VII SA/Wa 255/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak (spr.), Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi U. N. i A. N. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej w całości i w części oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2015r. znak: [...] Minister Finansów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. , poz. 267, ze zm.), dalej k.p.a. oraz art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015r., poz. 613), w związku z art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2015r., znak: [...], odmawiającej umorzenia opłaty legalizacyjnej w całości i w części z tytułu rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego, ustalonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...], w wysokości 25 000,00 zł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym . Pismem z dnia 24.07.2015r. U. N. i A. N. wystąpili do Wojewody [...] o umorzenie opłaty legalizacyjnej ustalonej po stronie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].08.2014r. w wysokości 25 000,00 zł. Po rozpatrzeniu wniosku i analizie przedstawionej dokumentacji oraz zebranych informacji o sytuacji majątkowej, finansowej, rodzinnej oraz zdrowotnej wnioskodawców Wojewoda [...] uznał, iż w sprawie nie istnieje "ważny interes podatnika", który uzasadniałby umorzenie w całości lub w części opłaty legalizacyjnej. Po rozpatrzeniu odwołania U. N. i A. N. Minister Finansów zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy decyzją z dnia [...].10.2015r. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia Minister Finansów podkreślił, że zgodnie z art.49c ust.1 ustawy Prawo budowlane do opłat legalizacyjnych, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy . Na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy – Ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67 b , w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym , może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. O istnieniu "ważnego interesu podatnika" decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o udzieleniu bądź nie z tytułu zobowiązania publicznoprawnego. Udzielenie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej stanowi wyjątek od zasady ponoszenia należności w pierwotnie ustalonej kwocie i terminie. Ta forma wsparcia jest incydentalnym wyrazem pomocy państwa w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych. W związku z tym, wydanie decyzji w przedmiocie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej poprzedzone musi być w każdym przypadku obowiązkiem ustalenia sytuacji życiowej, majątkowej, finansowej, zdrowotnej inwestora w kontekście ustawowych przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Co więcej, decyzja indywidualna ma charakter uznaniowy, a więc pozostaje w zakresie dyskrecjonalnej władzy organu administracji publicznej ( organ może udzielić, ale nie ma obowiązku jej udzielenia). Nie oznacza to jednak, że organ wydając rozstrzygnięcie może zachować się w sposób dowolny. Uznanie administracyjne sprowadza się bowiem do tego, że organ jest obowiązany ustalić w okolicznościach konkretnej sprawy, czy zaistniały przesłanki uzasadniające zastosowanie określonej ulgi w spłacie zobowiązania. Organ jest zatem zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji do rozważenia istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w kontekście wniosku strony. Na podstawie akt sprawy ustalono, że U. N. i A. N. prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, w domu o powierzchni 223 m2 (wartości 241.000,00 zł) w miejscowości P. gm. [...] stanowiących ich własność, wraz z trójką ich córek. Dom jest obciążony, ustanowiono hipotekę w związku z kredytem " Młody Rolnik". Dwie córki, K. 22 lata i K. 19 lat kontynuują dzienne studia na Politechnice [...] i [...]. W. jest uczennicą II klasy SP W [...]. Strony posiadają gospodarstwo rolno – ogrodnicze o powierzchni 4,8433 ha ( wartości 1.335.000,00 zł) zabudowane szklarniami, tunelami foliowymi, kotłownią, budynkami gospodarczymi, garażami. Zaliczani są do działów specjalnych produkcji rolnej – w decyzji w sprawie wymiaru zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działów specjalnych produkcji rolnej PIT – 7 wpisano "dochód z uprawy i hodowli". Z tytułu posiadanego gospodarstwa rolnego Wnioskodawcy otrzymują dopłaty do gruntów z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, za 2014r. dopłata wynosiła 2.268,07 zł. Posiadany majątek ruchomy wskazany przez strony w oświadczeniu o stanie finansowym i majątkowym to samochody osobowe: [...] z 2009r. [...] z 2006r., [...] z 2009r., samochód ciężarowy [...] 1997r., ciągnik rolniczy marki [...] z 1980r., a nadto zarejestrowane trzy przyczepy: dwie lekkie marki [...] i jedna ciężarowa rolnicza marki [...]