VII SA/Wa 2552/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu H. M. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2552/15 pozostawiającego bez rozpoznania wniosek H. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi H. M. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia drzwi do stanu poprzedniego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Pismem z dnia 12 października 2015 r. H. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia drzwi do stanu poprzedniego. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy. Przy piśmie z dnia 18 listopada 2015 r. Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (art. 252 i art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.)) dalej "p.p.s.a.". W dniu 5 grudnia 2015 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy na nieaktualnym formularzu PPF, a mianowicie na formularzu, który stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Zarządzeniem z dnia 22 stycznia 2016 r. Starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania argumentując, że brak aktualnego formularza PPF jest w świetle art. 252 § 2 i art. 257 p.p.s.a., równoznaczny z brakiem zachowania formy formularza. Od zarządzenia tego skarżąca wniosła sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W dacie zgłoszenia wniosku przez skarżącą treść formularza PPF przeznaczonego dla osób fizycznych określało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. poz. 1257). W myśl natomiast art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Zaskarżone sprzeciwem zarządzenie referendarza sądowego uznać zatem należało za prawidłowe. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia