VII SA/Wa 2573/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu na prawach strony postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych postanowień Wraz ze skargą z dnia 5 października 2015 r. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] o odmowie dopuszczenia skarżącego stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym odwoławczym od decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2014 r. nr [...] udzielającej [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce komina kotłowni zlokalizowanego na działce ewidencyjnej nr [...] przy ul. [...] w [...] - skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie zaskarżonych postanowień. Wniosek w zasadzie nie zawiera uzasadnienia. W ostatnim akapicie skargi skarżące stowarzyszenie jedynie wskazuje, że decyzja rozbiórkowa pozbawia mieszkańców i członków Stowarzyszenia [...] w [...] dachu nad głową, stąd też uzasadniony jest wniosek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą udzielanej na tym etapie postępowania sądowego ochrony tymczasowej, jest zapobieżenie wyrządzeniu skarżącemu znacznej szkody lub zapobieżenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które mogą powstać poprzez wykonanie zaskarżonego aktu. Zwrócenia uwagi wymaga, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w kierowanym do sądu wniosku okoliczności, które uzasadniają wystąpienia w sprawie powyżej wskazanych przesłanek. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się więc do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponieważ pojęcia użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. są nieostre (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków), zatem niezbędna jest ich konkretyzacja w postaci przedstawienia przez stronę skarżącą należytej argumentacji, względnie - gdy okaże się to konieczne - zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (por. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 921/12, LEX nr 1137672). Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania nie zasługuje na uwzględnienie, a to z kilku powodów. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zawarcie w skardze samego wniosku bez jego uzasadnienia nie wystarczy aby Sąd pozytywnie rozważył wstrzymanie wykonania w oparciu o przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca w zasadzie nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania, a co za tym idzie niczym nie poparto lakonicznej argumentacji odnoszącej się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd natomiast na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania nie bada skargi. Rozpoznaje jedynie wniosek i zawartą w nim argumentację. Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wskazać zatem przede wszystkim należy, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania zostało objęte postanowienie o odmowie dopuszczenia Stowarzyszenia do udziału w postępowaniu administracyjnym. Przedmiotem ochrony tymczasowej w postaci zastosowania instytucji wstrzymania wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie postępowania egzekucyjnego do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią rozstrzygnięcia zawartego w tym akcie. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Warszawa 2008, s. 339). Zasadniczo więc cechy wykonalności nie posiadają decyzje lub postanowienia odmowne. Takim rozstrzygnięciem nie jest zatem również postanowienie w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu. Postanowienie to ze względu na swój formalny charakter i zakres nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 cytowanej ustawy. Dotyczy ono wyłącznie kwestii procesowej, a więc nie rodzi żadnych praw, jak również nie nakłada na stronę obowiązków. Nie podlega zatem ochronie tymczasowej w postaci wstrzymania jego wykonania. Tym samym w świetle powyższych rozważań Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych postanowień nie mógł zostać uwzględniony. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.