. Wg oświadczenia stron aktualne dochody w rodzinie wynoszą 5.434.89 zł miesięcznie, w tym z tytułu: świadczenia rehabilitacyjnego ZUS A. N. 3.091,84 zł; prowadzonego gospodarstwa rolnego przez U. N. 2.154,05 zł ( łącznie z dopłatami z ARiMR). Dochód osiągnięty przez wnioskodawców wg PIT – 36 za rok 2014 to kwota 188.111,90 zł z tego A. N. 169.952,25 zł. Wydatki miesięczne w gospodarstwie domowym przedstawione w oświadczeniu U. i A. N. stanowią kwotę 3.733,00 zł, z tego wydatkują na wodę i kanalizację - 40,00 zł, ogrzewanie mieszkania 150,00 zł, gaz – 50,00 zł, prąd – 550,00 zł, telefon – 160,00 zł, na ochronę zdrowia – 200,00 zł, komunikację, paliwo – 200,00 zł, żywność – 800,00 zł, odzież – 200,00 zł, środki czystości – 150,00zł, edukację – 1.000,00 zł, wywóz nieczystości – 45.00 zł, ubezpieczenie domu – 23,00 zł, ubezpieczenie samochodów – 125,00 zł, podatek od nieruchomości – 40,00 zł. Suma wydatków wynosi 3.733,00 zł a dochody stanowią kwotę 5.434,89 zł, pozostają więc wolne środki w kwocie 1.701,89 zł. Wnioskodawcy nie wykazują lokat bankowych, ani papierów wartościowych a na posiadanych rachunkach bankowych wykazują zgromadzone środki w łącznej kwocie 4.656,00 zł. W pozycji "stan zadłużenia" wpisali zadłużenia hipoteczne w wysokości 749.532.00 zł + odsetki ( zadłużenie na dzień 1 lipca 2015r.). Jest to kredyt "Młody Rolnik" zaciągnięty w 2011r. na inwestycje w gospodarstwie rolnym – budowę szklarni z terminem spłaty do 2025r.. W związku z tym, iż nie podano takich informacji jak: wysokości i ilości rat, informacji o korzystaniu z karencji spłaty kredytu, o dofinansowaniu z ARiMR, o zaangażowaniu środków własnych, uznano, iż w chwili składania wyjaśnień i dokumentów do wniosku o udzielenie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej strony nie ponoszą wydatków z tytułu posiadanego kredytu. W ocenie organu analiza sytuacji finansowej, rodzinnej i osobistej wnioskodawców uzasadnia stwierdzenie, że mają oni realne możliwości uregulowania opłaty legalizacyjnej. Sytuację finansową określają zgromadzone w sprawie dowody, z których wynika wysokość dochodów i wydatków skarżących, sytuacja ta jest stabilna i nie zagraża ich egzystencji. W tym kontekście przyznania ulgi w postaci umorzenia opłaty legalizacyjnej byłoby nadmiernym uprzywilejowaniem w stosunku do rodzin znajdujących się w skrajnie trudnym położeniu. Poza tym nawet trudna sytuacja materialna sama w sobie nie może być utożsamiana z przesłanką ważnego interesu podatnika, gdyż w przeciwnym razie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. W ocenie Ministra Finansów nie stanowią również wystarczających podstaw do uwzględnienia wniosku takie okoliczności jak brak pracy czy stan zdrowia wymagający okresowego leczenia. Zły stan zdrowia czy przewlekła choroba są niewątpliwie istotnymi zdarzeniami, które należy uwzględnić w postępowaniu w przedmiocie ulgi, to jednak nie mogą stanowić samoistnej podstawy do umorzenia należności. Okoliczności te muszą być bowiem oceniane w konkretnym stanie faktycznym, przy uwzględnieniu innych okoliczności danej sprawy. Minister Finansów pismem z dnia 17 listopada 2015r., wezwał skarżących do złożenia dodatkowych wyjaśnień w sprawie ich sytuacji finansowej, w szczególności dotyczących kredytu "Młody Rolnik" takich jak: wysokości, ilości rat, informacji o korzystaniu z karencji w spłacie kredytu, o dofinansowaniu z ARiMR, o zaangażowaniu środków własnych, a także informacji potwierdzających wystąpienie suszy na terenach znajdujących się w zakresie przedmiotowym zaskarżonej decyzji. Storna pismem z dnia 8 grudnia br. odpowiedziała, wskazując, iż A. N. nadal pobiera zasiłek rehabilitacyjny, karencja w spłacie kredytu, udzielonego 1 lipca 2011r., trwała w okresie od 01.07.2011r do dnia 29.03.2013r. (zaświadczenie z Banku Spółdzielczego Ziemi [...]). Odwołujący poinformowali również o wysokości rat kredytu oraz wskazali, iż w zakresie wystąpienia suszy właściwy jest Wojewoda [...]. Ponadto skarżący skonkretyzowali swoje odwołanie wnosząc o : "umorzenie opłaty w części tj.: w kwocie 20 000,00 zł wraz z odsetkami, a część tej opłaty w kwocie 5 000,00 zł podlegałaby spłacie w miesięcznych ratach po 500 zł każda, przez dziesięć miesięcy, począwszy od marca 2016r. do grudnia 2016r., płatna za dany miesiąc, do 30 dnia każdego miesiąca". Odwołując się do orzecznictwa Sądów administracyjnych podkreślił, że oceniając zasadność wniosku o umorzenie postępowania organy powinny rozważyć, czy sytuacja ekonomiczna, rodzinna podatnika rokuje możliwość spłaty zaległości, choćby w ratach. Przy ocenie istnienia przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego należy uwzględnić nie tylko okoliczności powstania zaległości, ale także również aktualną w dacie orzekania sytuację podatnika, w tym również jego sytuację rodzinną i ekonomiczną ( wyrok NSA z dnia 17.04.2014r., sygn. akt II FSK 1153/12). Przy ocenie istnienia przesłanki interesu publicznego należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa. Jedną z tych wartości jest niewątpliwie poszanowanie prawa i zasady równości i sprawiedliwości opodatkowana. Oceniając spełnienie przesłanki interesu publicznego należy zatem rozważyć, której z wartości wspólnych dla całego społeczeństwa należy, z uwagi na indywidualną sytuację podatnika, dać w danym przypadku pierwszeństwo (wyrok z dnia 30.07.2014r., sygn. akt II FSK 2042/12). W tym kontekście analizując poczynione ustalenia w zakresie stanu majątkowego oraz sytuacji ekonomicznej stron, Minister Finansów nie stwierdził wystąpienia okoliczności, które stanowiłyby o istnieniu ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, tj. przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 ustawy – Ordynacja podatkowa. Niewystąpienie co najmniej jednej z tych przesłanek determinuje wydanie decyzji odmownej. Brak jest bowiem podstaw faktycznych do zastosowania uznania administracyjnego i rozważenia udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie zobowiązania publicznoprawnego (opłaty legalizacyjnej). Wskazał jednocześnie, że odmowa umorzenia nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia innego rodzaju ulgi w spłacie, np. rozłożenie płatności na raty, ale wymaga to złożenia stosownego wniosku. Ponadto sprawy dotyczące ulg w spłacie zobowiązań publicznoprawnych nie podlegają zasadzie powadze rzeczy osądzonej, co oznacza, że wniosek o ulgę w spłacie opłaty legalizacyjnej można składać wielokrotnie. Istotne jest, aby zmienił się co najmniej jeden z elementów stanu faktycznego, który był poprzednio przedmiotem oceny organu administracji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Finansów wnieśli – U. N. i A.N.. Decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego – art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niestwierdzenie przesłanek określonych w przepisie, w sytuacji gdy organ nie dość wnikliwie wziął pod uwagę i rozważył wydatki skarżących na spłatę kredytu " Młody Rolnik" w kwocie 928 000,00 zł z dnia 01 lipca 2011r. ( z tytułu rat kapitału po 35 692,00 zł, płatnych w półrocznych ratach do 31.12.2025r. oraz raty odsetek od ww. kredytu, płatnych kwartalnie do 31.12.2025r. w wysokości od 2 999, 95 zł do 88,99 zł), nie ustalił jak długo A. N. będzie pobierać zasiłek rehabilitacyjny i jak długo trwać będzie stan niezdolności do pracy; pominął fakt, że aktualnie A.N. pozostaje bez pracy, od ponad roku pobiera zasiłek rehabilitacyjny, co w konsekwencji uniemożliwia mu podjęcie pracy zarobkowej ( co trwa od grudnia 2014r.); nie ustalił skutków suszy na terenach na których znajduje się gospodarstwo skarżącego, w konsekwencji wskazali, że kryteria oceny ustawowych przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, określanych w ww. art. 67a § 1 pkt 3 ustawy Ordynacji podatkowej przyjęte przez organ w zaskarżonej decyzji, były wadliwe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna Sąd kontrolował decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2015r. odmawiającą umorzenia opłaty legalizacyjnej w całości i w części z tytułu rozbudowy i nadbudowy budynku gospodarczego, ustalonej postępowaniem PINB z dnia 01.08.2014r. w wysokości 25.000,00 zł. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stosownie bowiem do art. 49c ust. 1 ustawy Prawo budowlane do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, z tym, że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Jak wynika z treści ww. przepisu decyzja w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że przepis prawa umożliwia organowi administracyjnemu dokonanie wyboru treści rozstrzygnięcia. Jednak treść rozstrzygnięcia decyzji zapadłej na podstawie uznania administracyjnego nie może być dowolna, ponieważ winna być poprzedzona dokładnym ustaleniem stanu faktycznego. W postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej organ administracyjny winien więc dokładnie wyjaśnić wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, przede wszystkim sytuację majątkową wnioskodawcy. Dopiero wówczas organ administracyjny może przystąpić do zbadania, czy w sprawie występuje ważny interes strony lub interes publiczny. Stosownie bowiem do art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ocena ta powinna być poprzedzona wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz dokładnym wyjaśnieniem i rozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych. Obowiązek ten wynika z art. 77 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji państwowej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zaznaczyć także należy, iż decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak każde inne, ale zakres ich kontroli jest inaczej ukształtowany. