VII SA/Wa 2574/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez P. G. jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2012 r. znak: [...], wydana po ponownym rozpatrzeniu -w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1260/11 oraz z 27 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 776/11- odwołania J. M., P. M., P. G. i Stowarzyszenia P. w K. od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r. Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad , Oddział w Katowicach, pozwolenia na budowę autostrady A1 na odcinku P. (bez węzła) – M. (bez węzła) od km 490+427 do 510+530 oraz nadającej jej rygor natychmiastowej wykonalności. Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymał ww. decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia (przedstawiając przebieg postępowania) podał, że decyzją z [...] października 2009 r. znak: [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia P. w K., uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r. Nr [...] w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (prawomocnym) wyrokiem z 27 maja 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 776/11 uchylił ww. decyzję GINB wskazując w uzasadnieniu, że skarżące Stowarzyszenie miało prawo kwestionować postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z [...] kwietnia 2009 r. uzgadniające warunki dla realizacji przedsięwzięcia w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r. Dlatego też, ponownie rozpatrując sprawę GINB powinien ustosunkować się do wniosków i uwag zgłoszonych przez Stowarzyszenie, a kwestionujących prawidłowość ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ podał także, że decyzją z [...] października 2009 r. znak: [...], w związku z odwołaniami A. B., L. i W. O., R. U., P. G., A. P., P. Ł., J. i P. M. oraz PPHU [...] Sp. z o.o. i Komitetu Obrany Mieszkańców [...], umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 9 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2325/09, uchylił ww. decyzję GINB z [...] października 2009 r. w odniesieniu do J. i P. M., P. G., PPHU [...] Sp. z o.o. Następnie, decyzją z [...] marca 2011 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M., P. M. oraz P. G., umorzył postępowanie odwoławcze od ww. decyzji Wojewody [...] wskazując w uzasadnieniu, iż ww. osoby są stronami postępowania, ale w obrocie prawnym pozostaje już merytoryczna decyzja organu II instancji z [...] października 2009 r., a w tej sytuacji wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia nie jest możliwe, bo prowadziłoby do zaistnienia wady przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Organ wskazał też, że decyzją odrębną z [...] marca 2011 r., po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...], umorzył postępowanie odwoławcze (uznając, iż podmiot ten nie jest stroną w sprawie). Wskazał również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1260/11 uchylił decyzję GINB z [...] marca 2011 r. znak: [...] wskazując, że wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji GINB z [...] października 2009 r. znak: [...], brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja zapadła w wyniku rozpoznania odwołania skarżących dotknięta byłaby wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przedstawiając ocenę merytoryczną w sprawie, organ w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Przywołał też przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i stwierdził, że skarżący – J. M., P. M. oraz P. G. są stronami niniejszego postępowania, albowiem ich działki (w przypadku P. G. – o nr ewid. [...]), znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej decyzją Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r. Następnie, organ ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez Stowarzyszenie P. w K., a dotyczących postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z [...] kwietnia 2009 r. znak: [...] wskazując w szczególności na to, że stanowią one powtórzenie zarzutów podnoszonych w trakcie postępowania w sprawie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, do których RDOŚ w K. szczegółowo odniósł się w uzasadnieniu ww. postanowienia. Reasumując rozważania w tej materii organ stwierdził, że zarzuty Stowarzyszenia nie pozwalają zakwestionować prawidłowości przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Wskazał m. in. na to, że część z zarzutów Stowarzyszenia ma charakter ogólny i nie została poparta merytorycznym uzasadnieniem. Przechodząc do dalszej oceny sprawy, GINB wskazał, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – zgodnie ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 ze zm.) czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto, inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 tej ustawy. Wskazał, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z