VII SA/Wa 2574/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. B. na pismo Ministra Obrony Narodowej postanawia: odrzucić skargę. L. B., skarżący w sprawie, pismem z dnia [...] listopada 2011 r. złożył skargę na Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie odtajnienia akt dotyczących jego i jego zmarłych rodziców prowadzonych przez służby wywiadu i kontrwywiadu wojskowego. Wskazał, że płk. P. G., Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej ds. Ochrony Informacji Niejawnych przesłał jego akta gromadzone do 31 grudnia 1990 r. do Instytutu Pamięci Narodowej. O powyższym nie poinformowano skarżącego w drodze decyzji. Skarżący podniósł, że brak jest decyzji płk. G. w sprawie akt gromadzonych w MON, SKW, WSI od 1991 r. do 2011 r. i wniósł o ich ujawnienie i doręczenie. Skarżący podniósł, że wcześniej nie był świadom, iż zajmuje lokal funkcyjny Służb Kontrwywiadu Wojskowego i nie był świadomym i dobrowolnym współpracownikiem służb wywiadu PRL. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej, reprezentowany przez Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych wniósł o odrzucenie skargi. Podniósł, że nie wydał w sprawie żadnej decyzji administracyjnej, która podlegałby kognicji sądów administracyjnych, a w obowiązujących przepisach brak jest podstaw do wydania decyzji w sprawie odtajnienia dokumentów niejawnych. Wskazał, że z treści skargi jak i pozostałych pism w sprawie skarżącego wynika, że kwestie podniesione w skardze nie mieszczą się wśród aktów administracyjnych i czynności administracji które kontrolowane są przez sądy administracyjne na podstawie przepisu zawartego w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 1 powołanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 tej ustawy stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 p.p.s.a sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Z treści skargi z dnia [...] listopada 2011 r. wynika, że skarżący kwestionuje odpowiedź udzieloną przez Ministra Obrony Narodowej, Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych pismem z dnia [...] października 2011 r., Nr [...]w sprawie jego wniosku z dnia [...] września 2011 r. w którym wniósł o odtajnienie jego akt w służbie kontrwywiadu wojskowego. Powyższym pismem Pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej ds. Ochrony Informacji Niejawnych poinformował skarżącego, iż ww. wniosek został przekazany do Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu celem rozpoznania. Rozpoznając wniesioną skargę, Sąd stwierdził, iż zaskarżony dokument jest w istocie informacją udzieloną skarżącemu w odpowiedzi na jego pismo z dnia [...] września 2011 r. Udzielona skarżącemu przez Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Ochrony Informacji Niejawnych odpowiedź, dotycząca przekazania jego wniosku [...] września 2011 r. w sprawie odtajnienia akt, nie ma charakteru decyzji, w rozumieniu art. 107 § 1 Kpa, ani nie jest innym, niż określone w pkt 1-3 aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Nie kreuje dla skarżącego praw, ani obowiązków, stanowi pismo informacyjne. W takiej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.