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. np.: J. Borkowski/w:/B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2004r. s. 494- 495, wraz z powoływanym tam orzecznictwem NSA). Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Istotą uznania administracyjnego jest to, że wprowadzając pojęcie nieostre , niedookreślone przerzuca się na organ administracji publicznej konieczność wypełnienia hipotezy normy prawnej konkretną treścią. Organ jest zatem zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a co za tym idzie do rozważenia istnienia " ważnego interesu podatnika" lub " interesu publicznego" w kontekście wniosku stron. W orzecznictwie sądowo - administracyjnym wskazuje się, że za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009r., sygn.. akt I FSK 31/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem właściwy organ, prowadząc postępowanie administracyjne na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, ustala czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Ponadto przyjmuje się, że można było mówić o " ważnym interesie podatnika" na gruncie konkretnego stanu faktycznego wnioskodawca musiałby wykazać przed organem, że z uwagi na ww. okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, nie jest w stanie uiścić ustalonej opłaty legalizacyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 03 marca 2009r., sygn. akt I SA/Lu 517/08, http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaś za "interes publiczny" należy uznać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W tak pojmowanym interesie mieści się dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa oraz możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. W tak pojmowanym interesie publicznym należy uznać taką sytuację, w której np. w przypadku spłaty zaległości podatkowych ( w tym przypadku ustalonej opłaty legalizacyjnej) zaszłaby konieczność korzystania przez podatnika z pomocy społecznej ( zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2009r., sygn. akt I SA/Bd 90/09, http//orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu organy obu instancji wnikliwie i rzetelnie przeanalizowały zebrany w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie niewadliwie uznały, że w sprawie nie występuje przesłanka " ważnego interesu podatnika", która uzasadniałaby umorzenie w całości lub części opłaty legalizacyjnej. Nie można wskazać także na istnienie interesu publicznego. Brak wystąpienia choćby jednej z przesłanek art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej uniemożliwiał umorzenie opłaty legalizacyjnej. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie znalazł podstaw do zakwestionowania kompletności materiału dowodowego i poczynionych. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie umorzenia zobowiązań podatkowych jest postępowaniem wszczynanym na wniosek samego zainteresowanego, zatem winien on współpracować z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy. W przypadku postępowania w sprawie umorzenia ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na stronę podatnika. Wnioskodawca nie może zatem oczekiwać , że organ administracji publicznej przejmie na siebie ciężar przeprowadzenia całego postępowania dowodowego, że będzie rozpatrywał wszelkie możliwe scenariusze sytuacji materialnej i życiowej strony, że będzie od strony "wyciągał" wszelkie możliwe informacje. Mając na uwadze powyższe, nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja, brak ustalenia jak długo skarżący A. N. będzie pobierać zasiłek rehabilitacyjny, jak długo trwać będzie jego niezdolność do pracy, jakie skutki wywołała susza w zakresie przedmiotowym zaskarżonej decyzji . W ocenie Sądu Minister Finansów w zasadzie stwierdził na podstawie zebranego materiału dowodowego, że sytuacja materialna skarżących jest dobra, tj. strony posiadają stałe dochody, które pozwalają w pełni stabilnie na ponoszenie zwykłych bieżących kosztów i wydatków związanych z funkcjonowaniem gospodarstwa, a także spłatę zaciągniętego kredytu. Zważyć należy, że w przypadku zmiany sytuacji skarżącego możliwe jest ponowne wystąpienie z wnioskiem o przyznanie ulgi. Adresatem takiego wniosku będzie organ podatkowy pierwszej instancji, który w takim przypadku zobowiązany będzie do ponownego przeanalizowania sytuacji strony pod kątem występowania przesłanek określonych w przepisach art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014r., sygn. akt I OSK 790/14). Podsumowując stwierdzić należy, iż organy administracji dokonały prawidłowej analizy stanu prawnego i faktycznego sprawy oraz wydając swoje rozstrzygnięcia nie przekroczyły granicy uznania administracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.