VII SA/Wa 2550/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2015 r. sprawy ze skargi D. D. prowadzącego Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" z/s w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej do Sądu przez D. D. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. znak: [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]. Tą ostatnią, po rozpatrzeniu wniosku D. D., organ I instancji -działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej: Prawo budowlane)- odmówił wnioskodawcy – D. D., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej "[...]" z siedzibą w [...], zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku ośrodka medyczno-diagnostyczno-rehabilitacyjnego, stacjonarnego pionowego zbiornika kriogenicznego na azot ciekły (fundament pod zbiornik), zlokalizowanych na działce o nr geod. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podał, iż w dniu [...] czerwca 2014 r. D. S. D. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku ośrodka medyczno-diagnostyczno-rehabilitacyjnego oraz stacjonarnego zbiornika kriogenicznego na azot ciekły (fundament pod zbiornik), na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. W wyniku zawiadomienia stron o postępowaniu, wpłynęło szereg zastrzeżeń dotyczących m. in. lokalizacji budynku i zbiornika na gaz oraz braku miejsc postojowych na planowanej inwestycji. Po rozpatrzeniu ww. wniosku i sprawdzeniu kompletności złożonych dokumentów, organ I instancji w dniu [...] sierpnia 2014 r. wydał postanowienie o usunięciu w terminie do dnia [...] sierpnia 2014 r. występujących w dokumentacji nieprawidłowości poprzez m. in.: zaprojektowanie miejsc postojowych dla przedmiotowego zamierzenia na terenie własnym inwestycji, zgodnie z § 12 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwzględnieniem zapisu w księdze wieczystej dotyczącej służebności drogowej; sporządzenie bilansu terenu z uwzględnieniem służebności gruntowej; sporządzenie projektu budowlanego budynku zgodnie z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, albowiem nowoprojektowany budynek nie ma własnej ściany od strony budynku mieszkalnego wielorodzinnego; zaprojektowanie poziomu wejścia do budynku zgodnie z ustaleniem § 5 pkt 4 lit. f planu zagospodarowania; dostarczenie protokołu na usytuowanie przyłączy; dołączenie i wpięcie do projektu budowlanego umów o przyłączenie do sieci kanalizacji sanitarnej, deszczowej, wodociągowej, elektrycznej i gazowej lub oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, gazu i odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia do tych sieci – zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego; dostarczenie ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego na działce o nr geod. [...] – zgodnie z § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia; rozszerzenie rodzaju inwestycji określonej we wniosku o pozwolenie na budowę o instalację gazu, zgodnie z opracowaną dokumentacją budowlaną. I dalej organ podał, iż w dniu [...] sierpnia 2014 r. inwestor wystąpił o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, a to z uwagi na konieczność ponownego uregulowania kwestii związanych z korzystaniem z jego nieruchomości przez właścicieli pobliskich garaży, w związku z istniejącą służebnością przechodu i przejazdu na tej nieruchomości, co zdaniem inwestora jest zagadnieniem wstępnym istotnym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Prezydent Miasta [...] uznał, że sprawa ponownego uregulowania określonych w ww. wniosku kwestii, nie jest zagadnieniem wstępnym i postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie. Natomiast, biorąc pod uwagę, iż inwestor w oznaczonym terminie nie wypełnił nałożonych obowiązków, orzekł jak w sentencji decyzji. W odwołaniu od tej decyzji D. D. wniósł o uchylenie ww. decyzji organu I instancji. Zarzucił naruszenie: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 oraz art. 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego przez ich niezastosowanie; art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przez jego wadliwe zastosowanie; art. 98 § 1 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania na podstawie tego pierwszego. Zarzucił również naruszenie art. 8, art. 9 i art. 7 k.p.a., tego ostatniego poprzez nie uwzględnienie słusznego interesu obywateli. Po rozpatrzeniu ww. odwołania, organ II instancji uznał decyzję Prezydenta Miasta [...] za prawidłową. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] wskazał na treść art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W kontekście tego ostatniego wskazał, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Stwierdził przy tym, że w niniejszej sprawie zaistniała potrzeba zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i wydania postanowienia zobowiązującego inwestora do usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. Stąd też postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ I instancji wezwał inwestora do usunięcia szeregu braków, którymi obarczony był jego wniosek. Postanowienie to zostało doręczone inwestorowi w dniu [...] sierpnia 2014 r., a termin na uzupełnienie wyznaczono do dnia [...] sierpnia 2014 r. Inwestor miał więc 14 dni, nałożonych obowiązków w tym terminie jednak nie wykonał. W konsekwencji, zasadne i prawidłowe było, jak stwierdził organ odwoławczy, wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wskazał jednocześnie, że długość terminu, o którym mowa w ww. przepisie, nie została określona przez ustawodawcę, w tym zakresie pozostawiono organowi swobodę decyzyjną, co oznacza, że organ sam winien ją określi uwzględniając zakres i rodzaj nieprawidłowości podlegających usunięciu oraz obiektywne możliwości inwestora zadość uczynienia tym obowiązkom, mając na względzie przepisy zawarte w art. 7, 8, 9 i 12 k.p.a. Organ dodał też, że zawieszenie postępowania na wniosek inwestora uzasadniony brakiem możliwości usunięcia w zakreślonym terminie nieprawidłowości, stanowiłoby obejście ww. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził także, iż braki stwierdzone w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2014 r., określono prawidłowo. Stwierdził bowiem, że organ I instancji zasadnie wezwał inwestora do: -wniesienia opłaty skarbowej zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2006 r o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1282 ze zm. ), -wpisania w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane prawidłowej daty zgody współwłaściciela działki na wykonanie robót, objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę – wymóg wynikający ze wzoru oświadczenia, -zaprojektowania miejsc postojowych dla przedmiotowego zamierzenia na terenie własnym inwestycji, zgodnie z § 12 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] uchwalonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), -opracowania projektu zagospodarowania działki zgodnie z § 12 i § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie, z uwzględnieniem zapisu w księdze wieczystej dot. służebności gruntowej (drogowej), -sporządzenia bilansu terenu z uwzględnieniem służebności gruntowej (v. rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, Dz. U. z 2012 r., poz. 462), - sporządzenia projektu budowlanego budynku zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, -zaprojektowania poziomu wejścia do budynku zgodnie z ustaleniem § 5 pkt 4 lit. f w ww. planu zagospodarowania, -dostarczenia protokołu na usytuowanie przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, gazowego z narady koordynacyjnej organizowanej przez Prezydenta Miasta [...], -dołączenia i wpięcia do projektu budowlanego umów o przyłączenie do sieci kanalizacji sanitarnej, deszczowej, wodociągowej, elektrycznej i gazowej lub oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, gazu i odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do tych sieci - zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane, -dostarczenia ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego na działce o nr geod. [...], zgodnie z § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, -rozszerzenia rodzaju inwestycji określonej we wniosku o pozwolenie na budowę o instalację gazu, zgodnie z opracowaną dokumentacją budowlaną. Nieuzupełnienie ww. braków stanowiło w ocenie organu II instancji podstawę do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na koniec, Wojewoda [...] wskazał, że wydanie decyzji negatywnej na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, z uwagi na nieuzupełnienie przez inwestora złożonej dokumentacji, nie przesądza o niemożności zainwestowania terenu zgodnie z wnioskiem. Ponowne złożenie wniosku wraz z kompletną oraz sporządzoną zgodnie z przepisami dokumentacją spowoduje ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. W skardze na ww. decyzję Wojewody [...], skarżący – D. D. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej zarzucił naruszenie następujących przepisów: -art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 82 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego (w zw. z przepisem art. 104 k.p.a.), przez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy istniały podstawy do ich zastosowania, -art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw do jego zastosowania, -art. 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy istniały podstawy do ich zastosowania, -art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw do jego zastosowania. Skarżący zarzucił nadto naruszenie: -zasad określonych w art. 8 i 9 k.p.a. poprzez określenie zbyt krótkiego okresu czasu do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości projektu budowlanego z uwagi na ich zakres i charakter, -zasady określonej w art. 7 w zw. z zasadą z art. 12 w zw. z przepisem art. 35 § 1 k.p.a. , to jest zasady uwzględniania słusznego interesu obywateli "oraz zasady w związku z zasadą prowadzenia przez organ administracji postępowania bez zbędnej zwłoki". W uzasadnieniu skargi -po pierwsze- skarżący zarzucił organowi odwoławczemu brak dokonania należytej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co błędnie przyjęto, iż termin wyznaczony inwestorowi na uzupełnienie dokumentacji oraz usunięcie szeregu nieprawidłowości jest odpowiedni. Podniósł, powołując się na orzecznictwo sadów administracyjnych, iż wskazany termin powinien być ustalony tak, aby z obiektywnego punktu widzenia umożliwiał usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, względnie uzupełnienie dokumentacji, a zatem powinien być dostosowany do okoliczności sprawy. Po drugie, skarżący wskazał na wadliwą ocenę w sprawie jego wniosku o zawieszenie postępowania. Wskazał, iż podane w tymże wniosku okoliczności uzasadniały zastosowanie art. 98 § 1 k.p.a. Podniósł przy tym, że wobec treści art. 35 ust. 8 Prawa budowlanego, nie stanowiłoby to obejścia prawa, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym pierwszym, okresów zawieszenia postępowania nie wlicza się do terminu, o którym mowa w art. 35 ust. 6 ww. ustawy. Skarżący wskazał