VII SA/Wa 2577/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2019 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] września 2018 r., znak: [...], Nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. i J. G. od decyzji Starosty [...]Nr [...] z [...] marca 2018 r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R.M. pozwolenia na budowę wagi samochodowej z najazdami na terenie działki ew. nr [...] w miejscowości[...], gmina [...] utrzymał w mocy decyzję cyt. "Prezydenta [...] Nr [...] z [...] stycznia 2018 r. znak [...]." Po sprostowaniu tego orzeczenia, postanowieniem z [...] września 2018r., nr [...], brzmiało ono tak, że utrzymał w mocy "decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] marca 2018r., znak: [...]". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że [...] stycznia 2018 r., R. M. złożył wniosek o pozwolenie na budowę wagi samochodowej z najazdami usytuowanej na działce ew. nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r. Starosta [...]zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wagi samochodowej z najazdami usytuowanej na działce ew. nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli w ustawowym terminie R. i J.G.. Pismem z [...]lipca 2018 r. Rozpoznając odwołanie organ w myśl art. 138 k.p.a. zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie. Kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych rozstrzygnięć organu I instancji polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego bądź postępowania administracyjnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych. Organ odwoławczy zobowiązany jest ocenić prawidłowość zaskarżonej decyzji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz również pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym powyżej, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] pismem z [...] lipca 2018 r. wezwał inwestora do uzupełnienia projektu budowlanego poprzez: 1. wyjaśnienie czy, opisane w projekcie budowlanym (pkt. 1.0 ppkt 7. strona 8), "pomieszczenie obsługi wagi", jest realizowane, w ramach niniejszego postępowania czy jest ono przewidziane do odrębnej procedury; 2. uzupełnienie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu o legendę, zawierająca opis projektowanych i istniejących elementów zagospodarowania terenu, 3. doprowadzenie projektu zagospodarowania działki do zgodności z zapisem § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.) w zakresie sporządzenia projektu budowlanego w sposób uniemożliwiający jego dekompletację, np. poprzez autoryzację łączeń (pieczątka, data, podpis projektanta); 4. doprowadzenie projektu zagospodarowania działki do zgodności z zapisem § 8 ust. 3 pkt 2) ww. rozporządzenia poprzez naniesienie na mapę układu komunikacji wewnętrznej przedstawionego w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określającego układ dróg wewnętrznych, dojazdów, [...] parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu. Inwestor R. M. przy piśmie z [...] września 2018 r. złożył cztery uzupełnione egzemplarze projektu budowlanego. W doktrynie, jak też orzecznictwie sądowo- administracyjnym utrwalony jest pogląd, że organ odwoławczy jako organ o charakterze reformacyjnym ma obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie zaszły w sprawie po wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 1999 r. (sygn. akt IV SA 2079/97) "organ administracyjny pierwszej instancji stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania przezeń decyzji; organ odwoławczy powinien z kolei ocenić sprawę według przepisów prawa materialnego obowiązujących w dniu wydania przez ten organ decyzji odwoławczej. To samo dotyczy stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli stan faktyczny sprawy lub przepisy prawa materialnego ulegną zmianie w czasie między wydaniem decyzji w pierwszej instancji a rozpatrzeniem odwołania, organ odwoławczy - zachowując tożsamość sprawy - obowiązany jest uwzględnić nowy stan faktyczny i prawny, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego". Nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej zostały uzupełnione poprzez dokonanie korekty projektu budowlanego, polegającej na dopisaniu, że "pomieszczenie obsługi wagi", będzie realizowane wg oddzielnego opracowania (str. 8 projektu budowlanego), dokonanie przez projektanta autoryzacji łączeń (pieczątka, data, podpis), uzupełnienie projektu zagospodarowania działki o legendę, zawierającą opis projektowanych i istniejących elementów zagospodarowania terenu (istniejące krzewy). Na projekcie zagospodarowania działki zaznaczono, że planowane zjazdy będą realizowane wg oddzielnego opracowania. W tym miejscu należy wskazać, że w projekcie budowlanym została zawarta informacja, że poza projektowaną wagą i utwardzeniem terenu pozostała część działki zostanie zagospodarowana jako tereny zielone, że waga nie wymaga budowy przyłącza wodociągowego ani energetycznego (str. 6 projektu budowlanego). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza się m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowiskom, tym samym brak był potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analizując pozostałe przepisy z zakresu ochrony środowiska organ wskazał, że inwestycja jest zgodna z przepisami z zakresu ochrony środowiska wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy. Zostanie zrealizowana poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych (§ 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), a jej realizacja nie spowoduje ponadto uciążliwości, w postaci szkodliwego promieniowania i oddziaływania pól elektromagnetycznych, hałasu i drgań (wibracji); zanieczyszczenia powietrza, zanieczyszczenia gruntu i wód; powodzi i zalewania wodami opadowymi; osuwania gruntu, lawiny skalnej i śnieżnej i szkód spowodowanych działalnością górniczą (§ 11 ust. 2 pkt 1-7 ww. rozporządzenia). Organ ocenił, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz ustaleniami decyzji Wójta Gminy [...] Nr [...] z [...] czerwca 2017 r., o warunkach zabudowy. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej oraz aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przechodząc do rozpatrywania zarzutów odwołania Wojewoda [...] stwierdził, że wbrew przedstawionemu tam stanowisku przedmiotowa waga samochodowa nie podlega regulacjom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) ponieważ nie jest budynkiem. O przynależności obiektu budowlanego do grupy budynków nie decyduje - jak błędnie podnoszą skarżący - ww. rozporządzenie lecz Prawo budowlane: art. 3 pkt 2 - budynkiem jest taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada dach i fundamenty. Skarżący podnoszą argument związania fundamentów z gruntem. Nie świadczy to jednak, że waga stanowi budynek. Podobne najazdowe wagi samochodowe były wielokrotnie kwalifikowane w orzecznictwie jako budowle w myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ( por. np. wyroki z 27 sierpnia 2015 r. - II SA/G1 265/15, 23 marca 2016 r. - I SA/Sz 70/16, 5 lipca 2016 r. - II SA/Bk 334/16). Trafnie zatem organ I instancji nie zastosował w tym przypadku zapisów § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia Organ stwierdził, że wobec ww. stanowiska odstąpił od merytorycznego badania zarzutów odnoszących się do naruszenia ww. rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.) poprzez zwiększenie hałasu i emisji spalin w związku z planowaną budową wagi samochodowej z najazdami - organ wyjaśnił, że zgodnie z projektem budowlanym inwestycja nie powoduje uciążliwości wykraczających poza teren działki inwestycyjnej. Niniejsza kwestia uciążliwości i obniżenia komfortu życia związanego z przedmiotową inwestycją zaliczana jest do tzw. immisji pośrednich. Ewentualne przekroczenie dopuszczalnego poziomu tych immisji rodziłoby jedynie określone roszczenia cywilnoprawne. Wojewoda [...] podkreślił, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Za niezrozumiały organ uznał, podniesienie przez skarżących kwestii obszaru oddziaływania obiektu i wyznaczania stron postępowania. Organ I instancji prawidłowo wyznaczył bowiem obszar oddziaływania inwestycji i powiadomił strony - w tym skarżących - o toczącym się postępowaniu (pismo z [...] stycznia 2018 r.), zakończeniu postępowania (pismo z [...] marca 2018 r.) oraz skutecznie doręczył skarżoną decyzję (zwrotne potwierdzenie odbioru z [...] marca 2018 r.). W podsumowaniu uzasadnienia podjętego orzeczenia organ drugiej instancji stwierdził - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie stanowi, że nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli są spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do uchylenia decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...]marca 2018 r., znak: [...]BP zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R.M. pozwolenia na budowę wagi samochodowej z najazdami na terenie działki ew. nr [...]w miejscowości [...], gmina [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł J.G. reprezentowany przez adw. Ł.P.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych oraz nieustalenie kompleksowego stanu faktycznego w sprawie; naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie aktywnego udziału w postępowaniu, z uwagi na uzupełnienie materiału dowodowego na etapie wydawania decyzji przez organ II instancji; naruszenie art. 15 k.p.a. z uwagi na przeprowadzenie czynności dowodowych i uzupełnienie wniosku strony na etapie postępowania przed organem II instancji, a w konsekwencji uniemożliwienie stronie merytorycznego odniesienia się do nich zarówno przed organem I jak i II instancji. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. I tak nie jest uzasadnione stanowisko skarżącego, zgodnie z którym decyzja wydająca pozwolenie na budowę budowli w postaci wagi samochodowej została wydana w oparciu o wadliwie prowadzone postępowanie dowodowe i błędnie ustalony stan faktyczny i prawny. Organ w związku z projektowaną inwestycją poza badaniem, które w świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji przeprowadził prawidłowo i wyczerpująco nie miał żadnych innych wynikających z przepisów prawa obowiązków w zakresie analizy uciążliwości inwestycji, wpływu na środowisko i otoczenie. Taki obowiązek wbrew stanowisku skarżącego nie może wynikać li tylko z faktu, że decyzja o warunkach zabudowy w części dyspozytywnej, w skutek postępowania przed organem II instancji została pozbawiona punktów sentencji dot. uwarunkowań dot. wpływu na środowisko. W sprawie zasadnie określono obszar oddziaływania inwestycji oraz zapewniono udział w postępowaniu podmiotom którym na tej podstawie przysługuje przymiot strony. Kwestie związane z generowaniem ruchu pojazdów w związku z eksploatacją niniejszej inwestycji nie podlegają badaniu w oparciu o przepisy prawa materialnego właściwe dla wydawania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (w dacie wydawania zaskarżonej decyzji - Dz.U.2017.1405 t.j. z 21 lipca 2017.) uzyskanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 60 tej samej ustawy Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć, określa w drodze rozporządzenia: rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Wydane na podstawie powyższego upoważnienia ustawowego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (w dacie wydawania zaskarżonej decyzji - Dz.U.2016.71 t.j. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że budowa wagi samochodowej nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.. Kwestię tę reguluje ww. rozporządzenie, które w § 2 ust. 1 i 2 wymienia enumeratywnie przedsięwzięcia, które znacząco oddziaływają na środowisko, natomiast w § 3 ust. 1 i 2 rodzaje przedsięwzięć mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W żadnym z powołanych wyżej paragrafów rozporządzenia nie wymienia się wagi samochodowej. Powtórzy - nie można przyjąć, że waga samochodowa jest przedsięwzięciem mogącym zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Waga samochodowa jest urządzeniem służącym do ustalania ciężaru pojazdu wraz z ładunkiem oraz ważenia pojazdów w celu ustalenia ciężaru ładunku i jako taka jest elementem zagospodarowania terenu. Wbrew stanowisku skarżącego inwestycja w odniesieniu do jej położenia na działce nie podlega żadnemu reżimowi prawnemu określającemu odległości od granicy z sąsiednia działką budowlaną. W tym zakresie przywołać należy właściwą argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Inwestor mógł dochodzić zatwierdzenia projektu budowlanego wagi oraz najazdów, bez projektowania zabudowań oraz utwardzenia placu. Nie stoi to w sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy wydaną na okoliczność niniejszej inwestycji. Realizując zagospodarowanie działki w dalszej kolejności inwestor będzie musiał uwzględnić już istniejące zagospodarowanie dla zachowania np. warunków związanych z powierzchnią biologicznie czynną. Skarżący twierdzi - rozmiar działki będącej przedmiotem postępowania wskazuje, że wykonanie na jej obszarze placu manewrowego przekroczy normy dla aktywności biologicznej. Ta teza nie wiąże się z obowiązkiem do jej weryfikacji w kontekście zatwierdzania obecnie przedłożonego projektu budowlanego. Skarżący twierdzi - waga samochodowa służąca do ważenia pojazdów ciężarowych nie będzie mogła być prawidłowo eksploatowana bez placu manewrowego. Cóż, być może ale jest to li tylko ryzyko inwestora gdyby okazało się, że nie dysponuje prawem do gruntu pozwalającym na swobodne korzystanie ze zrealizowanej inwestycji. Utwardzenie powierzchni gruntu na działce budowlanej z całą pewności nie stanowi elementu inwestycji koniecznego do zaprojektowania w niniejszym projekcie budowlanym, nie wymaga bowiem udzielenia pozwolenia na budowę ( art. 29 ust 2 pkt 5 ustawy Prawo budowlane). Sąd ocenia, że postępowanie w sprawie na etapie odwoławczym podyktowane było dążeniem do jej prawidłowego, ponownego rozpoznania przez organ drugiej instancji. W okolicznościach sprawy niniejszej, a w szczególności w światle stanowiska skarżącego prezentowanego w skardze, nie można uznać, że w związku z tym doszło do naruszenia przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślmy, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 lit c tylko "istotny wpływ na wynik sprawy" uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji Trafnie ocenił organ także podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z przyszłą uciążliwością inwestycji. Badanie cyt. "emisji pyłów i spalin do zabudowań gospodarskich i mieszkalnych skarżącego" nie mogło być przedmiotem niniejszego postępowania. Sama inwestycja nie będzie emitowała zanieczyszczeń, zaś jej dolegliwości związane z jej eksploatacją mogą podlegać monitorowaniu i ewentualnej interwencji właściwych organów dopiero na tym etapie. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302).