VII SA/Wa 256/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska (spr.) WSA Grzegorz Rudnicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi J.T. i J. T. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę VII SA/Wa 256/19 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202), po rozpatrzeniu zażalenia J.T. i J. T. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB"), nr [...] z dnia [...] września 2018 r., znak: PINB [...], nakładające jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 50 334,27 zł, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB. Decyzją nr [...] z [...] października 2010 r. PINB nałożył na inwestorów – J. T. i J. T. obowiązek dokonania całkowitej rozbiórki budynku gospodarczego samowolnie wybudowanego na działkach nr ew. [...] i [...], położonych w miejscowości D.. Powyższa decyzja została następnie utrzymana w mocy rozstrzygnięciem [...]WINB z [...] listopada 2010 r., nr [...]. Pismem z 22 września 2014 r. PINB wystosował do inwestorów upomnienie w związku z uchylaniem się od wykonania nałożonego na nich obowiązku rozbiórki budynku gospodarczego. W odpowiedzi w dniu 30 września 2014 r. do organu powiatowego wpłynął wniosek inwestorów o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczna decyzją nakazującą rozbiórkę. W związku z tym, postanowieniem z [...] października 2014 r., nr [...] PINB wznowił postępowanie, a następnie decyzją nr [...] (opatrzoną tą samą datą), odmówił uchylenia własnego rozstrzygnięcia z 13 października 2010 r. W związku z niewykonaniem nałożonego obowiązku, 30 lipca 2015 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który został skutecznie doręczony inwestorom w dniu 4 sierpnia 2015 r. Skutkowało to wszczęciem przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Inwestorzy pismem z 24 kwietnia 2015 r. wnieśli zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, które nie podlegały rozpatrzeniu, z uwagi na ich złożenie po terminie. Następnie PINB postanowieniem z [...] maja 2015 r., nr [...] nałożył na inwestorów jednorazową grzywnę w wysokości 46 700,45 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku nałożonego przez rozstrzygnięcie z [...] października 2010 r. Po rozpatrzeniu złożonego przez inwestorów zażalenia, [...]WINB postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2015 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i umorzył postępowanie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. Z uwagi na powyższe PINB postanowieniem z [...] lipca 2015 r., nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Kolejnym tytułem wykonawczym nr [...] w dniu [...] lipca 2015 r. PINB ponownie wszczął wobec inwestorów postępowanie egzekucyjne. W odpowiedzi inwestorzy przy piśmie z 6 sierpnia 2015 r. wnieśli zarzuty do prowadzonego postępowania, które następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] organ I instancji uznał za bezzasadne. Na powyższe rozstrzygnięcie inwestorzy wnieśli zażalenie. Po jego rozpoznaniu [...]WINB postanowieniem nr [...] z [...] września 2015 r. utrzymał je w mocy. W konsekwencji organ powiatowy postanowieniem nr [...] z [...] października 2015 r. nałożył na inwestorów jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 47 661,65 zł. Wnioskiem z 23 października 2015 r. inwestorzy wystąpili do PINB o odroczenie wykonania nałożonego obowiązku dokonania całkowitej rozbiórki budynku gospodarczego i zezwolenie na jego czasowe wykorzystywanie. Po rozpatrzeniu wskazanego wniosku organ I instancji, decyzją z [...] października 2015 r., nr [...], odmówił odroczenia dokonania całkowitej rozbiórki budynku oraz wydania zezwolenia na czasowe wykorzystanie przedmiotowego budynku. Po rozpatrzeniu zażalenia inwestorów na postanowienie PINB z [...] października 2015 r. nakładającego jednorazową grzywnę w celu przymuszenia, [...]WINB postanowieniem z [...] listopada 2015 r., nr [...] uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto organ wojewódzki po rozpatrzeniu odwołania inwestorów od decyzji PINB z [...] października 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Inwestorzy wnioskiem z 11 marca 2016 r. wystąpili do organu I instancji o wyjaśnienie treści decyzji nr [...]z [...] października 2010 r. W odpowiedzi PINB postanowieniem nr [...] z [...] marca 2016 r. poinformował inwestorów o zwłoce w rozpatrzeniu ich wniosku. Z kolei [...]WINB postanowieniem nr [...] z [...] marca 2016 r., po rozpatrzeniu wniosku inwestorów z 14 grudnia 2015 r., odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Zażalenie