VII SA/Wa 2555/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2015r., znak: [...], odmawiającej uchylenia własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2014r., nakładającej na S. i I. M. obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia drzwi wejściowych otwieranych na zewnątrz do lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym na terenie nieruchomości przy ul. [...] cyt. "[...]" w W. do stanu zgodnego z prawem poprzez zamontowanie przedmiotowych drzwi w sposób umożliwiający ich otwarcie w kierunku ogólnodostępnego korytarza o kąt powyżej 90°, tak aby zwiększyć szerokość drogi ewakuacyjnej z 1,15m do minimum 1,20m – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w piśmie z dnia 30 października 2014r., uzupełnionym pismem z dnia 14 stycznia 2015r., A. M. zwróciła się o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego [...] Nr [...] r. Organ powiatowy postanowieniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015r. wznowił na wniosek strony postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie, a następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2015r., odmówił uchylenia własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2014r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej. A. M. jako podstawę wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją ostateczną wskazała art. 145 § 1 ust. 1, 4 i 5 k.p.a. tj. podniosła, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał. Organ drugiej instancji stwierdził, że w okolicznościach badanej sprawy zgłoszone przesłanki wznowieniowe nie zaistniały, zasadnie zatem organ powiatowy odmówił uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. W odniesieniu do przesłanki określonej w art. 145 § 1 ust. 1 k.p.a. organ wyjaśnił, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego że dokument był sfałszowany. W przedmiotowej sprawie nie zostało zaś stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu, że jakikolwiek dokument, uznany przez organ w postępowaniu zwykłym jest fałszywy. Sama skarżąca w treści odwołania stwierdziła, że takie postępowanie nie było prowadzone. Tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] po wznowieniu postępowania w sprawie prawidłowo uznał, że nie zaistniała przesłanka przewidziana w art. 145 § 1 ust. 1 k.p.a. Następnie organ drugiej instancji ocenił, że w postępowaniu tym nie występuje również sytuacja, o której mowa w art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a. A. M. brała bowiem udział w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym w sprawie dotyczącej drzwi wejściowych do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W.. Skarżąca została bowiem zawiadomiona pismem z dnia 30 lipca 2014r. o toczącym się postępowaniu (zwrotne potwierdzenie odbioru pisma przez skarżącą w dniu 5 sierpnia 2014r.), więc miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów. Otrzymała również za zwrotnym potwierdzeniem odbioru z dnia [...] września 2015r. decyzję organu powiatowego obecnie ostateczną kończącą postepowanie objęte wnioskiem o wznowienie. Tym samym A. M. brała udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym w/w rozstrzygnięciem w rozumieniu ww. przepisu Odnosząc się do zgłoszonej we wniosku przesłanki z art. 145 § 1 ust. 5 k.p.a., organ odwoławczy ocenił, że w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Okoliczności, które wskazuje A. M. tj. stwarzania bezpośredniego niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia poprzez otwieranie na zewnątrz drzwi wejściowych do lokalu nr [...], nie stanowią "nowych okoliczności faktycznych" przewidzianych w art. 145 § 1 ust. 5 k.p.a. Kwestia stwarzania bezpośredniego niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia przez sporne drzwi była bowiem weryfikowana w postępowaniu dowodowym przeprowadzonym przez organ I instancji przed wydaniem decyzji ostatecznej, o czym świadczy protokół Nr [...]., sporządzony podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 6 czerwca 2014r. w przedmiotowej sprawie. Za taką okoliczność nie można uznać powoływania się na rzut lokalu załączony do pisma z dnia 30 października 2014r. Ten dotyczy bowiem lokalu nr [...] tj. lokalu skarżącej. Z kolei zwyczajne postępowanie administracyjne dotyczyło lokalu nr [...]. Podsumowując [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w zaistniałych okolicznościach należy odmówić uchylenia decyzji organu powiatowego Nr [...] z dnia [...] września 2014r., gdyż żadna ze wskazanych przez wnioskodawczynię przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ust. 1, 4 i 5 k.p.a. nie zaistniała w niniejszym postępowaniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła A. M.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że żeby wykazać zaistnienie tej przesłanki konieczne jest przedstawienie stosownego orzeczenia, że dany dowód jest sfałszowany, podczas gdy organ mógł we własnym zakresie ocenić, że dany dowód jest fałszywy; b) art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że brałam udział w przedmiotowym postępowaniu, podczas gdy bez własnej winy nie brałam udziału w tym postępowaniu; c) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, podczas gdy kontrola przeprowadzona w dniu 27 maja 2015 r., przez upoważnionego przedstawiciela inspektoratu wykazała istotne naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, które zagrażają życiu i zdrowiu mieszkańców budynku; d) art. 1, 71 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności i w efekcie ustalenie, że zamontowanie drzwi przez Państwa S. i I. M. w taki sposób, że otwierają się na zewnątrz korytarza, w przedmiotowej sprawie nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, podczas gdy w niniejszej sprawie przedstawiłam szereg wyjaśnień, a także ustalenia kontroli wskazują, że takie zagrożenie istnieje; e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do uchylenia decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. 2. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. § 15 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (dalej również jako "Rozporządzenie 1"), poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że zamontowanie drzwi przez Państwo S. i I. M. w taki sposób, że otwierają się na zewnątrz korytarza, spełnia wymogi przepisów techniczno-budowlanych, podczas gdy taki sposób zamontowania drzwi przez Państwo M. nie zachowuje wymogów bezpieczeństwa; b) § 239 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej zwane również "Rozporządzeniem 2"), poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że zamontowanie drzwi przez Państwo S. i I. M. w taki sposób, że otwierają się na zewnątrz korytarza, spełnia wymogi przepisów techniczno-budowlanych, podczas gdy taki sposób zamontowania drzwi przez Państwo M. powoduje, że podczas ich otwierania skokowo pomniejsza się światło drogi ewakuacyjnej z lokalu nr [...] do wielkości poniżej 0,8 m; c) § 242 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że zamontowanie drzwi przez Państwo S. i I. M. w taki sposób, że otwierają się na zewnątrz korytarza, spełnia wymogi przepisów techniczno-budowlanych, co zmniejsza szerokość dróg ewakuacyjnych do wielkości 1,2 m, podczas gdy w budynku mieszka więcej niż 20 osób; d) § 61 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez brak jego zastosowania i uznanie, że zamontowanie drzwi przez Państwo S. i I. M. w taki sposób, że otwierają się na zewnątrz korytarza, spełnia wymogi przepisów techniczno-budowlanych, podczas gdy taki sposób zamontowania drzwi przez Państwo M. powoduje, że położenie drzwi wejściowych do lokalu nr [...] umożliwia dogodne warunki ruchu, w tym również osobom niepełnosprawnym korzystającym z lokalu nr [...]. Skarżąca na podstawie art. 145 § 1 pkt a) i c) p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także na podstawie art. 135 p.p.s.a. poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w całości. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. W obszernym uzasadnieniu skargi zarzuty wskazane powyżej zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentacje. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego orzeczenia (decyzji bądź postanowienia) następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa. Przedmiotem sądowej kontroli była decyzja utrzymująca w mocy podjętą po wznowieniu postępowania decyzję organu pierwszej instancji o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego ostatniego organu. Postępowanie w tej sprawie wszczęte zostało na wniosek skarżącej. W tym przedmiocie zapadło postanowienie. Na tym etapie organ miał obowiązek dokonania oceny wniosku o wznowienie postępowania pod względem kryteriów formalnych w tym tego czy zachowany został termin do wniesienia wniosku. Sąd mimo wątpliwości co do prawidłowości podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia stwierdza, że taka ocena nie może jednak skutkować uchyleniem postanowienia o wszczęciu postępowania wobec zakazu wynikającego z przepisu art. 134 § 2. Orzeczeniem na niekorzyść strony skarżącej w rozumieniu ww. przepisu będzie każde orzeczenie, które pogarsza sytuację skarżącego w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem skargi, przy czym pogorszenie to nie musi dotyczyć wyłącznie jego praw czy obowiązków wynikających z prawa materialnego, ale także pewnych uprawnień faktycznych czy procesowych, powstałych w wydania zaskarżonego aktu bądź dokonania czynności. Przystępując do oceny zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, że zasadnie oceniono – skarżąca powołała się na ustawowe przesłanki wznowieniowe w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5 k.p.a. tyle, że nie zaistniały one w okolicznościach wznowionego postępowania. To ustalenie musiało prowadzić do odmowy uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu trybie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z ww. przepisem - organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia. Rozwijając powyższą ocenę, zważyć przede wszystkim należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte poważną, kwalifikowaną wadą - wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. Nie jest to, jak zdaje się to postrzegać skarżąca zważywszy na argumentacje skargi, kolejna instancja zwykłego postępowania a postępowanie umożliwiające kontrolę prawidłowości wydanej decyzji ostatecznej, przy czym ograniczone przesłankami enumeratywnie wymienionymi m. in. w art. 145 § 1 k.p.a., których rozszerzająca wykładnia jest niedopuszczalna, jako że wznowienie postępowania w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a.. Właściwy organ orzeka po wznowieniu postępowania o wzruszeniu decyzji dotychczasowej tylko wówczas, gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 146 k.p.a., a więc