także, iż termin z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest terminem materialnoprawnym, lecz procesowym, i w związku z tym może być przedłużany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przypomnieć należy, iż Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącemu D. D. pozwolenia na budowę budynku ośrodka medyczno-diagnostyczno-rehabilitacyjnego i stacjonarnego zbiornika kriogenicznego na azot ciekły, na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniach obu tych decyzji organy architektoniczno-budowlane wskazały na to, iż dokumentacja załączona przez inwestora do wniosku o pozwolenie na budowę, zawierała braki i szereg nieprawidłowości, w tym - w kontekście zapisów obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Stąd konieczne było nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia tych braków i nieścisłości, w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Wobec niewykonania w zakreślonym terminie postanowienia wydanego na podstawie wskazanego powyżej przepisu, brak było podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku inwestora. Jednocześnie przyjęto, iż wniosek inwestora, złożony przed organem I instancji, a dotyczący zawieszenia postępowania, nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności w nim powołane nie stanowią o wystąpieniu w sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zatem, wobec treści wydanych w sprawie decyzji, zasadnicze znaczenie miał w niej przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z jego treścią, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie natomiast z ust. 1 art. 35, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z powyższych regulacji wynika, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy. W przypadku natomiast stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, organ ten nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy jest niezaskarżalne, co oznacza, że może być kwestionowane wyłącznie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę lub odmowy udzielenia takiego pozwolenia. Niemniej jednak obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości może być realizowany przez inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń wymogów określonych w art. 35 ust. 1 ustawy, w tym także poprzez wskazanie organowi, że naruszenie tych wymogów nie występuje. Jednakże w sytuacji, gdy inwestor nie reaguje na wydane postanowienie (wezwanie) w żaden sposób, wówczas organ zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, bowiem nakaz taki dla organu sformułowany jest w sposób kategoryczny i organ nie ma możliwości działania uznaniowego. Kierując się powyższym Sąd uznał, iż kontrolowana decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego jest zgodna z prawem. Rozwijając tę ocenę dostrzec trzeba, iż organ I instancji analizując wniosek skarżącego o pozwolenie na budowę stwierdził, że jest on niekompletny i zawiera szereg nieprawidłowości, ważnych w kontekście: zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym (w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – jak kwestia zaprojektowania miejsc postojowych i wejścia do budynku), zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego – jak kwestia opracowania projektu zagospodarowania działki z uwzględnieniem § 12 i 19 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), kompletności projektu (w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 – jak kwestia ekspertyzy technicznej z § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Stwierdzone braki w dokumentacji organ szczegółowo wymienił w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2014 r. Orzeczenie to wydał w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i wezwał w nim inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, wyznaczając termin na wykonanie nałożonego obowiązku do dnia [...] sierpnia 2014 r. Postanowienie to zostało doręczone inwestorowi w dniu [...] sierpnia 2014 r. W zakreślonym terminie nie usunął on wskazanych przez organ I instancji braków w żaden sposób, nawet poprzez ich zanegowanie. Dodać należy, iż z adnotacji na wniosku o pozwolenie na budowę wynika, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. organ wydał A. D. złożone wraz z tymże wnioskiem [...] egzemplarze projektu budowlanego (co potwierdził skarżący przed Sądem w dniu 3 marca 2015 r., v. protokół z rozprawy). W terminie wyznaczonym przez organ I instancji na usunięcie nieprawidłowości, projekt budowlany nie został przez inwestora ponownie złożony, ani w wersji pierwotnej, ani w wersji zmienionej. W zakreślonym terminie inwestor nie podjął też żadnych działań mających na celu przedstawienie żądanej dokumentacji, nadto - nie kwestionował zasadności nałożenia na niego obowiązku usunięcia nieprawidłowości, nie podnosił w tym zakresie żadnych merytorycznych argumentów, jak również w żaden sposób nie podważał faktu istnienia stwierdzonych nieprawidłowości. W konsekwencji, nie złożył ponownie projektu budowlanego (w 4 egzemplarzach), odebranego na potrzeby (jak należałoby przyjąć) jego uzupełnienia zgodnie z żądaniem organu. W tej sytuacji - wobec brzmienia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego - organ I instancji był zobligowany do zakończenia prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że także w odwołaniu od decyzji, jak i w skardze inwestor nie podniósł żadnych konkretnych zarzutów, co do prawidłowości nałożonych na niego obowiązków. Wprawdzie wskazał na naruszenie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Niemniej