wymaganiami zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Wojewody [...] z [...] września 2005 r. znak: [...], ustalającej lokalizację autostrady płatnej A1 na odcinku od P. (km 490+427 – granica administracyjna z B.) do M. w G. (km 510+530). Ponadto, spełnia warunki zawarte w decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2008 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizację przedsięwzięcia oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z [...] kwietnia 2009 r. uzgadniającego warunki dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, w ramach przeprowadzonej ponownie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Wobec spełnienia przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ zobligowany był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez J. M., P. M. i P. G. organ wskazał, że uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w części decyzji Ministra Budownictwa z [...] października 2006 r. znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] września 2005 r. znak: [...], nie ma wpływu na niniejsze postępowanie. Decyzji Wojewody [...] nadano bowiem rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 130 k.p.a., w przypadku, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, wniesienie odwołania od tej decyzji nie wstrzymuje wykonania praw i obowiązków z niej wynikających. Tym samym stwierdził, że podnoszona przez skarżących okoliczność, iż w obrocie prawnym funkcjonują dwa "kompletne rozbieżne wskazania lokalizacyjne", nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skarżący – P. G. wniósł o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie decyzji ją poprzedzającej Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r. i wydanie w jej miejsca orzeczenia odmawiającego inwestorowi – Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Budowa autostrady A1 na odcinku P.(bez węzła) – M. (bez węzła) od km 490+427 do 510+530, względnie – nakazanie organowi I instancji przeprowadzenia postępowania o wydanie pozwolenia na budowę tej inwestycji od początku z uwzględnieniem zarzutów niniejszej skargi. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że przy wydawaniu ww. decyzji doszło do uchybień proceduralnych. W szczególności wskazał na to, iż wydając decyzję w I instancji, organ nie wziął pod uwagę "braku wskazań lokalizacyjnych na część trasy". Podał, że w marcu 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Budownictwa z 2007 r., zatwierdzającą i utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z 2005 r. o lokalizacji autostrady A1 na odcinku P.– M. w części dotyczącej jej przebiegu przez B. – S.. Uznać należało, że decyzja lokalizacyjna w ww. części nie była prawomocna i nie może być uwzględniana przy wydawaniu pozwolenia na budowę dla ww. autostrady. To zaś oznacza, że Wojewoda [...] winien był wstrzymać się z wydaniem orzeczenia w niniejszej sprawie, do czasu wydania ostatecznej w postępowaniu administracyjnym decyzji lokalizującej przebieg autostrady A1 przez obszar B. – S.. Skarżący wskazał też, że co najmniej od 2004 r. zwracał uwagę, że istnieje możliwość alternatywnego przebiegu trasy autostrady, a przedstawiany przez niego tzw. wariant obywatelski przebiegu trasy autostrady opiera się na dwóch fundamentalnych zasadach – nienaruszalności zaprojektowanych węzłów autostrady A1 oraz nieingerowania w obszar chroniony Natura 2000. Powyższe było jednak przez przedstawicieli inwestora i organy bagatelizowane. Podniósł przy tym także, że inwestor (nie czekając na orzeczenie Sądu, które wskazało szereg uchybień w wydaniu decyzji lokalizacyjnej), przystąpił do prac związanych z przygotowaniem terenu pod budowę, w tym wycinki drzewostanu i wykupu nieruchomości, doprowadzając w ten sposób przede wszystkim do nieodwracalnej szkody dla środowiska. Skarżący podał również, że raport oddziaływana na środowisko nie stwierdza jednoznacznie, iż inwestycja nie będzie miała negatywnych skutków na obszar chroniony. Powołał się w tej kwestii na dyrektywę Rady Europy nr 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Wskazał na art. 6 tej dyrektywy i podniósł, że inwestycja jest dopuszczalna na obszarze chronionym wyłącznie przy uznaniu, że brak jest rozwiązań alternatywnych. Stwierdził, że inwestor nie mógł w niniejszej sprawie uznać, że brak jest innej alternatywy, albowiem proponowany tzw. wariant obywatelski przebiegu inwestycji, wskazywał taką alternatywę. Skarżący zarzucił także, że dokumentacja niezbędna do prowadzenia prac budowlanych obejmuje szereg nieruchomości, które nie zostały uwzględnione w treści decyzji Nr [...]