VII SA/Wa 2578/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na rozstrzygnięcie Rzecznika Praw Pacjenta z dnia [...] września 2015 r. znak [...] w przedmiocie braku możliwości wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w zakresie stwierdzenia lub niestwierdzenia naruszenia praw pacjenta postanawia: odrzucić zażalenie na postanowienie z dnia 27 kwietnia 2016 r. W. K. po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Sprzeciw od powyższego postanowienia wniósł W. K.. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Pismem z dnia 9 maja 2016 r. W. K. złożył zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wynika, że zażalenie przysługuje tylko na postanowienia w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia wskazane w tym przepisie. Natomiast w myśl art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zauważyć trzeba, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015, poz. 658), którą zmieniono między innymi treść art. 260 p.p.s.a, określającego zasady rozpoznawania sprzeciwu od postanowień i zarządzeń wydanych przez referendarza sądowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a. w obecnie obowiązującym brzmieniu, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W myśl art. 260 § 2 ustawy sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przepis art. 260 w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r. stanowił, iż "w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie". Z art. 2 ustawy nowelizującej z dnia 9 kwietnia 2015 r. wynika, że art. 260 p.p.s.a. w nowym brzmieniu ma zastosowanie jedynie do postępowań wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej, tj. po dniu 15 sierpnia 2015 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po tej dacie. Zastosowanie w sprawie znajdzie więc art. 260 p.p.s.a. w jego aktualnym brzmieniu, który nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie sądu wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia lub zarządzenia wydanego przez referendarza sądowego. Zauważyć trzeba, że również art. 194 § 1, ani żaden inny przepis ustawy, nie przyznaje stronie możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie sądu. Z uwagi na powyższe, zażalenie na postanowienie z dnia 27 kwietnia 2016 r. jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.