VII SA/Wa 2544/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016 r. sprawy ze skargi A. K. - B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]września 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015r., nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. K.-B. i M. B., od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. K. – R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą: studnią i szczelnym osadnikiem ścieków na działce nr ew. [...] w miejscowości H. Gm. [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce ew. nr [...] w miejscowości H. dla A. K. - R.. W wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji złożonego przez A. K.-B. i M. B. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2015r. znak: [...] uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeanalizowaniu wniosku i uwzględnieniu uwag zawartych w ww. decyzji Wojewody [...], Starosta [...] pismem z dnia 18 maja 2015 r. znak: [...] zawiadomił prawidłowo zainteresowane strony o postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości H.. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] organ I instancji nałożył na Inwestorkę obowiązek uzupełnienia wniosku i usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym w oznaczonym terminie. Inwestorka wykonała nałożone postanowieniem obowiązki, wobec czego Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. K. - R., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą; studnią i szczelnym osadnikiem ścieków na działce nr ew. [...] w miejscowości H.Gm. [...]. Zaskarżona w sprawie decyzja zapadła w wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji złożonego przez A. K.-B. i M. B., którzy zarzucili naruszenie przepisów art. 10 § 1 k.p.a., brak zgody współwłaścicieli działki nr ew. [...] na budowę przedmiotowego budynku oraz niezgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie minimalnej szerokości działki o nr ew. [...] (droga wewnętrzna), przez którą odbywać się będzie dojazd do przedmiotowego budynku mieszkalnego. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Zgodnie z treścią przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanym; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt. 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 4 ww. ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda [...] podzielił ocenę Starosty [...], że inwestorka spełniła wymagania określone w wyżej cytowanych przepisach, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru administracyjnego H. w gminie [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2003 r. ogłoszonego w Dz. Urz. Woj. [...] z 2003r. Nr [...] poz. [...] oraz przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 z późn.zm.). Organ drugiej instancji podkreślił, że art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane jednoznacznie ustala sytuacje, w których właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależało by wydanie tego pozwolenia. W przypadku stwierdzenia naruszeń lub nieprawidłowości organ winien nałożyć na inwestora obowiązek ich usunięcia, a w razie jego niedopełnienia wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W okolicznościach niniejszej sprawy organ nie tylko mógł, ale miał obowiązek udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej decyzji. I tak, zostały spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Jak wynika z akt sprawy, inwestorka przedstawiła oświadczenie właściwego zarządcy drogi, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b) wyżej wymienionej ustawy, że działka objęta inwestycją oznaczona w ewidencji gruntów nr [...] obręb H. posiada dostęp do drogi publicznej nr [...] w ul. [...], zaliczonej do kategorii dróg publicznych poprzez drogę wewnętrzną oznaczoną w ewidencji gruntów nr [...] położoną obręb [...], stanowiącą własność prywatną. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Organ ocenił jako nieuzasadniony zarzut odwołujących się co do braku zgody współwłaścicieli działki nr ew. [...] na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. Inwestor po myśli art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i oświadczenie to jest w aktach sprawy. Prawo to nie było podważane w postępowaniu. Ponadto żaden z przepisów Prawa budowlanego nie nakłada na organ wydający pozwolenie na budowę, aby sprawdził pod względem merytorycznym wszelkie wymagane prawem opinie, uzgodnienia, pozwolenia, czy też oświadczenia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien jedynie sprawdzić stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 3 kompletność wymaganych i złożonych dokumentów. W ocenie Wojewody [...] nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 10 § 1 k.p.a., zgodne z którym "organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań". W rozpoznawanej sprawie nie budzi bowiem wątpliwości, że odwołujący się jak i pozostałe strony postępowania - co wynika z akt sprawy - po przyznaniu im przymiotu strony realizowali swoje uprawnienia jako strona, mieli umożliwiony dostęp do akt sprawy, mogli skutecznie zgłaszać wnioski dowodowe. W aktach sprawy znajduje się pismo A. K.-B., w którym został zgłoszony sprzeciw do realizacji przedmiotowej inwestycji. Także Wojewoda [...] przed wydaniem swojego rozstrzygnięcia zawiadomił zainteresowane strony pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] o możliwości zapoznania się z aktami i umożliwił stronom wypowiedzenie się na temat zebranego materiału dowodowego. Wojewoda podkreślił, że w orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd - zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 575/10; z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09). Tymczasem odwołujący się nie wskazali w odwołaniu żadnych czynności, których mogliby dokonać przed organem I instancji, gdyby zostali zawiadomieni o zmianach w materiale dowodowym oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków. Organ podniósł także, że przepisy ustawy Prawo budowlane zapewniają w art. 5 ust. 1 pkt. 9 poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenie podlega zatem również to czy inwestycja prowadzi do naruszenia interesu osób trzecich, interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości. Badanie to przeprowadza się nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych. A więc ochrona uzasadnionego interesu osób trzecich powinna opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowania i utrzymania obiektów budowlanych. W związku z tym właścicielowi nieruchomości sąsiadującej z projektowaną inwestycją, przysługiwałyby prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy i utrzymania obiektu, wywołując skutki wymienione w art. 5 ust. 2 wyżej wymienionej ustawy. Do takiego naruszenia na tle przedłożonego do zatwierdzenia projektu nie doszło. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła A. K.-B. zaskarżonej decyzji zarzuciła: a) naruszenie § 14 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 nr 75 poz. 690 ze zm.) w związku z art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego i § 21 Uchwały Rady Miejskiej w Halinowie z dnia 21 lutego 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru administracyjnego [...] w gminie [...] - zgodnie z którym dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, oznaczone symbolem KD - min. szerokość w l. rozgraniczających 8 m, z dopuszczeniem min. szerokości w liniach rozgraniczających 5m z powodu istniejącego zagospodarowania, W wypadku nieprzelotowego zakończenia drogi należy wykonać plac do zawracania samochodów o wymiarach nie mniejszych niż 12,5m x 12,5m. b) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez całkowicie dowolne i niezgodne z przepisami przyjęcie, iż w dojazd i dojście do działki ew. [...] zgodny jest w części dotyczącej dostępu do drogi publicznej z Uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru administracyjnego [...] w gminie [...]; c) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. i 107 k.p.a. oraz 80 k.p.a. i 84 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego oraz pominięcie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tj.: pominięcia zapisów Uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lutego 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru administracyjnego [...] w gminie [...], w części dotyczącej dojścia i dojazdu do działek budowlanych, d) naruszenie art. 8 k.p.a. tj. zasady pogłębiania zaufania obywateli wobec państwa poprzez: zaniechanie zawiadomienia strony przez organ I instancji o uzupełnieniu dokumentacji przez wnioskodawcę (dokumentacja uzupełniona stanowiła podstawę wydania decyzji) i przez to uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji, brak spójności w wydawanych przez organy orzeczeniach, w pierwszym stanowisku Wojewody [...] podkreślone zostało, że w dokumentacji brakuje pisemnej zgody współwłaścicieli na prowadzenie inwestycji natomiast w rozstrzygnięciu Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. pojawia się stanowisko, że zgoda współwłaścicieli nie ma znaczenia. Taki sposób procedowania, a także brak jakiegokolwiek odniesienia się i wyjaśnienia ww. kwestii powoduje dezorientację, co do stanu prawnego, stawianych wymagań, a także prawidłowości rozstrzygnięcia przez organy, e) naruszenie art. 9 k.p.a. bowiem zgodnie z przywołanym przepisem organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem po-stępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Pismem, który organ otrzymał dnia 21 września 2015 r. strona zwróciła się z zapytaniem do Wojewody [...], czy w toku postępowania, w szczególności przed organem II instancji zmieniła się dokumentacja się przedkładana przez wnioskodawcę. Organ nie udzielili stronie tej żądanej informacji. Na podstawie ww. zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Sąd w pełni podziela stanowisko organu - w okolicznościach niniejszego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę oraz ostatecznie przedłożonej dokumentacji Starosta miał nie tylko prawo ale i obowiązek uwzględnienia wniosku, zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Argumentację organu w tym przedmiocie Sąd ocenia za wyczerpującą i przyjmuje za własną. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Działka przewidziana pod inwestycje, jak jednoznacznie wynika z pozostających w aktach dokumentów, ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 nr 75 poz. 690 ze zm.) poprzez prywatną działkę drogową – dz. ew. nr [...] (z którą dodatkowo wiąże się służebność stosownego pasa gruntu -1m na działce stanowiącej własność skarżącej – nr ew. [...]). Wbrew zarzutom skargi inwestycja projektowana nie narusz ustaleń prawa miejscowego – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opisanego powyżej. Przywołany w zarzutach skargi § 21 ww. planu nie ma zastosowania w sprawie niemniejszej nie odnosi się do przedmiotu inwestycji. Przewidziane tam parametry takie jak szerokość ciągu pieszo jezdnego oraz zakończenie drogi nieprzelotowej placem do zawracania samochodów odnoszą się do sytuacji, w której taka inwestycja - ciąg pieszo jezdny czy droga nieprzelotowa byłyby przedmiotem budowy. W odniesieniu do prawa dysponowania nieruchomością na cele inwestycji, w szczególności działką o nr ew. [...] przeznaczoną na tę inwestycję, inwestorka złożyła stosowne oświadczenie. Wskazała dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ustawodawca zaś nie nałożył obowiązku przedłożenia tych dokumentów. Skarżąca nie wykazała, że oświadczenie nie odpowiada prawu, a tylko taki zarzut mógłby uzasadniać badanie tej okoliczności w sposób dalej idący niż tylko w drodze złożonego oświadczenia. Należy też zauważyć, że oświadczenie nie było kwestionowane przez uczestniczących w postępowaniu współwłaścicieli tej nieruchomości. Zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej jak i przed organem drugiej instancji nie doszło do naruszenia żadnej z zasad postępowania administracyjnego w szczególności w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi. Prawidłowo ustalono krąg stron, z zagwarantowano im możliwości udziału w postępowaniu. Brak odpowiedzi organu drugiej instancji na pytanie strony o stan materiału dowodowego nie może być poczytane za istotne uchybienie procesowe, skutkujące potrzebą uchylenia decyzji. Strona świadoma, że postępowanie z jej inicjatywy będzie prowadzone przez organ odwoławczy, o ile była tym zainteresowana mogła osobiści lub przez pełnomocnika zapoznać się z aktami sprawy tym bardziej, że jej miejsce zamieszkania i siedzibę organu nie dzieliła znaczna odległość. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).