nie podał żadnej argumentacji wskazującej na wadliwe zastosowanie wskazanego przepisu. Skarżący zakwestionował jedynie termin wyznaczony na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Wskazał, iż był on zbyt krótki w okolicznościach sprawy. Podał też, że termin ten powinien być ustalony tak, aby z obiektywnego punktu widzenia umożliwiał wnioskodawcy usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, a zatem powinien być dostosowany do rodzaju tych nieprawidłowości. W niniejszej sprawie inwestor faktycznie miał tylko 15 dni (od dnia doręczenia postanowienia tj. od dnia [...] sierpnia 2014 r., do dnia zakreślonego przez organ tj. do dnia [...] sierpnia 2014 r.). na uzupełnienie wskazanych nieprawidłowości wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Jednakże oceniając sprawę Sąd wziął pod uwagę, iż termin określony w art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nie ma charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna. To zaś oznacza, iż nic nie stało na przeszkodzie, aby inwestor uzupełnił wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę w terminie późniejszym, nawet na etapie postępowania odwoławczego. Uzupełnienie dokumentacji w sposób określony w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nawet po upływie terminu wskazanego w tym postanowieniu nie może bowiem stanowić samodzielnej podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem, inwestor nie uczynił nic w tym zakresie; ani w terminie zakreślonym przez organ I instancji, ani po tym terminie nie przedłożył także żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, że podjął działania zmierzające do uzupełnienia braków i skompletowania wniosku o pozwolenie na budowę. Z tych też przyczyn Sąd przyjął, iż rozstrzygnięcia wydane w sprawie są prawidłowe, a zarzuty skargi niezasadne. Sąd nie podzielił m. in. zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie uznając, iż istniały podstawy do jego zastosowania (a to już tylko z uwagi na brak w aktach sprawy projektu budowlanego, nie uzupełnionego w żaden sposób - na żądanie organu), a także przyjmując, że choć termin wyznaczony na uzupełnienie braków był dość krótki, niemniej nic nie stało na przeszkodzie, aby wykonać nałożony obowiązek choćby w terminie późniejszym. Sąd analizując sprawie nie podzielił także zarzutów skargi sformułowanych w kontekście art. 97 § 1 pkt 4 i art. 98 k.p.a. Nie stwierdził bowiem, aby w toku postępowania zaistniała podstawa do zawieszenia postępowania, a to w związku z żądaniem inwestora. Jak wynika z akt sprawy, w piśmie złożonym w dniu [...] sierpnia 2014 r. (tj. w ostatnim dniu terminu wyznaczonego na etapie I instancji do uzupełnienia braków dokumentacji budowlanej), inwestor wniósł o zawieszenie postępowania. Wskazał, iż część działki, na której zaplanowana jest inwestycja, obciążona jest służebnością przechodu i przejazdu na rzecz każdoczesnych właścicieli pobliskich garaży. Wskazał w efekcie na konieczność ponownego uregulowania kwestii związanych z korzystaniem z jego nieruchomości, co może wiązać się z koniecznością skierowania sprawy na drogę sądową, a to spowoduje powstanie zagadnienia wstępnego. W ocenie Sądu, organ I instancji prawidłowo uznał, że wobec treści wskazanego podania, należy rozważyć zastosowanie w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Podkreślić przy tym należy, iż w myśl tego przepisu, konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego zachodzi tylko wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji byłoby niemożliwe. Prawidłowo w konsekwencji organ I instancji przyjął, że okoliczności podane przez inwestora nie wypełniają dyspozycji przytoczonego przepisu Kodeksu. Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż nie toczy się (bo sam inwestor na to nie wskazał), inne postępowanie, którego wynik stanowiłby zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie. Nadto, sama chęć ponownego uregulowania przez inwestora służebności drogowej obciążającej działkę inwestycyjną, jeszcze nie stanowi o obligatoryjnym zawieszeniu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że sprawa o zniesienie służebności drogi koniecznej (bo do tego w istocie ma zmierzać ewentualne działanie inwestora), nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu ww. przepisu Kodeksu dla sprawy o pozwolenie na budowę, w której ważne jest jedynie to, że stan prawny nieruchomości inwestycyjnej jest uregulowany i znany, a sama nieruchomość obciążona służebnością gruntową (drogową) może stanowić teren inwestycji. Przy czym projekt budowlany, w tym zagospodarowania działki winien zostać sporządzony z uwzględnieniem tej okoliczności, a więc - z poszanowaniem uzasadnionych interesów osób trzecich (v. art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). W analizowanym aspekcie sprawy, podnieść również trzeba, iż za niewiarygodne należało uznać twierdzenie skarżącego o braku wskazania w księdze wieczystej przebiegu służebności gruntowej na przedmiotowej nieruchomości inwestycyjnej. Twierdzenie to nie zostało w żaden sposób wykazane, nadto - uczestnik postępowania P. M.na rozprawie przed Sądem w dniu 3 marca 2015 r. do protokołu oświadczył, iż "opis służebności w świetle księgi wieczystej jest precyzyjny. Służy ona po określonej i opisanej drodze". Tym samym również i ta argumentacja zawarta w skardze, nie mogła zmienić stanowiska Sądu w niniejszej sprawie i w kontekście ww. art. 97 Kodeksu. Z tych też przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.