VII SA/Wa 2552/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2014 r. sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Wojewoda [...] postanowieniem znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. na podstawie art. 61 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071) dalej k.p.a. po rozpoznaniu wniosku Z. G. złożonego w imieniu A. D. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] listopada 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]" w zakresie wewnętrznej linii zasilającej oraz kontenera technicznego, przy ul. [...] w [...] na działkach nr [...] i [...] obręb [...] odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż z akt sprawy wynika, że wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiekcie budowlanym - w zakresie montażu wspornika (rury o wysokości 6m, składającej się z segmentu S1 i S2) na dachu budynku przy ul. [...], w ramach ww. budowy stacji bazowej, było przedmiotem zgłoszenia robót budowlanych z [...].02.2009 r. Prezydent Miasta [...] nie wniósł sprzeciwu w drodze decyzji wobec ww. zgłoszenia. W związku z tym, że przedmiotem rozważań w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...], znak: [...], były wewnętrzna linia zasilająca oraz kontener teletechniczny, mając na uwadze specyfikę prowadzonego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności organ nie znalazł podstaw do dokonywania analizy oddziaływania anten stacji bazowej, nie będących przedmiotem wnioskowanej inwestycji. Organami posiadającymi kompetencje w zakresie kontroli czy nastąpiło przekroczenie standardów emisyjnych są właściwe organy ochrony środowiska (Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...], Wojewódzka Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w [...]), natomiast w zakresie kontroli legalności wykonywanych robót budowlanych – organy nadzoru budowlanego. W tej sytuacji argumenty dotyczące usytuowania działki skarżącej pod polami elektromagnetycznymi o wartościach ponad normatywnych nie mają znaczenia dla ustalenia istnienia jej interesu prawnego do uczestniczenia w postępowaniu o stwierdzenie nieważności w/w pozwolenia na budowę. Przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę były bowiem jedynie wewnętrzna linia zasilająca oraz kontener teletechniczny wchodzące w skład stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia A. D. reprezentowanej przez Z. G. postanowieniem znak: [...] z dnia [...] października 2013 r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, jak wynika z akt sprawy A. D., która nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].11.2009r., nr [...], znak: [...]; jest właścicielką lokalu mieszkalnego nr [...], zlokalizowanego w budynku przy ul. [...] (KW nr [...]) tj. na działce nr ew. [...], oraz udziału [...] w w/w działce i częściach budynku i urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokalu (KW nr [...]). Powyższa nieruchomość nr ew. [...] stanowiąca współwłasność skarżącej nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną i oddzielona jest od niej nieruchomością nr ew. [...]. Organ wskazał, że projekt budowlany zatwierdzony kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę przewidywał realizację wyłącznie kontenera technicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej oraz linii zasilającej wraz z linią uziemiającą, ochroną instalacji przed przepięciami atmosferycznymi oraz instalacją odgromową (projekt zagospodarowania terenu - część opisowa oraz str. 3 opisu technicznego w projekcie wykonawczym - branża elektryczna). Z projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej wynika natomiast, że najbliższe elementy projektowanej inwestycji oddalone są ponad 24 m od granicy działki skarżącej. Mając na uwadze przedstawione wyżej usytuowanie projektowanego przedsięwzięcia oraz jego charakter organ stwierdził, że nieruchomość należąca do A. D. nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń - które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa – w zakresie możliwości zagospodarowania działki nr ew. [...]. Innymi słowy, A. D. może bez przeszkód zagospodarować nieruchomość będącą jej własnością zaś sąsiedztwo spornej inwestycji w najmniejszym nawet stopniu nie wpływa na zakres - wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania. Pozostałe elementy związane z instalacją bazy telefonii komórkowej w tym zespół anten nadawczo - odbiorczych zostały wykonane po przeprowadzeniu odrębnego postępowania zgłoszeniowego. Wobec powyższego organ stwierdził, iż obszar oddziaływania danego obiektu budowlanego określa się każdorazowo przez organ właściwy w sprawie pozwolenia na budowę przy uwzględnieniu indywidualnych cech tego obiektu (określonych w rozwiązaniach projektu budowlanego), jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu jak również konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. D. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a także postanowienia je poprzedzającego. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. Art. 61 a § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo że sprawa wymagała dokonania merytorycznych ustaleń w zakresie określenia obszaru oddziaływania obiektu, a nie jego części. 2. Art. 6, 8 k.p.a., 2, 7 w związku z 64 ust. 3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż możliwe jest pozbawienie osoby możliwości skarżenia decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej, jeżeli inwestor dokona podziału zamierzenia inwestycyjnego i część obejmie pozwoleniem na budowę, część zgłosi (maszt), a część wykona bez zgłoszenia oraz pozwolenia (anteny) w sytuacji, w której prawo tego nie dopuszcza. 3. Art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez przywoływania przepisów art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, jako mogące mieć zastosowanie dla części obiekt budowlanego (budowli) w sytuacji, w której ustawa Prawo budowlane nie zna takiego pojęcia. 4. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż obszar oddziaływania inwestycji może być ustalony dla części zamierzania budowlanego (obiektu) bez wskazania przepisu prawa zezwalającego na dokonanie takich czynności. 5. Art. 33 ust 1 w związku z art. 28 ust. 2 oraz 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, iż rozdzielnie procesu inwestycyjnego dla jednego zamierzania budowlanego (obiektu) jest dopuszczalne bez wskazania podstawy prawnej znoszącej lub też ograniczającej brzmienie art. 33 ust 1 w/w ustawy. 6. Art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez nie ustalenia obszaru oddziaływania obiektu, jako całości techniczno-użytkowej. 7. § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez odstąpienie od jego analizy w sytuacji, w której ma on ogromne znacznie dla istoty sprawy albowiem wpływa na określenie rzeczywistego zasięgu pól elektromagnetycznych o wartościach ponadnormatywnych, czyli oddziaływanie obiektu. Organ wnosił o oddalenie skargi podnosząc, jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie natomiast z unormowaniem art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Badając zaskarżone postanowienie w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] z dnia [...] października 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...].08.2013r., znak: [...]; odmawiające wszczęcia na wniosek A. D. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].11.2009r., nr [...], znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę zamierzenia budowlanego "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...]" w zakresie wewnętrznej linii zasilającej oraz kontenera teletechnicznego przy na działce nr ew. [...] i [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...]. Postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. Przepis ten może mieć zastosowanie do sytuacji, gdy z żądania wszczęcia postępowania w sprawie wynika w sposób oczywisty, że osoba wnosząca żądanie nie ma w sprawie interesu prawnego lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Mając na uwadze, że postanowienie to zapada we wstępnej fazie poprzedzającej właściwe postępowanie nie ma podstaw do przyjęcia, żeby wydając takie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania organ rozstrzygał w nim kwestie materialnoprawne. W sytuacji, gdy ustalenie tych okoliczności wymaga podjęcia czynności wyjaśniających mogą one być podjęte wyłącznie w toku postępowania, a w razie wyniku negatywnego są podstawą zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie. Rozważania, które prowadziły organy obu instancji nie miały charakteru formalnego, lecz materialnoprawny i tego rodzaju rozważania co do zasady mogą mieć miejsce jedynie po wszczęciu postępowania toczącego się przy udziale osoby, ubiegającej się o status strony postępowania. Jednakże w przedmiotowej sprawie naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem skarżącej w sposób oczywisty nie przysługuje status strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Jak bowiem wskazały organy decyzja o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] zatwierdzała projekt budowlany wyłącznie kontenera technicznego dla stacji bazowej telefonii komórkowej oraz linii zasilającej wraz z linią uziemiającą, ochroną instalacji przed przepięciami atmosferycznymi oraz instalację odgromową. Tego rodzaju przedsięwzięcie budowlane nie wymaga sporządzenia opinii środowiskowej oddziaływania na środowisko, jak również nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki, której współwłaścicielką jest skarżąca. Najbliższe elementy projektowanej inwestycji oddalone są bowiem ponad 24 m od granicy działki, której skarżąca jest współwłaścicielką i na której mieści się budynek, w którym skarżąca jest właścicielką lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...]. Z uwagi na zakres inwestycji tj. montaż kontenera i linii zasilających (z pominięciem zespołu anten nadawczo-odbiorczych, które były przedmiotem odrębnego zgłoszenia) brak interesu prawnego skarżącej we wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę tego obiektu jest oczywisty. Z tych względów Sąd skargę uznał za niezasadną i oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270).