. Tym samym oświadczenie o prawie do dysponowania jest niekompletne i nie mogło stanowić podstawy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W części dot. przebiegu trasy przez B. – S. brak jest co najmniej 30 działek, które znajdują się w projektowanych planach jako nieruchomości przeznaczone pod budowę. Skarżący podniósł w końcu, że decyzja II Instancji w ogóle nie odnosi się do zarzutów merytorycznych podniesionych przez niego w odwołaniu i pominął kwestie związane z przebiegiem autostrady przez obszary chronione Natura 2000. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Pismem z procesowym z [...] czerwca 2013 r. (data wpływu), uczestnik postępowania – Stowarzyszenie P. w K. wskazało, iż dokonano oceny zastosowanych rozwiązań projektowych przewidzianych dla autostrady A1, odcinka M. – P.. Stwierdziło, że należy dokonać zmian w projekcie budowlanym, zgodnie z zasadami dobrych praktyk przy projektowaniu inwestycji drogowych. Wyjaśniło, że najistotniejsze uwagi dotyczą wylotów przejść i przepustów dla zwierząt. W piśmie procesowym z [...] czerwca 2013 r. (złożonym na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r.), skarżący powtórzył ww. zarzuty Stowarzyszenia i wnioski przedstawione przez tego uczestnika postępowania. Swoje stanowisko skarżący przedstawił dodatkowo w piśmie z [...] czerwca 2013 r. (stanowiącej załącznik do protokołu rozprawy). W dniu [...] czerwca 2013 r., jako załącznik do protokołu rozprawy, uczestnik postępowania – Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad złożyła pismo procesowe wraz z kopią potwierdzoną za zgodność z oryginałem decyzji Ministra Infrastruktury z [...] maja 2010 r. znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły wobec czego skarga podlegała oddaleniu. Przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2012 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2009 r. Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad , Oddział w K. pozwolenia na budowę autostrady A1 na odcinku P. (bez węzła) – M. (bez węzła) od km 490+427 do 510+530 oraz nadającą jej rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazana decyzja Wojewody [...] została zakwestionowana w drodze odwołania m. in. przez skarżącego – P. G.. W toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w trakcie którego zapadło kilka decyzji organu II instancji (odnoszących się m. in. do odwołania skarżącego), jak i prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2325/09 i z 2 sierpnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1260/11 (którymi to wzruszono wcześniejsze rozstrzygnięcia GINB), ustalono, że skarżący jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze inwestycji objętej decyzją Wojewody [...] i z tego też wywodzi swój przymiot strony (a to oznacza, że jego odwołanie winno być merytorycznie rozpatrzone). Tak też skarżący podał na rozprawie przed Sądem w dniu 14 czerwca 2013 r., wskazując na działkę o nr ewid. [...] obr. [...], jako tę, która uzasadnia jego interes prawny w sprawie. Dostrzec przy tym wypada, iż decyzja Wojewody [...] wydana w I instancji, obejmuje działki m. in. w mieście B., obr. [...], w tym działkę o nr ewid. [...] i [...]. Mając powyższe na względzie Sąd oceniał prawidłowość zaskarżonej decyzji -ze skargi skarżącego- w części, w jakiej dotyczy ona jego interesu prawnego. Sąd przyjął przy tym, że po pierwsze – skarżący ma interes prawny w sprawie w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego oraz po drugie - że tylko w zakresie własnego, indywidualnego interesu prawnego posiada legitymację do kwestionowania wskazanej decyzji. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi i wskazania przyczyn, dla których Sąd uznał je za niezasadne, wskazać trzeba, iż sprawa zakończona zaskarżoną decyzją, wszczęta została wnioskiem złożonym przez inwestora – Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w K.. Akta sprawy wskazują na to, że inwestor, ubiegając się o zatwierdzenie projektu budowlanego oraz wydanie pozwolenia na budowę złożył wszystkie wymagane przepisami prawa dokumenty, co zasadnie ustaliły organy obu instancji. Podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji I instancji stanowił przepis art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. - o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80 poz. 721 ze zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Stosownie do tych przepisów obowiązkiem organu w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 32 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane . Z treści art. 32 ust. 1 i ust. 4 wynika m. in., iż pozwolenie na budowę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, złożeniu wniosku w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, złożeniu oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Jak wynika z akt sprawy inwestor spełnił wszystkie wymogi z art. 32 ust. 1 i ust. 4, a organ wypełnił obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W szczególności inwestor przedłożył: decyzję Wojewody [...] z [...] września 