od wskazanego rozstrzygnięcia rozpatrzył GINB, który postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. (znak: [...]) utrzymał je w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi inwestorów na postanowienie [...]WINB z [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wyrokiem z 22 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2692/15 oddalił skargę. Postanowieniem z [...] maja 2017 r., nr [...] PINB odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści własnej decyzji z [...] października 2010 r., nr [...] (wniosek z 11 marca 2016 r.). Na powyższe rozstrzygnięcie inwestorzy wnieśli zażalenie, po rozpoznaniu którego [...]WINB postanowieniem nr [...] z [...] czerwca 2017 r. utrzymał je w mocy. Na ostateczne postanowienie [...]WINB inwestorzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 16 maja 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1906/17, oddalił skargę. Organ I instancji postanowieniem z [...] września 2018 r. nałożył na inwestorów jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 50 334,27 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w decyzji PINB z [...] października 2010 r., nr [...]. Równocześnie obciążył inwestorów opłatą egzekucyjną w wysokości 68 zł, a także wezwał ich do wykonania obowiązku całkowitej rozbiórki budynku gospodarczego samowolnie wybudowanego na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości D.. Powyższe obowiązki miały być zrealizowane w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Pismem z 1 października 2018 r. inwestorzy wnieśli zażalenie na wymienione rozstrzygnięcie, po rozpoznaniu którego [...]WINB postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzja organu powiatowego z [...] października 2010 r., nr [...] jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Obowiązek przez nią nałożony podlega więc wykonaniu w całości, gdyż nie został on umorzony, nie przedawnił się i nie wygasł. Inwestorzy zaś uchylają się od ponad 7 lat od jego wykonania. Na gruncie art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314, dalej: "u.p.e.a.") postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać: 1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Z kolei zgodnie z § 5 omawianego przepisu wysokość grzywny, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za II kwartał 2018 roku z dnia 23 sierpnia 2018 r. (obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego postanowienia) określa wysokość ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego w kwocie 4 294 zł. Stąd wysokość grzywny nałożona na inwestorów w kwocie 50 334,27 zł, została prawidłowo obliczona przez organ powiatowy. W ocenie [...]WINB organ I instancji zasadnie zastosował w przedmiotowej sprawie środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia, wyjaśniając przy tym przesłanki jakimi kierował się przy ustalaniu jej wysokości. Innym środkiem egzekucyjnym, możliwym do zastosowania w tej sytuacji, jest zastępcze wykonanie egzekwowanego obowiązku na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego, o czym organ również poinformował inwestorów. Grzywna jest środkiem przymusu i zmierza do wykonania nałożonego obowiązku, a ponadto powoduje obiektywnie mniej dotkliwe konsekwencje dla podmiotu zobowiązanego. W przypadku zastosowania grzywny w celu przymuszenia zobowiązany ma wpływ na wybór wykonawcy i może także samodzielnie negocjować koszty wykonania przez wykonawcę nakazu rozbiórki. Należy podkreślić, że ewentualne odstąpienie od czynności egzekucyjnych może mieć miejsce jedynie w sytuacji całkowitego wykonania dyspozycji aktu administracyjnego, nakładającego na określony podmiot obowiązek wynikający z przepisów prawa budowlanego. Zarówno częściowe wykonanie obowiązku, jak i samo przystąpienie do realizacji nie stanowi przesłanki do zaniechania prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W orzecznictwie sądów administracyjnych także wskazuje się, że organ właściwy do prowadzenia egzekucji administracyjnej nie jest władny uchylać, zmieniać bądź w inny sposób weryfikować decyzję administracyjną, która w przypadku uzyskania statusu decyzji ostatecznej, podlega przymusowemu wykonaniu. Stąd też dopóki w obiegu prawnym znajduje się ostateczna decyzja PINB nr [...] z [...] października 2010 r., organ egzekucyjny ma obowiązek podejmowania czynności celem jej wyegzekwowania. Skargę na decyzję [...]WINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. T. i J. T. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, jednocześnie zarzucając organowi naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 78, art. 80, art. 107 § 1 i 3 oraz art. 136 k.p.a. przez niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, - art. 119 § 2 u.p.e.a., - art. 7 § 2 i 3 u.p.e.a. przez naruszenie zasad racjonalnego działania i zasady niezbędności. Skarżący wskazali, że podjęli działania mające na celu ochronę swoich interesów i wskazali istotne dla sprawy okoliczności podważające ustalenia poczynione przez organ I instancji. Powinnością organu odwoławczego było wyjaśnienie, w oparciu o uzupełniające postępowanie dowodowe, powstałych wątpliwości co do stanu faktycznego. Zarówno w orzecznictwie, jak i w literaturze przedmiotu ugruntowało się stanowisko, zgodnie z którym zaniechanie przez organ administracyjny podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem skutkującym nieważnością decyzji. W przedmiotowej sprawie [...]WINB nie wykonał nałożonego na niego obowiązku i nie sprawdził zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto podkreślili fakt zastosowania przez organ zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Dokonując wyboru właściwego środka organ powinien kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego. Jedną z podstawowych zasad jest stosowanie środków, które prowadzą bezpośrednio do wykonania nałożonego obowiązku. Spośród takich środków należy wybrać ten najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. W niniejszej sprawie kwota nałożonej grzywny przekracza możliwości finansowe skarżących i jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do popełnionego czynu. Skarżący podnieśli, że żyją z emerytur i nie są w stanie zapłacić kwoty 50 334,27 zł. Są osobami w podeszłym wieku, a prowadzone postępowanie jest dla nich dużym obciążeniem zarówno psychicznym, jak i zdrowotnym. Wskazali, że w przedmiotowej sytuacji zasadnym jest zastosowanie art. 17 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którym wniesienie zażalenia nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ odwoławczy może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. Grzywna nałożona przez PINB nie spełni swojej funkcji, gdyż jest ustalona w najwyższej wysokości bez uprzedniego zbadania sytuacji majątkowej skarżących. Ponadto jest ona zdecydowanie niewspółmierna do zakresu zobowiązań nałożonych decyzją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Okolicznością w sprawie bezsporną jest, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. i J. T. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W [...] Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. nakazującą dokonanie całkowitej rozbiórki budynku gospodarczego samowolnie wybudowanego na działkach nr ew. [...] i [...], położonych w miejscowości D.. Organ egzekucyjny w dniu 22 września 2014r. wystosował wobec skarżących upomnienie w związku z niewykonaniem obowiązku rozbiórki, a w dniu [...] lipca 2015r. wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Należy także podkreślić, że skarżący wnieśli zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego ( art. 33 ustawy), które to postępowanie zakończyło się prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 22 listopada 2016r. w sprawie VII SA/Wa 2692/15 oddalającym skargę J. T. i J. T. na postanowienie [...]WINB z [...] września 2015r. Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Podkreślić przy tym należy, że przedmiotem rozpatrywanej skargi jest postanowienie nakładające grzywnę w celu przymuszenia i tylko w ramach rzeczowych tego rozstrzygnięcia może być przeprowadzona kontrola sądowa, która nie jest nakierowana na wszelkie zarzuty jakie strona jest w stanie podnieść w szeroko pojętym postępowaniu egzekucyjnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych jest stąd przyjęte, że w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie jest dopuszczalne powoływanie się na okoliczności wskazane w art. 33 u.p.e.a. W zażaleniu można podnosić jedynie te okoliczności, które nie mogą stanowić przedmiotu zarzutów (por. wyrok NSA z 13 października 2011 r. sygn. II OSK 1441/10). Sąd zauważa, iż w prawidłowo wszczętym postępowaniu egzekucyjnym, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, organ obowiązany jest podjąć czynności zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Stanowi o tym wyraźnie art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej. Tym samym organ egzekucyjny obowiązany był we wskazanych powyżej okolicznościach, zastosować