VII SA/Wa 257/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] z siedzibą w [...] w skardze z dnia 19 stycznia 2018 r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i decyzji ją poprzedzającej. Skarżąca uzasadniła wniosek stwierdzeniem, ze jest on zasadny, aby "uniknąć powstania nieodwracalnych, a wysoce niekorzystnych i niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi skutków prawnych i materialnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Regulacja ta ma charakter fakultatywny i stanowi formę tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowo administracyjnym, stanowiąc wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl, której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma charakteru obligatoryjnego, zatem sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, nawet, jeśli zostaną spełnione przesłanki od zaistnienia, których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których należą: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Od tej zasady ustawodawca przewidział dwa wyjątki dotyczące aktów prawa miejscowego, które weszły w życie, oraz aktów lub czynności, których wstrzymanie wykonania wyłącza ustawa szczególna. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków a także, ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno zawierać argumenty świadczące o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w odniesieniu się do konkretnych faktów i okoliczności. Skarżąca podniosła ogólnie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie nieodwracalnych, a wysoce niekorzystnych i niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi skutków prawnych i materialnych. Reasumując ochrona tymczasowa przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie służy zabezpieczeniu strony przed wszystkimi skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio wiążącymi się z jej wykonaniem, mogącymi stanowić znaczną szkodę lub być trudnymi do odwrócenia. "Chodzi, więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu." (Bogusław Dauter, Komentarz do art.61 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LEX nr 498515). W rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez stronę skarżącą przesłanki nie wskazują ani nie uprawdopodabniają, że wykonanie zaskarżonego aktu groziłoby wyrządzeniem znacznej szkody lub wywołaniem trudnych do odwrócenia skutków, co jest warunkiem koniecznym wstrzymania wykonania decyzji. Mając na uwadze powyższe, zgodnie z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.