nie upłynął termin dopuszczalności wznowienia postępowania, ani w wyniku wznowienia postępowania nie zapadnie wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jak wskazano już powyżej - co równie istotne, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada jedynie, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowieniowe, a także - czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia organu w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wydanie postanowienia o wznowieniu w oparciu o art. 149 § 1 k.p.a. nie przesądza wystąpienia w sprawie przesłanki wznowienia. Postanowienie to stanowi natomiast podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia (po pierwsze) oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (o ile przyczyna wznowienia w sprawie będzie miała miejsce), stosownie do treści art. 149 § 2 k.p.a. Wskazać w końcu należy, iż art. 151 k.p.a. reguluje możliwe sposoby rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Przepis art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy w toku postępowania (po wznowieniu) ustalono, że przesłanka wznowienia (w związku z którą uruchomiono to postępowania) nie miała miejsca, a tym samym nie było podstaw do ponownej merytorycznej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Sąd ocenia, że słusznie organy obu instancji uznały - w sprawie nie wystąpiły przyczyny wznowienia podniesiona we wniosku inicjującym to postępowanie. Sąd w pełni podziela stanowisko prezentowane na tle przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Orzecznictwo sądów administracyjnych oraz doktryna jednolicie przyjmują – wznowienie postępowania na podstawie unormowania art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ograniczone jest wystąpieniem łącznym trzech warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu; po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu i po trzecie fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Okoliczności sprawy niniejszej jednoznacznie wskazują, że taka przesłanka w postepowaniu zakończonym decyzja ostateczną nie zaistniała. Nie zaistniała także, trafnie tak oceniona w zaskarżonej decyzji, wskazana przez skarżącą przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W postępowaniu objętym wnioskiem o jego wznowienie nie było tak, że strona obecnie skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Dodatkowo wskazać należy, że dopuszczalna była przeprowadzona bez udziału skarżącej kontrola na podstawie art. 81 a ustawy Prawo budowlane. Przepis ten określa zakres uprawnień kontrolnych organów nadzoru budowlanego oraz procedurę dotyczącą tego rodzaju czynności. Z jego treści wynika, że czynności kontrolne przeprowadza się w obecności osób wymienionych w ustawie. Ustawa mówi o obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika bądź osób przez nich upoważnionych, albo obecności właściciela lub zarządcy obiektu, a w lokalu mieszkalnym – obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji lub zarządcy budynku. Czynności kontrolne w tym trybie przeprowadzone w sprawie zakończonej decyzją ostateczna nie są oględzinami w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem wszelkie przepisy o oględzinach mogą mieć zastosowanie jedynie posiłkowo. Z istoty czynności kontrolnych wynika również, że nie obowiązuje w tym przypadku uprzednie informowanie stron o zamierzonym terminie dokonania czynności kontrolnych. Tym samym brak udziału skarżącej w opisanych wyżej czynnościach nie może być utożsamiany z zaistnieniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Trafnie oceniono także, że nie zaistniała w okolicznościach sprawy niniejszej, wskazana we wniosku o wznowienie postępowania, przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Przez pojęcie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w myśl przywołanego przepisu, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Nie mogą być one znane organowi, nadto - musiały istnieć w dacie wydania decyzji. Przy czym nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania, o ile są dla sprawy istotne. Muszą więc dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne. Skuteczne powołanie się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. będzie miało więc miejsce jedynie wówczas, gdy nowe okoliczności lub dowody mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji niż ta, która zapadła. Tę "istotność" nowych dowodów - nowych okoliczności faktycznych należy w postępowaniu wznowieniowym wykazać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 429/06). Kierując się powyższą argumentacją, uznać trzeba, że rację mają organy orzekające w sprawie - okoliczności wskazywane przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania nie wypełniają powyższej przesłanki, bo nie są okolicznościami nowymi oraz nie mają charakteru "istotnego". Sąd nie znajduje podstaw do odniesienia się do zarzutów w zakresie naruszenia prawa materialnego w szczególności rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz. 1422 j.t.). Przepisy te mogły by być brane pod uwagę przez organ we wznowionym postępowaniu gdyby zaistniała, któraś z przesłanek wznowieniowych uzasadniających merytoryczne rozpoznanie sprawy we e wznowionym postepowaniu. Jak wskazana powyżej taka sytuacja w sprawie jednak nie zaistniała. Analiza w ww. zakresie stała się bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).