VII SA/Wa 2546/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant ref. staż. Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz B. J. kwotę 500 (słownie pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; B. J. dokonał zgłoszenia robót budowlanych polegających na ociepleniu styropianem bocznych ścian budynku usytuowanego na terenie działki nr ew. [...], obr. [...] przy ul. [...] w [...] o wysokości ścian 11,5 m. Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 roku, znak: [...] wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszonego przez B. J. zamiaru przystąpienia do wykonania w/w robót budowlanych. Zdaniem organu I instancji budynek przeznaczony do ocieplenia widnieje w gminnej ewidencji zabytków, co oznacza, że w niniejszym przypadku ma zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 1 oraz art. 30 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity (Dz. U. z 2010 roku Nr. 243, poz. 1623.) zwanej dalej Prawem budowlanym. B. J., wniósł odwołanie do Wojewody [...] podnosząc, że jego obiekt nie jest wpisany do rejestru zabytków , a jedynie ujęty w gminnej ewidencji zabytków. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2011r. Nr [...] utrzymał w mocy sprzeciw Starosty [...]ego wskazując w uzasadnieniu, że nieruchomość przy ul. [...] w [...] została wskazana do włączenia do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Zgodnie z art. 1 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. NR 75, poz. 474) w gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte zabytki nieruchome wpisane do rejestru zabytków, włączone do wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta ( burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu w wojewódzkim konserwatorem zabytków. W myśl art. 7 w/w ustawy MWKZ wyznaczy również zabytki nieruchome przewidziane do włączenia do wojewódzkiej ewidencji zabytków. Organ odwoławczy stwierdził, że bez zgody wojewódzkiego konserwatora zabytków nie wolno podejmować żadnych działań w stosunku do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] bowiem w myśl art. 30 ust. 7 pkt 2 Prawa budowlanego właściwy organ może nalożyć w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Taka sytuacja ma zdaniem organu odwoławczego miejsce w niniejszym przypadku. Decyzję Wojewody zaskarżył B. J. wskazując, że obiekt wymaga remontu i ocieplenia a jego nie stać na uzyskanie pozwolenia na budowę, bo wiąże się to z dodatkowymi kosztami finansowymi. Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, iż zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz innych przepisów postępowania, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 1 pkt 5 lit. b ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. NR 75, poz. 474) w gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte zabytki nieruchome: wpisane do rejestru zabytków, włączone do wojewódzkiej ewidencji zabytków oraz inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta ( burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zdaniem organu I i II instancji budynek przeznaczony do ocieplenia widnieje w gminnej ewidencji zabytków, co oznacza, że w niniejszym przypadku ma zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 1 oraz art. 30 ust. 7 pkt 2 Prawa budowlanego. Jak wynika z pisma [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 14 lipca 2011r. nieruchomość przy ul. [...] w [...] została wskazana do włączenia do wojewódzkiej ewidencji zabytków. W tymże samym piśmie [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków zauważył, że zgodnie z brzmieniem art. 39 ust.3 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Jednakże organ II instancji nie zwrócił uwagi na treść pkt. 4 ust.2 art. 29 Prawa budowlanego z którego wynika, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na dociepleniu budynków o wysokości do 12 m. Zauważyć również należy, że zgodnie z brzmieniem art. 29 ust.2 pkt. 1 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę wymaga również wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Jednakże ten sam ustawodawca w pkt. 4 ust.2 art. 29 Prawa budowlanego bezwarunkowo zwolnił inwestora od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku realizacji docieplenia budynku o wysokości do 12 m co było w niniejszej sprawie przedmiotem zgłoszenia inwestora. Z uwagi na takie brzmienie w/w przepisów, zdaniem Sądu, wadliwy jest wyrażony w decyzji organu II instancji pogląd o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla robót budowlanych polegających na dociepleniu budynków o wysokości do 12 m chyba, że organ wykaże ,że zgłoszona inwestycja jest remontem w rozumieniu art. 3 pkt. 8 Prawa budowlanego. Gdyby ustawodawca zamierzał wyłączyć spod działania art. 29 docieplenia niewielkich budynków, które są lub mają być wpisane do rejestru, zawarłby w ustawie stosowną normę prawną. Skoro więc ustawodawca zachował przepis pkt. 4 ust. 2 art. 29 to jest oczywiste, że z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnił docieplenia budynków o wysokości do 12 m. Przepisy Prawa budowlanego przewidują sytuacje, w których organ administracji architektoniczno-budowlanej analizując zgłoszony przez inwestora w trybie art. 29 i art. 30 ustawy zamiar wykonania robót budowlanych może mimo to wnieść sprzeciw. Organ na podstawie art. 30 ust.7 Prawa budowlanego może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może pogorszyć stan zachowania zabytku, ale by można było z tego uprawnienia skorzystać należałoby wykazać w istocie, że zgłoszone docieplenie rzeczywiście pogorszy stan zabytku. W niniejszej sprawie organ I instancji wniósł sprzeciw w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt. 1 i ust.7 Prawa budowlanego wyłącznie dlatego, że obiekt widnieje w gminnej ewidencji zabytków . Takie stanowisko organu jest niedopuszczalne skoro roboty budowlane podlegające przepisom prawa budowlanego wymagają albo pozwolenia na budowę, albo tylko zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza art. 107 § 3 kpa bowiem organ nie odniósł się do wpływu planowanego ocieplenia na stanu zabytku, co oczywiście uniemożliwia zarówno sądowi, jak i stronie ustalenie w sposób jednoznaczny stanowiska organu. Tymczasem motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Uzasadnienie winno więc być przedstawione w sposób zrozumiały, przekonywujący, charakteryzować się musi logicznym związkiem i zgodnością z treścią rozstrzygnięcia, brakiem wewnętrznych sprzeczności, ścisłością, dokładnością wywodów. Uzasadnienie decyzji Wojewody [...], zawierające logicznie niespójne wywody, nie pozwala na zrozumienie zajętego przez organ stanowiska. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji wnoszącej sprzeciw w oparciu o art. 30 ust. 6 i 7 ustawy z uwagi na istniejący wpis do gminnej ewidencji zabytków miał obowiązek zbadać, czy zobowiązanie inwestora do przedłożenia pozwolenia na budowę w stosunku do zgłoszonych robót było prawidłowe, tym bardziej, że takie zgłoszenie przewiduje przepis art. 29 ust.2 pkt 4 Prawa budowlanego. Ujawnione naruszenia art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa powodują uchylenie zaskarżonej decyzji z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt a i pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na mocy art. 152 ustawy orzeczono jak w punkcie II wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.