VII SA/Wa 256/10

Maciej Majewski referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2010 r. po rozpoznaniu wniosku J. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić J. R. przyznania prawo pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. W dniu 24 lutego 2010 r. wpłynął wniosek J. R. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy J. R. zaznaczył, że prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Dochodem w rodzinie jest dochód z emerytur skarżącego i jego żony w łącznej wysokości 2552 zł. Wskazał, że posiada mieszkanie w domu wielorodzinnym o pow. 95 m2, posiada również nieruchomość rolną o pow. 0,566 ha a także 4 działki o łącznej pow. 2550 m2. Wskazał, że jest emerytem chorym na cukrzycę. Żona choruje na serce i nadciśnienie tętnicze. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową J. R. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy jak wyżej zaznaczono jest instytucją wyjątkową, zasadą jest samodzielne ponoszenie kosztów sprawy sądowej przez strony. Z tego względu przyznanie tego prawa jest ograniczone do osób, które nie posiadają źródeł dochodu, albo których źródła dochodu są na tyle niewysokie, że uniemożliwiają im dochodzenie swych praw przed sądem. Z przedstawionego formularza nie wynika by strona znajdowała się w takiej sytuacji. Wnioskodawca z żoną utrzymuje się z dochodu w wysokości 2552 zł. Poza zwykłymi wydatkami ponosi dodatkowe wydatki związane z leczeniem, innych szczególnych wydatków wnioskodawca nie wykazał. Strona nie posiada nikogo na utrzymaniu. Fakty te świadczą że wnioskodawca nie znajduje się w tak trudnej sytuacji by kwalifikował się do przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).