2005 r. znak [...] o ustaleniu lokalizacji autostrady płatnej A1 na odcinku od P. (km 490+427) do M. (km 510+530), której to nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przedstawił także decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2008 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje ww. przedsięwzięcia, a także postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z [...] kwietnia 2009 r. uzgadniające realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Powyższe słusznie zostało wskazane i ocenione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W decyzji tej GINB prawidłowo także zwrócił uwagę na to, że inwestor spełnił też inne wymogi wynikające z przepisów, a w efekcie organ na podstawie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego zobligowany był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na tak dokonaną ocenę nie mogły skutecznie wpłynąć zarzuty podniesione przez skarżącego. Wskazać w tym miejscu trzeba, iż skarżący w odwołaniu od decyzji I instancji podniósł, że zapadła ona pomimo "braku wskazań lokalizacyjnych na część trasy". Powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 marca 2009 r. o sygn. akt IV SA/Wa 95/07, mocą którego uchylono (ze skargi P. G.) decyzję Ministra Budownictwa z [...] października 2006 r. znak: [...] w części ustalającej lokalizację dla autostrady płatnej A1 w granicach administracyjnych miasta B., na terenie [...], a w pozostałej części skargę oddalono. Wskazana decyzja Ministra Budownictwa utrzymywała w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z [...] września 2005 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady A1 na odcinku od P. do M. Powołując się na ww. wyrok Sądu, który następnie uprawomocnił się, skarżący w odwołaniu wywodził, iż do czasu wydania ostatecznego aktu dotyczącego lokalizacji inwestycji w całości, nie można było wydać pozwolenia na budowę dla ww. odcinka autostrady. Podobne zarzuty i argumenty dotyczące decyzji lokalizacyjnej, jak i przebiegu inwestycji przez obszar chroniony Natura 2000, skarżący przedstawił także w skardze. Zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Słusznie organ II instancji przyjął, że podlegają one rozważeniu tylko w zakresie interesu prawnego skarżącego, a ten w istocie związany jest jedynie z odcinkiem autostrady przebiegającym w granicach administracyjnych miasta B., na terenie [...]. Na tym też skoncentrował się organ odwoławczy i te też zarzuty zostało rozważone i ocenione. Prawidłowo w efekcie organ ten uznał, że nie mogą one skutkować uchyleniem (nawet w części) decyzji Wojewody [...] wydanej w sprawie w I instancji. Słusznie zwrócił bowiem uwagę na to, że decyzja Wojewody [...] z [...] września 2005 r. o ustaleniu lokalizacji autostrady A1 na odcinku od P. do M. nie została wzruszona ww. wyrokiem Sądu, a nadto - co istotne - nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ma zaś ten skutek, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja ta ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania od tej decyzji przez jakąkolwiek ze stron nie wstrzymuje jej wykonania. Tym samym, inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę nie musiał oczekiwać, aż decyzja ta stanie się ostateczna. Mógł wnosić o wydanie pozwolenia na budowę z powołaniem się na powyżej wskazane orzeczenie o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Organ architektoniczno-budowlany był natomiast tym orzeczeniem związany i nie mógł na tym etapie kwestionować przebiegu inwestycji, w tym z uwagi na to, że wskazana decyzja co do tej jej części, która dotyczy miasta B. obręb [...], na skutek zapadłego wyroku Sądu, nie jest ostateczna. Niezależnie od powyższego, dostrzec w tym miejscu trzeba, iż decyzją z [...] maja 2010 r. znak: [...] Minister Infrastruktury, orzekając w sprawie dotyczącej lokalizacji inwestycji, w zakresie wzruszonym ww. wyrokiem Sądu, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] września 2005 r. znak: [...] w części ustalającej lokalizację dla autostrady płatnej A1 w granicach administracyjnych miasta B. na terenie [...]. Z sentencji tego orzeczenia wynika, iż stroną tego postępowania i zarazem odwołującym się, był również skarżący – P. G.. Z tych też przyczyn Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia tych zarzutów skargi, które kwestionują przebieg inwestycji na terenie [...] (z uwagi na brak decyzji lokalizacyjnej, ostatecznej, w tym zakresie). Pozostałe natomiast zarzuty, w tym dotyczące kompletności oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlanego oraz przebiegu inwestycji przez obszar chroniony, Sąd uznał za bezzasadne już tylko z tego względu, że pochodzą od podmiotu, który nie wykazał, aby miał w tym zakresie własny, indywidualny, interes prawny. Z wymienionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.