się wskazane decyzje o warunkach zabudowy, nie ma żadnej zabudowy mieszkaniowej (zagrodowej). Tego rodzaju zabudowa jest jedynie w planach, a więc może dojść do jej realizacji (co nie oznacza, że dojdzie) w przyszłości, w tym bliżej nie określonej (dodać należy, że z akt sprawy nie wynika, aby wydane zostały decyzje o pozwoleniu na budowę w oparciu o przytoczone warunki zabudowy, nie wynika też, aby o takie pozwolenie wystąpiono). Trudno więc przyjąć, aby z uwagi na te decyzje Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2011r i z dnia [...] marca 2012r. projekt budowlany stał się nieaktualny". Z oceny prawnej wynika także, iż w sprawie doszło do błędnego zastosowania art. 35 ust 3 Prawa budowlanego nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości poprzez zaktualizowanie rozwiązań projektowych oraz wadliwej interpretacji przepisu art. 5 ust 1 pkt 9 o naruszeniu którego można mówić jedynie wówczas, gdy wynika to z niezachowania konkretnej normy prawnej. Ponownie rozpatrując sprawę organ zastosował się do wiążącej oceny prawnej i prawidłowo uznał, że w sprawie nie występuje naruszenie wymogów określonych w art. 35 ust 1 Prawa budowlanego oraz nie zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich. Projekt budowlany zgodny jest z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2010r, nr [...] ustalającą warunki zabudowy oraz decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2009r, nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Elektrownia wiatrowa projektowana jest zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy na terenie rolniczym i gruntach ornych klasy III. Inwestor uzyskał decyzję zezwalającą na trwałe wyłączenie gruntów pod budowę z produkcji rolnej. Teren przeznaczony pod inwestycję jest uprawiany rolniczo, nie jest zabudowany i nie jest zadrzewiony. Analizowany teren nie jest objęty żadną formą prawnej ochrony przyrodniczej. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości około 470 m od projektowanej elektrowni co odpowiada odległości określonej w decyzji o warunkach zabudowy (minimalna odległość od zabudowy ze stałym pobytem ludzi na 200 m). Z projektu budowlanego wynika, że teren wokół elektrowni o promieniu około 200m, wyznaczony przez izofonę równoważonego poziomu dźwięku o wartości 45 dB - stanowi obszar oddziaływania obiektu. W tym obszarze występuje hałas wyższy niż dopuszczalny, co oznacza, że w obszarze tym nie mogą być lokalizowane obiekty chronione akustycznie związane z funkcją mieszkalną. Na tym obszarze funkcjonują w obiegu prawnym dwie decyzje Wójta Gminy [...] Nr [...] z dnia [...].03.2011 i Nr [...] z dnia [...].03.2012 r. o warunkach zabudowy odpowiednio budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej na nieruchomości nr [...] w [...] stanowiącej własność skarżącego oraz budynku mieszkalnego i gospodarczego w ramach nowego siedliska rolniczego na działce nr [...] w [...]. Jednakże zgodnie z wiążącą oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia z dnia 12 marca 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 2470/12, wydanie przez Wójta Gminy [...] warunków zabudowy dla działek nr. ewid. [...] i [...] nie stanowi o zmianie stanu faktycznego w ww. zakresie. Nadal na terenach, do których odnoszą się wskazane decyzje o warunkach zabudowy, nie ma żadnej zabudowy mieszkaniowej lub zagrodowej. Z akt sprawy nie wynika, aby wydane zostały decyzje o pozwoleniu na budowę w oparciu o przytoczone warunki zabudowy, nie wynika też, aby o takie pozwolenie wystąpiono. W przedstawionym stanie faktycznym sprawy za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące braku uwzględnienia funkcjonujących w obrocie prawnym decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy dla działek nr ewid. [...] i [...]. Nietrafne są także zarzuty dotyczące art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. 80 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i naruszenia normy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez brak nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wbrew zarzutom skargi organy dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego stosując się do wiążącej oceny prawnej sądu. Z oceny tej wynika, że "zastosowanie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego w okolicznościach sprawy, nie było uzasadnione (...). Działki o nr ewid. [...] i [...] jak i pozostałe nieruchomości znajdujące się w sferze oddziaływania inwestycji, jako tereny rolnicze nie są bowiem akustycznie chronione". W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.), skargę oddalił.