jeden z możliwych do zastosowania i przewidzianych prawem środków egzekucyjnych. Przy egzekucji dotyczącej spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego (z uwagi na charakter tego postępowania), organ egzekucyjny ma możliwość zastosowania jednego z dwóch środków egzekucyjnych: nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz wykonania zastępczego. Dokonując wyboru właściwego środka egzekucyjnego w okolicznościach danej sprawy powinien zaś kierować się zasadami postępowania egzekucyjnego określonymi w art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej. Stosownie do treści powołanego przepisu, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a organy nie naruszyły wskazanych wyżej zasad postępowania. Zdaniem Sądu, organ powiatowy mógł bowiem uznać, iż środek egzekucyjny przewidziany w art. 119 i nast. ustawy egzekucyjnej jest w tym przypadku mniej uciążliwy niż wykonanie zastępcze, o którym mowa w art. 127 i nast. omawianej ustawy. Mógł zatem uznać, iż w okolicznościach sprawy zasadnym jest w pierwszej kolejności nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Warto przy tym zaznaczyć, iż postępowanie egzekucyjne -w myśl art. 1 i 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji- ma przede wszystkim doprowadzić do wykonania obowiązku przez zobowiązanych, a nie przez organ egzekucyjny. Grzywna w celu przymuszenia nie jest zaś karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się. W przypadku wykonania egzekwowanego obowiązku zobowiązani mogą więc starać się o jej umorzenie (na zasadzie art. 125), lub zwrot (stosownie do art. 126). Reasumując, w ocenie Sądu, dokonując w sprawie wyboru środka egzekucyjnego nie naruszono ww. art. 7 § 2 ustawy egzekucyjnej. W ocenie Sądu, w sprawie nie naruszono także przepisów szczególnych omawianej ustawy regulujących grzywnę w celu przymuszenia. Postanowienie organu powiatowego o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawiera wszystkie elementy, w tym te, o których mowa w art. 122 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie (z odpowiednim pouczeniem o jej ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych w przypadku jej nieuiszczenia) oraz wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Kwota nałożonej grzywny jest zaś uzasadniona, biorąc pod uwagę cel jakiemu ma służyć i zagrożenie związane z niewykonaniem decyzji ostatecznej w wymagalnym zakresie, nadto – jest zgodna z art. 121 § 2 omawianej ustawy. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 121 § 4 ustawy egzekucyjnej, w myśl którego jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Należy także podkreślić, że wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia została prawidłowo obliczona, bowiem zgodnie z § 5 art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że wysokość grzywny, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za II kwartał 2018 roku z dnia 23 sierpnia 2018 r. określa wysokość ceny 1 m² powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego w kwocie 4 294 zł. Stąd wysokość grzywny w kwocie 50 334,27 zł jest wynikiem prawidłowo przeprowadzonego działania matematycznego. Przy czym podkreślenia wymaga, że wysokość nałożonej grzywny nie pozostaje w żadnym związku z wymiarem " popełnionego przewinienia" budowlanego ani też z sytuacją majątkową zobowiązanych , bowiem ma ona na celu jedynie zdyscyplinowanie skarżących do wykonania rozbiórki orzeczonej ostateczną decyzją administracyjną. W ocenie Sadu, wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, zwłaszcza, że jak wyjaśniły to organy, zgodnie z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tych też przyczyn Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Sądu, postępowanie egzekucyjne zostało prawidłowo wszczęte, a organ egzekucyjny miał wszelkie podstawy prawne do orzeczenia w sprawie grzywny w celu przymuszenia. Nie naruszył przy tym ani przepisów postępowania administracyjnego, ani też przepisów prawa materialnego, w tym art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyrażającego m.in. zasadę stosowania środka najmniej uciążliwego. Postępowanie, o czym szczegółowo powyżej, odpowiadało procedurze właściwej dla nałożenia grzywny w celu przymuszenia, w sytuacji wydanego tytułu wykonawczego oraz braku dobrowolnego wykonania ustawowego obowiązku. Sąd, badając sprawę z urzędu, nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niezasadne okazały się również zarzuty skargi. Z tych też powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.